Adhyaya 194
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति देवैः प्रतिष्ठितं लिङ्गं विषये उपदिशति। तस्य क्षेत्रस्य प्रभावज्ञानं सर्वपातकनाशनं भवतीति प्रतिपाद्य, अमरेश्वरस्य माहात्म्यं धर्म-क्रियात्मकतया निरूप्यते। लिङ्गसंबन्धेन उग्रं तपः कर्तव्यमिति विधीयते; तस्य दर्शनमात्रेण यात्रिकः कृतकृत्यो भवतीति फलश्रुतिः। पुनश्च वेदपारगाय ब्राह्मणाय गोदानं प्रशस्यते, यतः सम्यग्दत्तं दानं यात्रायाः फलं ऊर्जितं करोतीति संक्षेपेण उपसंह्रियते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं देवैः प्रतिष्ठितम् । ज्ञात्वा प्रभावं क्षेत्रस्य सर्वपातकनाशनम्
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि देवैः प्रतिष्ठितं लिङ्गं; क्षेत्रस्य प्रभावं ज्ञात्वा सर्वपातकनाशनम्।
Verse 2
तत्र कृत्वा तपश्चोग्रं लिंगं देवैः प्रतिष्ठितम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि कृतकृत्यः प्रजायते
तत्र देवैः प्रतिष्ठिते लिङ्गे उग्रं तपः कृत्वा; तं दृष्ट्वा मानवो देवि कृतकृत्यः प्रजायते।
Verse 3
गोदानं तत्र देयं तु ब्राह्मणे वेदपारगे । सम्यक्च लभते देवि यात्रायाः फलमूर्जितम्
तत्र गोदानं देयं तु ब्राह्मणे वेदपारगे; सम्यक् च लभते देवि यात्रायाः फलमूर्जितम्।
Verse 194
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽमरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽमरेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम चतुर्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।