Adhyaya 170
अध्यायेऽस्मिन् ईश्वरः महादेवीं प्रति उपदिशति—सुधीः साधकः मातृगणानां देशं गत्वा तदुपसमीपे स्थितां बलादेवीं श्रद्धया समुपासीत। प्राभासक्षेत्रे स्थानविशेषस्य महत्त्वं तथा देव्या उपासना-विधिः संक्षेपेण निरूप्यते। श्रावणमासे विशेषतः श्रावणी-व्रतदिने बलादेव्याः पूजनं विधीयते। पायस-नैवेद्यं, मधु, दिव्यपुष्पाणि च समर्प्य देव्या अनुग्रहः प्रार्थनीयः। फलश्रुतौ उक्तं—यः एवं पूजयति तस्य संवत्सरः सुख-स्वास्थ्य-समृद्धिभिः सम्यक् प्रवर्तते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्र मातृगणान्सुधीः । तत्रैव बलदेवीं च नातिदूरे व्यवस्थिताम्
ईश्वर उवाच—ततो महादेवि सुधीस्तत्र मातृगणान् गच्छेत्। तत्रैव नातिदूरे व्यवस्थितां बलादेवीं च पश्येत्॥
Verse 2
श्रावण्यां श्रावणे मासि यस्तां पूजयते नरः । पायसैर्मधुना वापि दिव्यपुष्पोपहारकैः
श्रावणे मासि श्रावण्यां यस्तां नरः पूजयेत्। पायसैर्मधुना वापि दिव्यपुष्पोपहारकैः॥
Verse 3
तस्य वर्षं महादेवि सुखं गच्छेत्सुपूजितम्
तस्योपासकस्य, महादेवि, सुपूजितस्य वर्षं सुखेनैव गच्छति।
Verse 170
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मातृगणबलदेवीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरशततमोध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मातृगणबलदेवीमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।