
ईश्वरः महादेवीं प्रति क्षेत्रपालेश्वरनाम श्रेष्ठं तीर्थायतनं कथयति। तत् सिद्धेश्वरसमीपे, पूर्वदिशि अल्पदूरे स्थितमिति निर्दिश्य, तत्र गन्तव्यं विधत्ते। शुक्लपञ्चम्यां तस्य दर्शनं कृत्वा, गन्धपुष्पादिभिः क्रमशः विधिवत् पूजनं कार्यम् इति उपदिशति। ततः स्वशक्त्यनुसारं नानाविधैः अन्नैः ब्राह्मणान् भोजयेत्—इति दान-धर्मेण सह पूजाया एकत्वं प्रतिपाद्यते। अन्ते अयं प्राभासखण्डे प्राभासक्षेत्रमाहात्म्ये एकाशीत्यधिकशततमोऽध्याय इति कोलोफोनेन निर्दिश्यते, स्कन्दमहापुराणस्य पवित्र-भूगोलवर्णनस्य क्रमबद्धत्वं सूचयन्।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेत्रपेश्वरमुत्तमम् । सिद्धेश्वर समीपस्थं पूर्वस्मिन्नातिदूरतः
ईश्वर उवाच—ततः गच्छेन्महादेवि क्षेत्रपेश्वरमुत्तमम्। सिद्धेश्वरसमीपस्थं पूर्वस्मिन्नातिदूरतः॥
Verse 2
तं दृष्ट्वा शुक्लपञ्चम्यां न च नागैः स दश्यते
तं दृष्ट्वा शुक्लपञ्चम्यां न च नागैः स दश्यते॥
Verse 3
पूजयेत्तं विधानेन गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छक्त्या भक्ष्यभोज्यैरनेकशः
पूजयेत्तं विधानेन गन्धपुष्पादिभिः क्रमात्। भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छक्त्या भक्ष्यभोज्यैरनेकशः॥
Verse 181
इतिश्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये क्षेत्रपालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकाशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये “क्षेत्रपालेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्” नामैकाशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।