Adhyaya 169
अस्मिन्नध्याये प्रभासक्षेत्रे ईश्वरदेव्योर् संवादरूपेण तीर्थयात्राक्रमो वर्ण्यते। ईश्वरः देवीं दक्षिणदिग्भागे देव्या दिग्विभागे धानु-परिमितदूरे स्थितं वैवस्वतेश्वरनाम लिङ्गं प्रति गन्तुं निर्देशयति। तस्य लिङ्गस्य प्रतिष्ठा वैवस्वतमनुना कृता इति, तत् सर्वकामदं च इति प्रतिपाद्यते। तस्य समीपे दिव्यखातं देवखातं नाम जलस्थानं प्रसिद्धं, तत्र स्नानपूर्वकं शुद्धिं विधाय पूजाक्रमः प्रवर्तते। विधिपूर्वकं पञ्चोपचारैः पूजां कृत्वा, भक्त्या जितेन्द्रियत्वेन च स्तोत्रपाठोऽघोरविधिना कर्तव्यः इति निर्दिश्यते। एवमाचरन् साधकः सिद्धिं प्राप्नोतीति फलश्रुतिः, अन्ते प्रभासखण्डे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽस्याध्यायस्य कोलोफनं च कथ्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वैवस्वतेश्वरम् । देव्या दक्षिणदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वैवस्वतेश्वरम् । देव्या दक्षिणदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम् ॥
Verse 2
वैवस्वतेन मनुना स्थापितं सर्वकामदम् । तत्समीपे देवखातं तिष्ठते तु महाद्भुतम्
वैवस्वतमनुना स्थापितं तत्सर्वकामप्रदं पुण्यं स्थानम्। तस्य समीपे देवखाताख्यं महाद्भुतं सरोवरं तिष्ठति॥
Verse 3
स्नात्वा तत्र वरारोहे यस्तं पूजयते नरः । पञ्चोपचारैर्विधिना भक्तिप्रह्वो जितेन्द्रियः । जपेदघोरविधिना स्तोत्रं सिद्धिं स चाप्नुयात्
तत्र स्नात्वा वरारोहे यो नरस्तं विधिवत् पञ्चोपचारैः पूजयेत्। भक्त्या प्रह्वः जितेन्द्रियः सन् अघोरविधिना स्तोत्रं जपेत्, स सिद्धिमवाप्नुयात्॥
Verse 169
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वैवस्वतेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘वैवस्वतेश्वरमाहात्म्यवर्णन’नामैकोनसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः॥