Adhyaya 190
ईश्वरः देवीं प्राभासक्षेत्रे नैरृतदिशि मुख्यपुण्यक्षेत्रात् अल्पदूरे स्थितं मोक्षप्रदं हरिरूपं ‘मोक्षस्वामिन्’ इति उपदिशति। तत्र एकादश्यां जिताहारः भक्तः विधिपूर्वकं पूजनं कुर्यात्, विशेषतः माघमासे इति नियमः प्रदर्श्यते। एतस्य व्रतस्य फलम् अग्निष्टोमयागफलतुल्यं प्रोक्तम्। पुनश्च तस्मिन्नेव स्थाने अनशनं, चान्द्रायणादिव्रतानि च आचरितानि अन्यतीर्थेभ्यः कोटिगुणफलप्रदानि, अभिलषितार्थसिद्धिदानि च इति वर्ण्यते। अन्ते स्कन्दपुराणे प्राभासखण्डे प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये अस्याध्यायस्य उपसंहारः क्रियते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्र मुक्तिप्रदं हरिम् । प्रभासान्नैरृते भागे नातिदूरे व्यवस्थितम्
ईश्वर उवाच—ततो, हे महादेवि, प्रभासस्य नैऋते भागे नातिदूरे स्थितं मुक्तिप्रदं हरिं तत्र गच्छेत्।
Verse 2
एकादश्यां जिताहारो यस्तं देवि प्रपूजयेत् । माघेमासे विशेषेण सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्
एकादश्यां जिताहारो यस्तं, हे देवि, प्रपूजयेत्; विशेषेण माघमासे सऽग्निष्टोमफलं लभेत्।
Verse 3
यस्तत्रानशनं कुर्याद्व्रतं चान्द्रायणादिकम् । सोऽन्य तीर्थात्कोटिगुणं प्राप्नुयात्फलमीप्सितम्
यस्तत्रानशनं कुर्यात् व्रतं च चान्द्रायणादिकम्, स अन्यतीर्थात् कोटिगुणं इप्सितं फलं प्राप्नुयात्।
Verse 190
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये मोक्षस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम नवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘मोक्षस्वामिमाहात्म्यवर्णनम्’ इति नाम नवत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।