Adhyaya 243
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः देवीं प्रति उपदिशति—ईशानदिशि स्थितं महाबलं क्षेत्रपालं कथं समुपगच्छेत्। स क्षेत्रपालः मन्त्रावलिमालया विभूषितः, हिरण्यतटे रक्षणार्थं प्रतिष्ठितः, ‘हीरकक्षेत्र’नाम्नि रत्नवत् उपक्षेत्रे विशेषतः परिपालयिता इति वर्ण्यते। ततः कालविधानं निर्दिश्यते—कृष्णपक्षस्य त्रयोदश्यां भक्तः गन्धैः पुष्पैः नैवेद्यैः बलिभिश्च तं क्षेत्रपालं सम्यगर्चयेत्। एवं विधिवत् पूजितः स देवः सर्वकामप्रदः भवति; तीर्थधर्ममर्यादायां रक्षणं च इष्टसिद्धिश्च क्षेत्रपालभक्त्या लभ्यते इति फलश्रुतिः।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेत्रपालं महाप्रभम् । ईशाने संस्थितं देवं मंत्रमालाविभूषितम्
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि क्षेत्रपालं महाप्रभम्। ईशाने संस्थितं देवं मन्त्र-मालाविभूषितम्॥
Verse 2
हिरण्यातटमाश्रित्य रक्षार्थं समुपस्थितम् । तत्रैव हीरकं क्षेत्रं तस्मिन्रक्षां करोति सः
हिरण्यातटमाश्रित्य रक्षार्थं समुपस्थितम्। तत्रैव हीरकं क्षेत्रं तस्मिन् रक्षां करोति सः॥
Verse 3
कृष्णपक्षे त्रयोदश्यां तत्र तं पूजयेन्नरः । गंधपुष्पोपहारैश्च तथा बलि निवेदनैः
कृष्णपक्षे त्रयोदश्यां तत्र तं पूजयेन्नरः। गन्धपुष्पोपहारैश्च तथा बलिनिवेदनैः॥
Verse 4
एवं संपूजितो देवः सर्वकामप्रदो भवेत्
एवं संपूजितो देवः सर्वकामप्रदो भवेत्॥
Verse 243
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मंत्रावलिक्षेत्रपालमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मन्त्रावलीक्षेत्रपालमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।