Adhyaya 252
ईश्वरः देवीं प्रति कथयति यत् यात्राक्रमः त्रिलोके प्रसिद्धं पापनाशनं शङ्करनाथाख्यं लिङ्गं प्रति नेयः। तस्य माहात्म्यं वर्णयन् स भानुना (सूर्येण) महातपसा कृतं प्रतिष्ठापनं च निवेदयति, येन तत्रायतनं स्थापितम्। ततः संक्षेपेण धर्मकर्माणि निर्दिश्यन्ते—उपवासपूर्वकं महादेवपूजनम्, ब्राह्मणभोजनम्, इन्द्रियनिग्रहयुक्तं श्राद्धकर्म, तथा यथाशक्ति सुवर्णवस्त्रदानम्। अन्ते फलश्रुतिः स्पष्टा—एवं कर्ता परमं पदं/परमधाम प्राप्नोति इति।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र शंकरनाथेति प्रसिद्धं पापनाशनम्
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि लिङ्गं त्रैलोक्यविश्रुतम्। तत्र ‘शंकरनाथ’ इति प्रसिद्धं पापनाशनम्॥
Verse 2
स्थापितं भानुना देवि कृत्वा तत्र महत्तपः । तमर्चयित्वा देवेशं सोपवासो महेश्वरम्
देवि, भानुना तत्र महत्तपः कृत्वा स्थापितं तत्। तमर्चयित्वा देवेशं महेश्वरं सोपवासः॥
Verse 3
ब्राह्मणान्भोजयेत्तत्र श्राद्धं कुर्याज्जितेन्द्रियः । शक्त्या हिरण्यं वासांसि विप्रे दद्यात्समाहितः । स याति परमं स्थानं नात्र कार्या विचारणा
तत्र जितेन्द्रियः श्राद्धं कुर्याद् ब्राह्मणान् भोजयेत्। शक्त्या हिरण्यं वासांसि विप्रे दद्यात् समाहितः। स याति परमं स्थानं नात्र कार्या विचारणा॥
Verse 252
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शङ्करनाथमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शंकरनाथमाहात्म्यवर्णनं नाम द्विपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।