Adhyaya 175
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति अर्कस्थलस्य माहात्म्यं संक्षेपेणोपदिशति। पूर्वोक्तस्थानात् आग्नेयदिशि स्थितं पुण्यं ‘अर्कस्थलम्’ इति ख्यातं, सर्वपातकनाशनं च कथ्यते। तस्य केवलदर्शनादेव शोकविनाशः स्यात्, सप्तजन्मसु दारिद्र्यं न जायते; कुष्ठादिरोगा अपि दशगुणं नश्यन्तीति वर्ण्यते। तत्र दर्शनफलम् कुरुक्षेत्रे शतगवां दानफलतुल्यं इति समीकृत्य, लघु-व्रतक्रमः प्रदर्श्यते—त्रिसङ्गमतिथे स्नानं सप्त रविवासरेषु, ब्राह्मणभोजनं, महिषीदानं च। फलश्रुतौ सहस्रं दिव्यवर्षाणि स्वर्गे वासः, मानपूजा च इति प्रतिपाद्य, तीर्थदर्शनं, स्नानव्रतं, दानधर्मश्च एकस्मिन् यात्राविधौ संयोज्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुण्यमर्कस्थलं शुभम् । तस्मादाग्नेयकोणस्थं सर्वपातकनाशनम्
ईश्वर उवाच। ततो गच्छेन्महादेवि पुण्यमर्कस्थलं शुभम्। तस्मादाग्नेयकोणस्थं सर्वपातकनाशनम्॥
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानुषो देवि न शोच्यः संप्रजायते । सप्त जन्मानि देवेशि दारिद्र्यं नैव जायते
तं दृष्ट्वा मानुषो देवि न शोच्यः संप्रजायते। सप्त जन्मानि देवेशि दारिद्र्यं नैव जायते॥
Verse 3
कुष्ठानि नाशमायांति तं दृष्ट्वा दशधा प्रिये । गोशतस्य प्रदत्तस्य कुरुक्षेत्रेषु यत्फलम्
प्रिये, तं पावनं देवस्थानं दृष्ट्वा कुष्ठरोगा दशगुणं नश्यन्ति। कुरुक्षेत्रे गोशतदानस्य यत्फलं, तदेवात्र दर्शनमात्रेण लभ्यते॥
Verse 4
तत्फलं समवाप्नोति दृष्ट्वा वार्कस्थलं रविम् । स्नात्वा त्रिसंगमे तीर्थे सप्तैव रविवासरान्
अर्कस्थले रविं दृष्ट्वा तदेव पुण्यफलं समवाप्नोति। त्रिसंगमतीर्थे स्नात्वा च सप्त रविवासरान् तद्गुणं लभते॥
Verse 5
ब्राह्मणान्भोजयित्वा तु महिषीं तत्र दापयेत् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु स्वर्गलोके महीयते
ब्राह्मणान् भोजयित्वा तत्र महिषीं दापयेत्। ततः स दिव्यं वर्षसहस्रं स्वर्गलोके महीयते॥
Verse 175
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्कस्थलमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘अर्कस्थलमाहात्म्यवर्णन’नाम पञ्चसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः॥