Adhyaya 142
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः देवीं प्रति प्राह—प्रभासक्षेत्रे आङ्ग्नेयदिशि, सप्तधनुर्मिते देशे, ‘चित्रेश्वर’ इति विख्यातं लिङ्गं परमप्रभावयुक्तं वर्तते। तत् लिङ्गं ‘सर्वपातकनाशनम्’ इति निगद्यते, तस्य दर्शनपूजनाभ्यां भक्तस्य नरकभयं नश्यति। अत्र पापं मलवत् निरूप्यते; चित्रेश्वरः तद् ‘मार्जयति’ इति, निरन्तरभक्त्या शुद्धिः सिध्यतीति भावः। अतः सर्वप्रयत्नेन चित्रेशस्य पूजनं कर्तव्यम्; फलश्रुत्या पापभारयुक्तोऽपि नरकं न पश्यतीति। इति स्कन्दमहापुराणे प्रभासखण्डे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रथमभागे द्विचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चित्रेश्वर मनुत्तमम् । धनुषां सप्तके तस्य स्थितमाग्नेयदक्षिणे
ईश्वर उवाच—ततः, हे महादेवि, मनुत्तमं चित्रेश्वरं गच्छेत्। स तु धनुषां सप्तके दूरीभूतेऽग्नेयदक्षिणदिशि स्थितः।
Verse 2
लिंगं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम् । तत्र चित्रेश्वरं पूज्य नरकान्न भवेद्भयम्
तल्लिङ्गं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम्। तत्र चित्रेश्वरं पूज्य नरकाद्भयं न भवेत्।
Verse 3
पटस्थितं तस्य पापं चित्रो मार्जयति प्रिये । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चित्रेशं पूजयेत्सदा । यः स्यात्पापयुतो वापि नरकं नैव पश्यति
पटस्थितमिव तस्य पापं चित्रो मार्जयति, प्रिये। तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चित्रेशं सदा पूजयेत्। यः पापयुतोऽपि स्यात् स नरकं नैव पश्यति।
Verse 142
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रेश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम द्विचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, ‘चित्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम द्विचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।