Adhyaya 192
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः देवीं प्रति तत्त्वोपदेशरूपेण कथयति। स मोक्षस्वामिनः उत्तरदिशि विश्वकर्मणा प्रतिष्ठापितं महाप्रभावं लिङ्गं दर्शयितुं निर्देशं ददाति; तस्य स्थानं ‘पञ्चधनुष्परिमाणे’ इति मित्या निर्दिश्यते, यत्र यात्राक्रमस्य सूक्ष्मता प्रकाशते। ततः दर्शनमात्रेण फलश्रुतिः प्रतिपाद्यते—यः कश्चित् मानवः श्रद्धया तल्लिङ्गं सम्यग् पश्यति, स तीर्थयात्राफलं प्राप्नोति; तस्य वाचिकं मानसं च पापं तद्दर्शनात् नश्यति। अन्ते कोलोफोनेनैतदध्यायस्य स्कन्दमहापुराणे प्राभासखण्डे, प्रथमप्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘विश्वकर्मेश्वरमाहात्म्य’ इति नाम निर्दिश्यते, तथा एकाशीतिसहस्रश्लोकसंग्रहे स्थितिरपि सूच्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विश्वकर्मप्रतिष्ठितम् । लिंगं महाप्रभावं हि मोक्षस्वामिन उत्तरे
ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि विश्वकर्मप्रतिष्ठितम्। लिङ्गं महाप्रभावं हि मोक्षस्वामिन उत्तरे॥
Verse 2
धनुषां पंचके देवि स्थितं पातकनाशनम्
देवि, धनुषां पञ्चके स्थितं तत् पातकनाशनं पुण्यप्रदं च।
Verse 3
तं दृष्ट्वा मानवः सम्यग्यात्राफलमवाप्नुयात् । वाचिकं मानसं पापं दर्शनात्तस्य नश्यति
तं दृष्ट्वा मानवः सम्यग् यात्राफलमवाप्नुयात्; तस्य दर्शनादेव वाचिकं मानसं च पापं नश्यति।
Verse 192
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वकर्मेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘विश्वकर्मेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम द्विनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।