Adhyaya 13
Prabhasa KhandaPrabhasa Kshetra MahatmyaAdhyaya 13

Adhyaya 13

अध्यायेऽस्मिन् देवी–ईश्वरसंवादः प्रवर्तते। देवी पृच्छति—शाकद्वीपे गतिमानः सूर्यः कथं क्षुरधारासदृशेन पितृश्वशुरसम्बन्धनिमित्तेन छिन्न इवाभूत्, प्रभासे च पतितं बहु तेजः किमभवत् इति। ईश्वरः “उत्तमं सूर्य-माहात्म्यम्” उपदिशति, यस्य श्रवणेन पापक्षयः स्यात्। तत्र कथ्यते—सूर्यस्य आद्यं तेजोऽंशः प्रभासे पतित्वा स्थालाकारं जगाम; आदौ जाम्बूनदवर्णं, पश्चान्माहात्म्यबलात् पर्वताकारं च। लोकहिताय तत्र सूर्यः अर्करूपेण प्रतिमारूपेण प्रादुर्भूतः। युगानुसारं नामानि निर्दिश्यन्ते—कृते हिरण्यगर्भः, त्रेतायां सूर्यः, द्वापरे सविता, कलौ अर्कस्थलम्; अवतरणं च द्वितीयमन्वन्तरे स्वारोचिषमनौ काले इति। ततः रेणुरूपेण तेजसः प्रसारात् क्षेत्रसीमा योजनेषु नद्यः समुद्रश्च निर्दिश्यन्ते, सूक्ष्मतेजोमण्डलं पृथगपि कथ्यते। ईश्वरः स्वनिवासं तस्मिन् तेजोमण्डले मध्यस्थं नेत्रपुतलिकावत् निरूप्य “प्रभास” इति नाम्नः कारणं वदति—तस्य गृहं सूर्यतेजसा प्रभासते। फलश्रुतौ—अर्करूपेण सूर्यदर्शनात् पापनाशः, सूर्यलोके महिमाप्राप्तिश्च; स यात्री सर्वतीर्थस्नातः सर्वयज्ञदानकृत् इव मन्यते। नियमानुशासनं च—अर्कपत्रेषु भक्षणं निन्द्यं, महाशौचदोषकरं, तस्मात् परिहार्यं। प्रथमदर्शने अर्कभास्करस्य विदुषे ब्राह्मणाय महिषदानं विधीयते, ताम्रवर्णवस्त्रादिस्मरणं तथा समीपवह्निकोणसम्बन्धः। अन्ते सिद्धेश्वरलिङ्गस्य (कलौ प्रसिद्धस्य, पूर्वं जैगीषव्येश्वरनाम्नः) दर्शनात् सिद्धिप्रदत्वं, तथा भूमिगतद्वारवर्णनं—यत्र राक्षसाः सूर्यतेजसा दग्धाः; कलौ योगिनीमातृदेवीभिः रक्षितं द्वारमिव तिष्ठति। माघकृष्णचतुर्दश्यां रात्रौ बलिपुष्पोपहारैः पूजाविधानं सिद्ध्यर्थं कथ्यते। उपसंहारे—एतदुपदेशं श्रुत्वा आचरन् जनः देहान्ते सूर्यलोकं यातीति पुनः प्रतिपाद्यते।

Shlokas

Verse 1

देव्युवाच । यदा भ्रमिस्थः सविता तक्षितः क्षुरधारया । श्वशुरेण महादेव जामाता प्रीतिपूर्वकम्

देव्युवाच—यदा भ्रमिस्थे स्थितः सविता श्वशुरेण महादेव जामाता प्रीतिपूर्वकं क्षुरधारया तक्षितः।

Verse 2

तत्तेजः शातितं भूरि प्रभासे यत्पपात वै । तदभूत्किं तदा देव प्रभासात्कथयस्व मे

तत्तेजः शातितं भूरि यत् प्रभासे पपात वै। तदभूत् किं तदा देव? प्रभासात् कथयस्व मे॥

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ईश्वर उवाच—शृणु देवि, प्रवक्ष्यामि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम्। यच्छ्रुत्वा मानवो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः॥

Verse 4

देहावतारो देवस्य प्रभासेऽर्कस्थलस्य च । पुराणाख्यानमाचक्षे तव देवि यशस्विनि

देहावतारो देवस्य प्रभासेऽर्कस्थलस्य च। पुराणाख्यानमाचक्षे तव देवि यशस्विनि॥

Verse 5

शाकद्वीपे महादेवि भ्रमिस्थस्य तदा रवेः । वर्षाणां तु शतं साग्रं तक्ष्यमाणे विभावसौ

शाकद्वीपे महादेवि भ्रमिस्थस्य तदा रवेः। वर्षाणां तु शतं साग्रं तक्ष्यमाणे विभावसौ॥

Verse 6

यदाद्य भागजं तेजस्तत्प्रभासेऽपतत्प्रिये । पतितं तत्र तत्तेजः स्थलाकारं व्यजायत

यदाद्यं भागजं तेजः प्रिये प्रभासेऽपतत् । तत्र पतितं तत्तेजः स्थलाकारं व्यजायत ॥

Verse 7

जांबूनदमयं देवि तत्पूर्वमभवत्क्षितौ । तिष्यमाहात्म्ययोगेन शैलीभूतं च सांप्रतम्

जाम्बूनदमयं देवि तत्पूर्वमभवत्क्षितौ । तिष्य-माहात्म्ययोगेन शैलीभूतं च सांप्रतम् ॥

