Adhyaya 212
अध्यायेऽस्मिन् (२१२) ईश्वरः देवीं प्रति उपदिशति—पुलहीश्वरात् नैऋत्यदिशि अष्टधनुष्प्रमाणे स्थितं ‘क्रत्वीश्वर’नाम तीर्थं प्रसिद्धम्। तत्र दर्शनमात्रेण महाक्रतुफलप्रदं, यज्ञमहिमानं तीर्थसेवया सुलभं करोति इति वर्ण्यते। फलश्रुतौ कथ्यते—यो मनुष्यः क्रत्वीश्वरं दृष्ट्वा प्रणमति, स पौण्डरीकयागस्य फलम् आप्नोति; सप्तजन्मसु दारिद्र्यरहितः भवति, तत्र दुःखोत्पत्तिश्च न जायते। एवं अध्यायः स्थाननिर्देशं, नाम-गुणकीर्तनं, तथा दर्शनजन्यं पुण्यफलप्रदानं च संक्षेपेण निरूपयति।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । पुलहेश्वरात्ततो देवि नैरृते धनुषाष्टके । क्रत्वीश्वरेतिनामानं महाक्रतुफलप्रदम्
ईश्वर उवाच—ततः पुलहेश्वरात् देवि नैरृते धनुषाष्टके स्थितं क्रत्वीश्वर इति नामानं महाक्रतुफलप्रदं (लिङ्गं) विद्धि।
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि पौंडरीकफलं लभेत् । सप्तजन्मनि दारिद्र्यं न दुःखं तत्र जायते
तं विलोक्य, देवि, मानवः पौण्डरीकयज्ञफलम् अवाप्नोति। सप्तजन्मसु तत्र दारिद्र्यं न जायते, न च दुःखं प्रादुर्भवति॥
Verse 212
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये क्रत्वीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘क्रत्वीश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम द्वादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः॥