Adhyaya 247
अध्यायेऽस्मिन् ईश्वरः देवीं प्रति प्रभासक्षेत्रे दर्शनयोग्यानि तीर्थदेवतास्थानानि व्रतफलानि च क्रमशः निरूपयति। प्रथमं पापहरं सूर्यस्वरूपं पिङ्गलादित्यं दर्शयित्वा तस्य दर्शनं शुद्धिकरं पुण्यप्रदं च इति प्रतिपादयति। अनन्तरं पिङ्गादेवीं पार्वत्याः स्वरूपभूतां निर्दिश्य तस्याः पूजनं तत्रैव यात्रामार्गे समन्वयति। तृतीयातिथौ विशेषोपवासविधिं विधाय तेन इष्टसिद्धिः, धनपुत्रादिशुभफलप्राप्तिश्च भवतीति कथयति। अन्ते शुक्लेश्वरनामकं लिङ्गं परिचिनोति, यस्य दर्शनात् सर्वपातकविनिर्मुक्तिः स्यात् इति। एवं दर्शनं व्रतं भक्तिश्च क्षेत्रे धर्मशुद्ध्युपायत्वेन प्रतिपाद्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सूर्यं पापप्रणाशनम् । तथा च पिंगलां देवीं पार्वतीरूपधारिणीम्
ईश्वर उवाच—तत्रैव स्थित्वा पापप्रणाशनं सूर्यं पश्येत्। तथा पिङ्गलां देवीं पार्वतीरूपधारिणीं च पश्येत्॥
Verse 2
तृतीयायां विशेषेण ह्युपवासं करोति यः । सर्वान्कामानवाप्नोति धनवान्पुत्रवान्भवेत्
यः तृतीयायां विशेषेण उपवासं करोति, स सर्वान् कामान् अवाप्नोति; धनवान् पुत्रवान् च भवेत्।
Verse 3
तत्रैव संस्थितं पश्येच्छुकेश्वरमिति श्रुतम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुक्तः स्यात्सर्वपातकैः
तत्रैव स्थितः शुकेश्वरं पश्येत्—इति श्रुतम्। तं दृष्ट्वा, देवि, मानवः सर्वपातकैः मुक्तः स्यात्।
Verse 247
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पिंगलादित्यपिंगादेवीशुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंश दुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, पिङ्गलादित्यपिङ्गादेवीशुकेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।