Adhyaya 177
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः देवीम् उद्दिश्य संक्षेपेण शैवसिद्धान्तसूचनां वदति। प्रभासक्षेत्रस्य पूर्वदिशि घोरतपसा पूर्वं सिद्धिं प्राप्य स्थलोपरि प्रतिष्ठितं मूर्तिमन्तं लकुलीशं निर्दिशति; तदायतनं पापशमनाभिमुखं पवित्रं तीर्थरूपं च कथ्यते। ततः कालविशेषः प्रदर्श्यते—कार्त्तिक्यां कृतिका-योगसमये यः श्रद्धया पूजनं करोति, स विशेषफलभाग् भवति। स पूजकः सर्वभूतवर्गेषु, देवादिष्वसुरेषु च, मान्यः पूज्यश्च भवतीति फलश्रुतिः। अन्ते स्कन्दपुराणे प्रभासखण्डे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये इत्यस्याध्यायसमाप्तिसूचना (कोलोफोनः) प्रदत्तः।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वदिग्भागे लकुलीशस्तु मूर्तिमान् । स्वयं तिष्ठति देवेशि कृत्वा घोरं तपः पुरा
ईश्वर उवाच—तस्यैव पूर्वदिग्भागे देवेशि, लकुलीशो मूर्तिमान् स्वयं तिष्ठति, पुरा घोरं तपः कृत्वा।
Verse 2
संस्थितः पापशमने तत्र स्थाने स्थलोपरि । कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे यस्तं पूजयते नरः
स तत्र स्थलोपरि पापशमने संस्थितः; कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे यस्तं नरः पूजयते।
Verse 3
स पूज्यते महादेवि सर्वैरपि सुरासुरैः
स पूज्यते महादेवि सर्वैरपि सुरासुरैः।
Verse 177
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लकुलीशमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तसप्तत्युत्तरशततमो ऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये “लकुलीशमाहात्म्यवर्णनम्” इति नाम सप्तसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।