Adhyaya 240
अत्राध्याये ईश्वर उवाच इति वचनेन बलभद्र-सुभद्रा-कृष्णत्रयस्य माहात्म्यं निरूप्यते। एते त्रयः परमपुण्यप्रदाः, विशेषतः श्रीकृष्णः ‘सर्वपातकनाशनः’ इति कीर्त्यते। कल्पपरम्परास्मृत्या तेषां महिमा प्रतिष्ठाप्यते—पूर्वकल्पे हरिः अस्मिन्नेव स्थाने गात्रोत्सर्गं कृतवान्, अस्मिन् कल्पेऽपि तादृशः गात्रोत्सर्गः स्मर्यते। नागरादित्यस्य सन्निधौ ये बलभद्र-सुभद्रा-कृष्णान् पूजयन्ति, ते स्वर्गगामिनः इति फलश्रुतिः प्रतिपाद्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि बलभद्रं सुरेश्वरम् । सुभद्रां च तथा कृष्णं सर्वपातकनाशनम्
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि बलभद्रं सुरेश्वरम्; सुभद्रां च तथा कृष्णं सर्वपातकनाशनम्।
Verse 2
पूर्व कल्पे महादेवि देहमत्रात्यजद्धरिः । अस्मिन्कल्पेपि च पुनर्गात्रोत्सर्गमिति स्मृतम्
पूर्वकल्पे महादेवि हरिरत्र देहमत्यजत्। अस्मिन्कल्पेऽपि पुनरेतद् गात्रोत्सर्गस्थानमिति स्मृतम्॥
Verse 3
तत्र ये पूजयिष्यंति नागरादित्यसंनिधौ । बलभद्रं सुभद्रां च कृष्णं ते स्वर्गगामिनः
तत्र ये पूजयिष्यन्ति नागरादित्यसंनिधौ। बलभद्रं सुभद्रां च कृष्णं ते स्वर्गगामिनः॥
Verse 240
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलभद्र सुभद्रा कृष्ण माहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘बलभद्रसुभद्राकृष्णमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम चत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः॥