Adhyaya 245
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः देवीं दिव्योपदेशेन संबोधयति। स तां तीर्थयात्रिकांश्च सरस्वत्याः तटे स्थितं, पार्णादित्यसम्बद्धस्य चिह्नस्य पश्चिमभागे, समीपस्थं पुण्यायतनं गन्तुं नियोजयति। तत्र प्राचीनकाले ब्रह्मणा प्रतिष्ठापितः प्रसिद्धो लिङ्गः ‘ब्रह्मेश्वर’ इति ख्यातः, यः सर्वपातकनाशनः इति स्तूयते। द्वितीयायां तिथौ तत्र स्नानं कृत्वा उपवासं कुर्यात्, जितेन्द्रियः सन् ‘ब्रह्मेश्वर’ नाम्ना देवदेवं पूजयेत्। पितॄणां तर्पणं श्राद्धं च विधाय शाश्वतं पदं प्राप्नुयात् इति फलश्रुतिः कथ्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्रैवोपरिसंस्थितम् । सरस्वत्यास्तटे देवि पर्णादित्यस्य पश्चिमे
ईश्वर उवाच—ततः, हे महादेवि, तत्रैवोपरिसंस्थितं पुण्यस्थानं गच्छेत्; हे देवि, सरस्वत्यास्तटे पर्णादित्यस्य पश्चिमभागे स्थितम्।
Verse 2
तत्रास्ते सुमहल्लिंगं स्थापितं ब्रह्मणा पुरा । ब्रह्मेश्वरेति विख्यातं सर्वपातकनाशनम्
तत्र सुमहल्लिङ्गं विराजते, ब्रह्मणा पुरा स्थापितम्; ‘ब्रह्मेश्वर’ इति विख्यातं, सर्वपातकनाशनम्।
Verse 3
तत्र स्नात्वा द्वितीयायां सोपवासो जितेंद्रियः । अर्चयेद्देवदेवेशं नाम्ना ब्रह्मेश्वरं शुभम् । तर्पयेच्च पितॄञ्छ्राद्धे यदीच्छेच्छाश्वतं पदम्
तत्र द्वितीयायां स्नात्वा, सोपवासो जितेन्द्रियः; देवदेवेशं शुभं ‘ब्रह्मेश्वर’नाम्ना अर्चयेत्। श्राद्धे पितॄंश्च तर्पयेत्, यदि शाश्वतं पदं इच्छेत्।
Verse 245
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रमास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘ब्रह्मेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम द्विशतपञ्चचत्वारिंशदध्यायः समाप्तः।