Adhyaya 254
अस्मिन्नध्याये ईश्वरस्योपदेशरूपेण प्राभासे ‘घण्टेश्वर’ इति पवित्रं सन्निधानं निरूप्यते। सः सर्वपातकनाशनः, देवदानवैश्च पूजनीयः, ऋषिसिद्धैश्च सेवितः, वाञ्छितार्थफलप्रदश्च इति महिमा वर्ण्यते। ततः कालविधानं कथ्यते—यः मनुष्यभक्तः सोमवारे पतितायामष्टम्यां घण्टेश्वरं सम्यगर्चयति, स वाञ्छितान् पदार्थान् प्राप्नोति, पापमुक्तश्च भवतीति। अन्ते स्कन्दपुराणे प्राभासखण्डे प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये घण्टेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम चतुश्पञ्चाशदधिकद्विशततमोऽध्याय इति कोलोफोनेन समाप्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सर्वपातकनाशनम् । घण्टेश्वरमिति ख्यातं देवदानववन्दितम् । पूजितं ह्यृषिभिः सिद्धैर्वांछितार्थफलप्रदम्
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत् सर्वपातकनाशनम् । घण्टेश्वरमिति ख्यातं देवदानववन्दितम् । पूजितं ह्यृषिभिः सिद्धैर्वाञ्छितार्थफलप्रदम् ॥
Verse 2
वारे सोमस्य चाष्टम्यां यस्तं पूजयते नरः । स लभेद्वांछितान्कामान्मुक्तः स्यात्पातकेन हि
वारे सोमस्य चाष्टम्यां यस्तं पूजयते नरः । स लभेद्वाञ्छितान् कामान् मुक्तः स्यात् पातकेन हि ॥
Verse 254
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये घंटेश्वरमाहारत्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये घण्टेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः ॥