Adhyaya 196

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि प्रभासं जलसंस्थितम् । वृद्धप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्

ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि प्रभासं जलसंस्थितम्। वृद्धप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्॥

Verse 2

तस्यैव देवि देवस्य शृणु माहात्म्यमुत्तमम्

तस्यैव देवि देवस्य शृणु माहात्म्यमुत्तमम्॥

Verse 3

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्त्रवधः कृतः । तदाऽस्य परमा जाता घृणा मनसि भामिनि

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्त्रवधः कृतः। तदाऽस्य परमा जाता घृणा मनसि भामिनि॥

Verse 4

ततस्त्वाराधयामास महादेवं सुरेश्वरम् । उग्रं तपः समास्थाय बहून्वर्ष गणान्प्रिये

ततस्त्वाराधयामास महादेवं सुरेश्वरम्। उग्रं तपः समास्थाय बहून्वर्षगणान्प्रिये॥

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीद्वरदस्तेऽहं वरं वरय सुव्रत

ततः तुष्टो महादेवः तस्य प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीत्—वरदस्तेऽहं, वरं वरय सुव्रत ॥

Verse 6

राम उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । दर्शयस्व स्वकं लिंगं यज्ञे वज्रेण छादितम्

राम उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । दर्शयस्व स्वकं लिङ्गं यज्ञे वज्रेण छादितम् ॥

Verse 7

घृणा मे महती जाता हत्वेमान्क्षत्रियान्बहून् । दर्शनात्तव लिंगस्य येन मे नश्यते घृणा

घृणा मे महती जाता हत्वेमान् क्षत्रियान् बहून् । दर्शनात् तव लिङ्गस्य येन मे नश्यते घृणा ॥

Verse 8

तथा मे पातकं सर्वं प्रसादात्तव शंकर

तथा मे पातकं सर्वं प्रसादात् तव शङ्कर ॥

Verse 9

शंकर उवाच । मम लिंगं सहस्राक्ष उत्थितं तु पुनःपुनः । वज्रेणाच्छादयत्येव भयेन महता वृतः

शङ्कर उवाच । मम लिङ्गं सहस्राक्ष उत्थितं तु पुनःपुनः । वज्रेणाच्छादयत्येव भयेन महता वृतः ॥

Verse 10

न तेऽहं दर्शनं यास्ये लिंगरूपी कदाचन

न तेऽहं दर्शनं यास्ये लिङ्गरूपी कदाचन।

Verse 11

यन्मां वदसि घृणया वृतोऽहं पातकेन तु । तत्तेऽहं नाशयिष्यामि स्पर्शनात्तु द्विजोत्तम

यन्मां वदसि घृणया वृतोऽहं पातकेन तु। तत्तेऽहं नाशयिष्यामि स्पर्शनात्तु द्विजोत्तम॥

Verse 12

अस्मिञ्जलाश्रये पुण्ये जलमध्ये महामते । उत्थास्यति महालिंगं तस्य त्वं दर्शनं कुरु

अस्मिञ्जलाश्रये पुण्ये जलमध्ये महामते। उत्थास्यति महालिङ्गं तस्य त्वं दर्शनं कुरु॥

Verse 13

गमिष्यति घृणा सर्वा निष्पापस्त्वं भविष्यसि । उक्त्वैवमुदतिष्ठच्च जलमध्याद्वरानने

गमिष्यति घृणा सर्वा निष्पापस्त्वं भविष्यसि। उक्त्वैवमुदतिष्ठच्च जलमध्याद्वरानने॥

Verse 14

जलप्रभासनामास्य ततो जातं धरातले । तस्यालं स्पर्शनाद्देवि शिवलोकं व्रजेन्नरः

जलप्रभासनामास्य ततो जातं धरातले। तस्यालं स्पर्शनाद्देवि शिवलोकं व्रजेन्नरः॥

Verse 15

एकं भोजयते योऽत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । भोजितोऽहं भवेत्तेन सपत्नीको न संशयः

योऽत्र शंसितव्रतं ब्राह्मणमेकमपि भोजयति, तेनाहं सपत्नीकोऽपि भोजितो भवामि—न संशयः।

Verse 16

एषा जलप्रभासस्य संभूतिस्ते मयोदिता । श्रुता पापोपशमनी सर्वकामफलप्रदा

एषा जलप्रभासस्य संभूतिस्ते मयोदिता; श्रुता पापोपशमनी सर्वकामफलप्रदा।

Verse 196

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जलप्रभासमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीति-साहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘जलप्रभासमाहात्म्यवर्णन’नाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।