Adhyaya 158
Prabhasa KhandaPrabhasa Kshetra MahatmyaAdhyaya 158

Adhyaya 158

अध्यायः १५८ ईश्वरस्य यात्राविधानरूपं निर्देशं वर्णयति। रत्नेश्वरस्य पुरतः धनुष्प्रमाणदूरे स्थितं अनंगेश्वरं द्रष्टव्यं पूज्यं च इति कथ्यते। तत्र स्थितं लिङ्गं कामदेवेन—विष्णोः पुत्र इति अपि निर्दिष्टेन—प्रतिष्ठापितम्; क्षेत्रं वैष्णवसम्बद्धं, कलियुगे पापमलनाशनाय विशेषफलदं च। अनंगेश्वरदर्शनपूजनयोः फलम् स्पष्टं निरूप्यते—भक्तः कामदेवतुल्यं सौन्दर्यं, आकर्षणं, लोकप्रियतां च प्राप्नोति; वंशेऽपि अमङ्गलनिवारणं, शुभलक्षणवृद्धिः इति प्रशंस्यते। अनङ्गत्रयोदश्यां व्रतेन विशेषपूजा कर्तव्या, सा जन्मसाफल्यहेतुः इति। तीर्थयात्रायाः धर्मार्थं पूरयितुं शय्यादानं सदाचारिणे ब्राह्मणाय विधीयते; विशेषतः विष्णुभक्ताय दत्ते महत् पुण्यं भवतीति।

Shlokas

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अनंगेश्वरमुत्तमम् । रत्नेश्वरादग्रतःस्थं धनुषान्तरमास्थितम्

ईश्वर उवाच—ततो गच्छेन्महादेवि अनङ्गेश्वरमुत्तमम्। रत्नेश्वरादग्रतःस्थं धनुषान्तरमास्थितम्॥

Verse 2

स्थापितं कामदेवेन तल्लिंगं विष्णुसूनुना । ज्ञात्वा तद्वैष्णवं स्थानं कलौ पातकनाशनम्

स्थापितं कामदेवेन तल्लिङ्गं विष्णुसूनुना। ज्ञात्वा तद्वैष्णवं स्थानं कलौ पातकनाशनम्॥

Verse 3

तं दृष्ट्वा पूजयित्वा तु कामदेवसमो भवेत् । स्वर्गविद्याधरीणां च जायते चित्तमोहकः

तं दृष्ट्वा पूजयित्वा तु कामदेवसमो भवेत्। स्वर्गविद्याधरीणां च जायते चित्तमोहकः॥

Verse 4

तस्यान्वयेऽपि न भवेत्कुरूपो दुर्भगोऽपि वा

तस्यान्वयेऽपि न भवेत् कुरूपो दुर्भगोऽपि वा॥

Verse 5

तत्रानंगत्रयोदश्यां व्रतेन वरवर्णिनि । विशेषाराधनं तत्र जन्मसाफल्यकारणम्

तत्रानङ्गत्रयोदश्यां, वरवर्णिनि, व्रतसमन्वितं विशेषाराधनं कृतं जन्मसाफल्यहेतुः भवति।

Verse 6

शय्यादानं तु दातव्यं तत्र विप्राय शीलिने । विशेषाद्विष्णुभक्ताय सम्यग्यात्राफलं लभेत्

तत्र शय्यादानं शीलिने विप्राय दातव्यं, विशेषाद्विष्णुभक्ताय; एवं सम्यग्यात्राफलं निश्चयेन लभेत्।

Verse 158

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रत्नेश्वरमाहात्म्येऽनंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, रत्नेश्वरमाहात्म्ये, ‘अनङ्गेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नामाष्टपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।