Adhyaya 227
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः देवीं प्रति बलभद्रेण विधिनाऽऽरोपितं लिङ्गं प्रति गमनं उपदिशति। तत् लिङ्गं महापापहरं, महालिङ्गं च, महत्सिद्धिफलप्रदं इति वर्ण्यते; तस्य प्रतिष्ठा बलभद्रकृता इति स्पष्टं, पापशुद्ध्यर्थं च निरूप्यते। अनन्तरं भक्त्याचारः निर्दिश्यते—गन्धपुष्पादिभिः क्रमशः सम्यगर्चनं कर्तव्यमिति। तृतीय-रेवतीयोगे एतदनुष्ठानं कृत्वा भक्तः ‘योगेशपदं’ प्राप्नोतीति फलश्रुतिः। उपसंहारे प्राभासखण्डे प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रथमभागस्य २२७तमोऽध्याय इति कोलोफोनेन निर्दिश्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि बलभद्रप्रतिष्ठितम् । लिंगं महापापहरं गात्रोत्सर्गात्तदुत्तरे
ईश्वर उवाच । ततः गच्छेत् महादेवि बलभद्रप्रतिष्ठितं लिङ्गं महापापहरं गात्रोत्सर्गात् तदुत्तरे स्थितम् ।
Verse 2
महालिंगं महादेवि महासिद्धि फलप्रदम् । बलभद्रेण विधिना स्थापितं पापशुद्धये
महालिङ्गं महादेवि महासिद्धिफलप्रदम् । बलभद्रेण विधिना स्थापितं पापशुद्धये ।
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । तृतीयारेवतीयोगे स योगेशपदं लभेत्
यः तं पूजयते भक्त्या गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । तृतीयारेवतीयोगे स योगेशपदं लभेत् ।
Verse 227
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलभद्रेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम सप्तविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलभद्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः ।