Adhyaya 176
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं संबोध्य आर्कस्थलात् अल्पदूरे आग्नेयदिशि स्थितं सिद्धेश्वरनाम लिङ्गं दर्शयति। तस्य नामकरणस्य कारणं कथ्यते—ऊर्ध्वरेतसां ऋषीणां बहवः, अष्टादशसहस्रसंख्यकाः, अस्य लिङ्गस्य सान्निध्ये सिद्धिं प्राप्तवन्तः; तस्मात् ‘सिद्धेश्वर’ इति प्रसिद्धिः। अन्ते व्रतविधिः प्रदर्श्यते—भक्त्या स्नानं कृत्वा पूजनं कुर्यात्, उपवासं समाचरेत्, इन्द्रियनिग्रहं रक्षेत्, विधिपूर्वकं पूजा संपाद्य ब्राह्मणेभ्यः दक्षिणां दद्यात्। फलश्रुतौ सर्वकामसमृद्धिः तथा परमपदप्राप्तिश्च प्रतिपाद्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सिद्धेश्वरमिति स्मृतम् । अर्कस्थलात्तथाऽग्नेय्यां नातिदूरे व्यवस्थितम्
ईश्वर उवाच—ततो, महादेवि, सिद्धेश्वर इति स्मृतं स्थानं गच्छेत्। अर्कस्थलात् आग्नेय्यां दिशि नातिदूरे तदवस्थितम्॥
Verse 2
अष्टादश सहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । तस्मिंल्लिंगे तु सिद्धानि सिद्धेश्वरमतः स्मृतम्
अष्टादशसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसां तस्मिंल्लिङ्गे सिद्धिं प्राप्तानि; अतः स लिङ्गः ‘सिद्धेश्वर’ इति स्मृतः।
Verse 176
स्नात्वाऽर्चयेन्नरो भक्त्या सोपवासो जितेन्द्रियः । संपूज्य विधिवद्देवं दद्याद्विप्रेषु दक्षिणाम् । सर्वकामसमृद्धस्तु स याति परमं पदम् इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहरूया संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासज्ञेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्सप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः
स्नात्वा नरो भक्त्या सोपवासो जितेन्द्रियः पूजयेद् देवम्; विधिवत् संपूज्य विप्रेषु दक्षिणां दद्यात्। स सर्वकामसमृद्धः परमं पदं याति। इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम षट्सप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः।