Adhyaya 156
अध्यायेऽस्मिन् रत्नेश्वरमाहात्म्यप्रसङ्गे तीर्थोपदेशरूपं गरुडेश्वरस्य माहात्म्यं संक्षेपेण निरूप्यते। ईश्वरः देवीं प्रति वदति—रत्नेश्वरात् उत्तरदिशि धनुर्मितदूरे वैनतेयेन प्रतिष्ठापितं लिङ्गं विद्यते, यत् “वैनतेय-प्रतिष्ठित” इति प्रसिद्धम्। गरुडः स्थानं वैष्णवस्वभावं ज्ञात्वा पापनाशनार्थं तत्र शिवलिङ्गं प्रतिष्ठापयामास। तस्य पूजनं पञ्चम्यां तिथौ विधानतः कर्तव्यम्; पञ्चामृताभिषेकपूर्वकं विधिपूर्वकं पूजिते सर्वपुण्यलाभः, स्वर्गभोगश्च भवति। फलश्रुतौ सर्पोत्थविषभयात् सप्तजन्मपर्यन्तं रक्षणं, सर्वपुण्यसम्पत्तिः च प्रतिपाद्यते। एवं शैवलिङ्गभक्तिः गरुड-वैष्णवचिह्नैः सह योज्य तीर्थयात्राधर्मे शुद्धिकरं रक्षाकरं च स्थानं दर्श्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि वैनतेयप्रतिष्ठितम् । रत्नेश्वरादुत्तरतो धनुषां त्रितये स्थितम्
ईश्वर उवाच—ततः, हे महादेवि, वैनतेयेन प्रतिष्ठितं देवायतनं गच्छेत्। रत्नेश्वरात् उत्तरतः धनुषां त्रितये स्थितम्।
Verse 2
वैनतेयश्च देवेशि ज्ञात्वा क्षेत्रं तु वैष्णवम् । लिंगं प्रतिष्ठयामास सर्वपापप्रणाशनम्
हे देवेशि, वैनतेयः क्षेत्रं वैष्णवं ज्ञात्वा सर्वपापप्रणाशनं लिङ्गं प्रतिष्ठयामास।
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या पंचम्यां तु विधानतः । न विषं क्रमते तस्य सप्त जन्मानि सर्पजम्
यस्तं भक्त्या पञ्चम्यां विधानतः पूजयते, तस्य सर्पजं विषं सप्त जन्मानि न क्रमते।
Verse 4
पंचामृतेन संस्नाप्य पूजयित्वा विधानतः । प्राप्नुयात्सकलं पुण्यं मोदते दिवि देववत्
पञ्चामृतेन संस्नाप्य विधानतः पूजयित्वा, सकलं पुण्यं प्राप्नुयात्; दिवि देववत् मोदते।
Verse 156
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रत्नेश्वरमाहात्म्ये गरुडेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां, सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, रत्नेश्वरमाहात्म्ये, ‘गरुडेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम षट्पञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।