Adhyaya 138
अस्याध्याये ईश्वर उवाच इति शैवप्रकटीकरणरूपेण प्राभासक्षेत्रस्य पश्चिमभागे तृणबिन्द्वीश्वरस्य स्थानं निर्दिश्यते। तत् धनुपां पञ्चके अन्तर्गतं पवित्रं तीर्थं कथ्यते, यत्र शिवलिङ्गस्य महिमा विशेषेण प्रकाश्यते। तस्य क्षेत्रस्य पावनत्वस्य कारणं महर्षेः तृणबिन्दोः तपश्चर्या कथ्यते। स दीर्घकालं घोरं तपः कृत्वा मासिमासि कुशाग्रेण जलबिन्दुमेकं निपीय नियमसंयमपरायणः सन् ईश्वरं समाराधयामास। तेन सततभक्त्या प्राभासिके शुभे क्षेत्रे परमां सिद्धिं प्राप्य, तृणबिन्द्वीश्वरतीर्थस्य माहात्म्यं प्रतिष्ठापयति; अयं अध्यायः स्थलनिर्देशं, कारणकथां, तपोभक्तेः आदर्शं च संक्षेपेण उपदिशति।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पश्चिमे भागे धनुपां पञ्चके स्थितम् । तृणबिन्द्वीश्वरंनाम तीव्रभक्त्या प्रतिष्ठितम्
ईश्वर उवाच—तस्यैव पश्चिमे भागे धनुपां पञ्चके स्थितं। तृणबिन्द्वीश्वरं नाम तीव्रभक्त्या प्रतिष्ठितं (देवालयं) विद्यते।
Verse 2
कृत्वा महत्तपो देवि तृणबिंदुमु नीश्वरः । मासिमासि कुशाग्रेण जलबिंदुं निपीय वै
देवि, महत्तपः कृत्वा तृणबिन्दुमुनिः ईश्वरः मासिमासि कुशाग्रात् जलबिन्दुमेकं निपीयैव स्थितवान्।
Verse 3
संवत्सराण्यनेकानि एवमाराध्य चेश्वरम् । संप्राप्तं परमां सिद्धिं क्षेत्रे प्राभासिके शुभे
एवं अनेकसंवत्सरान् ईश्वरमाराध्य, शुभे प्राभासिके क्षेत्रे परमा सिद्धिः संप्राप्यते।
Verse 138
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तृणबिंद्वीश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामाष्टात्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘तृणबिन्द्वीश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नामाष्टात्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।