Adhyaya 217
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः देवीं प्रति देवराजेश्वरस्य माहात्म्यं संक्षेपेण कथयति। गौतमेश्वरात् पश्चिमदिशि अल्पदूरे, षोडश-धनु-परिमिते अन्तराले, देवराजेश्वरलिङ्गस्य स्थितिः निर्दिश्यते। तत्र लिङ्गस्य स्थापना कृता चेत् स्थापकः पापात् प्रमुच्यते इति कारण-फल-क्रमः प्रतिपाद्यते। यः कश्चन मानवः समाहितमनसा तल्लिङ्गं पूजयति, स मानवदेहसम्भूतानि पातकानि सर्वाणि त्यक्त्वा पापविमुक्तिं प्राप्नोतीति उपदेशः। अन्ते कोलोफोने स्कन्दमहापुराणे, एकाशीतिसहस्रश्लोकसमाहारे, प्राभासखण्डे, प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये, देवराजेश्वरमाहात्म्यनाम द्विसप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्याय इति निर्दिश्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । गौतमेश्वरतो देवि पश्चिमे नातिदूरतः । धनुःषोडशभिर्देवि देवराजेश्वरः स्थितः
ईश्वर उवाच—देवि, गौतमेश्वरात् पश्चिमे नातिदूरतः; धनुःषोडशमात्रे देवराजेश्वरः प्रतिष्ठितः।
Verse 2
लिंगं स स्थापयामास ततः पापैर्व्यमुच्यत । यस्तं समाहितमनाः पूजयिष्यति मानवः । स च मानवसंभूतात्पातकात्संप्रमोक्ष्यति
स लिङ्गं प्रतिष्ठाप्य ततः पापैर्विमुक्तोऽभवत्। यः कश्चित् समाहितमनाः तं पूजयिष्यति, स मानवसम्भूतैः पातकैः सम्यक् प्रमोक्ष्यते।
Verse 217
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देवराजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये “देवराजेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्” इति नाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः।