Adhyaya 136
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः देवीं प्रति उपदिशति—दुःखान्तकारिण्याः पूर्वदिशि धनुषां सप्तके स्थितं परमं तीर्थं लोमशेश्वरं गच्छेत्। तत्र गुहामध्ये महालिङ्गं लोमशमुनिना सुदुश्चरं तपः कृत्वा प्रतिष्ठापितमिति कथ्यते। अनन्तरं दीर्घायुषः रहस्यं वर्ण्यते—यथा देहे केशरोमाणि सन्ति तथा इन्द्राणां संख्या; इन्द्रेषु क्रमशः नश्यत्सु तदनुरूपं रोमपातो भवतीति। ईश्वरानुग्रहेण लोमशः बहूनां ब्रह्मणां आयुषः पर्यन्तं जीवति। यः लोमशेन पूजितं तल्लिङ्गं भक्त्या समर्चयति स दीर्घायुः, निर्व्याधिः, नीरुजः, सुखी च भवतीति फलश्रुतिः।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमम् । दुःखान्तकारिणीपूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्
ईश्वर उवाच—ततो महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमं गच्छेत्, यत् दुःखान्तकारिण्याः पूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्।
Verse 2
स्थापितं तत्र देवेशि लोमशेन महर्षिणा । गुहामध्ये महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्
देवेशि, तत्र लोमशमहर्षिणा सुदुश्चरं तपः कृत्वा गुहामध्ये महालिङ्गं स्थापितम्।
Verse 3
कोटीनां त्रितयं सार्धमिंद्राद्याः स्वर्भुजः प्रिये । यदा नाशं गमिष्यंति तदा तस्य क्षयो ध्रुवम्
प्रिये, इन्द्रादयः स्वर्गभुजः कोटीनां त्रितयं सार्धं यावत् तिष्ठन्ति; यदा ते नाशं गमिष्यन्ति तदा तस्य व्यवस्थायाः क्षयो ध्रुवम्।
Verse 4
यावंति देहरोमाणि इन्द्रास्तावन्त एव च । क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तल्लोमपतनं भवेत्
यावन्ति देहरोमाणि तावन्त एव इन्द्राः; क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तस्य तल्लोमपतनं भवेत्।
Verse 5
एवमीशप्रसादेन चिरायुर्लोमशोऽभवत् । ब्रह्माणः षड्विनश्यन्ति समग्रायुषि लोमशे
एवं ईशप्रसादेन लोमशः चिरायुर्लोमशोऽभवत्; लोमशस्य समग्रायुषि षड्ब्रह्माणो विनश्यन्ति।
Verse 6
य एवं पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं लोमशार्चितम् । सोऽपि दीर्घायुराप्नोति निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी
यः भक्त्या लोमशार्चितं तल्लिङ्गं पूजयेत्, सोऽपि दीर्घायुराप्नोति, निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी च भवति।
Verse 136
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।