Adhyaya 230
ईश्वरः देवीं प्रति प्राभासक्षेत्रे स्वयमेव नियुक्तं देवप्रियं गणपतिं कथयति। स देवः गङ्गायाः दक्षिणभागे स्थितः, क्षेत्ररक्षणे निरतश्च वर्ण्यते। माघमासे कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां तस्य विशेषपूजा विधीयते। मोदकं दिव्यं नैवेद्यरूपेण, पुष्पधूपादिभिरुपचारैश्च यथाक्रमं समर्प्य पूजनं कर्तव्यम्। एतत्पूजनफलम्—उपासकस्य विघ्नानां नोत्पत्तिः; विशेषतः क्षेत्रे निवसतः/अन्तःस्थितस्यैव एषा प्रतिज्ञा। इति प्राभासखण्डस्य प्रथमे विभागे प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये गणपतिमाहात्म्यवर्णनं नाम द्वित्रिंशत्तमाधिकद्विशततमोऽध्यायः इति कोलोफोने निर्दिश्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं गणपतिप्रियम् । तत्रैव संस्थितं सम्यङ्मया तत्र नियोजितः
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेत् महादेवि गणपतिप्रियं देवं; स तत्रैव सम्यक् संस्थितो मया तत्र नियोजितः।
Verse 2
गङ्गाया दक्षिणे देवि क्षेत्ररक्षणतत्परः । माघे कृष्णचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः
देवि, गङ्गायाः दक्षिणे क्षेत्ररक्षणतत्परः; माघे कृष्णचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः…
Verse 3
दिव्यमोदकनैवेद्यैः पुष्पधूपादिभिः क्रमात् । न तस्य जायते विघ्नं यावत्क्षेत्रे वसत्यसौ
दिव्यमोदकनैवेद्यैः पुष्पधूपादिभिः क्रमात् पूजयन्, यावत् स पवित्रे क्षेत्रे वसति तावत् तस्य विघ्नो न जायते।
Verse 230
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गणपतिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीति-साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘गणपतिमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।