Verse 8

तत्र चार्कमयं रूपं कृत्वा देवो दिवाकरः । उत्पन्नः सर्वभूतानां हिताय धरणीतले

तत्रार्कमयं रूपं कृत्वा देवो दिवाकरः । उत्पन्नः सर्वभूतानां हिताय धरणीतले ॥

Verse 9

हिरण्यगर्भनामेति कृते सूर्येति कीर्तितम् । त्रेतायां सवितानाम द्वापरे भास्करः स्मृतः

हिरण्यगर्भनामेति कृते सूर्येति कीर्तितम् । त्रेतायां सवितानाम द्वापरे भास्करः स्मृतः ॥

Verse 10

कलौ चार्कस्थलोनाम त्रिषु लोकेषु कीर्तितः । अवतीर्णमिदं देवि स्वयमेव प्रतिष्ठितम्

कलौ चार्कस्थलोनाम त्रिषु लोकेषु कीर्तितः । अवतीर्णमिदं देवि स्वयमेव प्रतिष्ठितम् ॥

Verse 11

यदा स्वारोचिषो देवि द्वितीयोऽभून्मनुः पुरा । तस्मिन्कालेऽवतीर्णोऽसौ देवस्तत्र दिवाकरः

देवि, पुरा यदा स्वारोचिषो नाम द्वितीयो मनुः राज्यं चकार, तस्मिन्नेव काले दिवाकरदेवोऽपि तत्रावततार।

Verse 12

भक्तिमुक्ति प्रदो देवि व्याधिदुःखविनाशकृत् । तस्य तेजोद्भवैर्व्याप्तं रेणुभिः पञ्चयोजनम्

देवि, स भक्तिं मुक्तिं च प्रददाति, व्याधिदुःखयोर्विनाशकृच्च; तस्य तेजस उद्भवैः रेणुभिः पञ्चयोजनं क्षेत्रं व्याप्तम्।

Verse 13

दक्षिणोत्तरतो देवि पञ्चपूर्वापरेण तु । उत्तरेण समुद्रस्य यावन्माहेश्वरी नदी

देवि, दक्षिणोत्तरतो पञ्चयोजनं, तथा पूर्वापरेणापि पञ्च; उत्तरेण तु समुद्रादारभ्य यावन्माहेश्वरी नदी तावत्।

Verse 14

न्यंकुमत्याश्चापरतो यावदेव कृतस्मरम् । एतद्व्याप्तं महादेवि तत्तेजोरेणुभिः शुभैः

महादेवि, न्यङ्कुमत्याः पश्चिमतो यावत् कृतस्मरं, एतत्सर्वं तस्य शुभैस्तेजोरेणुभिर्व्याप्तम्।

Verse 15

तस्य सूक्ष्मा प्रभा या तु आदितेजोविनिःसृता । तया व्याप्तं महादेवि यावद्द्वादशयोजनम्

महादेवि, या सूक्ष्मा प्रभा आदित्यतेजसो विनिःसृता, तया द्वादशयोजनपर्यन्तं क्षेत्रं व्याप्तम्।

Verse 16

उत्तरे भास्करसुता दक्षिणे सरितां पतिः । पूर्वपश्चिमतो देवि रुक्मिणीद्वितयं स्मृतम्

उत्तरे भास्करसुता, दक्षिणे सरितां पतिः; पूर्वपश्चिमयोर्देवि रुक्मिणीद्वितयं स्मृतं सीमास्वरूपम्।

Verse 17

एतस्मिन्नन्तरे देवि सौरं तेजः प्रसर्प्पितम् । तेन पावित्र्यमानीतं क्षेत्रं द्वादशयोजनम्

एतस्मिन्नन्तरे देवि सौरं तेजः प्रससार; तेन तेजसा पावित्र्यमानीतं क्षेत्रं द्वादशयोजनविस्तारम्।

Verse 18

तस्य मध्यस्य यन्मध्यं तद्गृहं मम सुन्दरि । तेजोमण्डलमध्यस्थं मम स्थानं महेश्वरि

तस्य मध्यस्य यन्मध्यं तत्र मम गृहम्, सुन्दरि; तेजोमण्डलमध्यस्थं मम स्थानं, महेश्वरि।

Verse 19

चक्षुर्मंडलमध्ये तु यथा देवि कनीनिका । पूर्वपश्चिमतो देवि गोमुखादाऽश्वमेधिकम्

चक्षुर्मण्डलमध्ये यथा देवि कनीनिका, तथा देवि पूर्वपश्चिमयोः गोमुखाद् अश्वमेधिकं यावत् विस्तारः।

Verse 20

दक्षिणोत्तरतो देवि समुद्रात्कौरवेश्वरीम् । एतस्मिन्नंतरे क्षेत्रे क्षेत्रज्ञोऽहं वरानने

दक्षिणोत्तरयोर्देवि समुद्रात् कौरवेश्वरीं यावत्; एतस्मिन्नन्तरे क्षेत्रे क्षेत्रज्ञोऽहं वरानने।

Verse 21

यस्मादर्कस्य तेजोभिर्भासितं मम तद्गृहम् । तस्मात्प्रभासनामेति कल्पेऽस्मिन्प्रथितं प्रिये

यस्मादर्कस्य तेजोभिर्भासितं मम तद्गृहम् । तस्मात्प्रभासनामेति कल्पेऽस्मिन्प्रथितं प्रिये ॥

Verse 22

तत्र पश्यति यः सूर्यमर्क्करूपं नरोत्तमः । सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोके महीयते

तत्र पश्यति यः सूर्यमर्क्करूपं नरोत्तमः । सर्वपापविनिर्मुक्तः सूर्यलोके महीयते ॥

Verse 23

स स्नातः सर्वतीर्थेषु तेन चेष्टं महामखैः । सर्वदानानि दत्तानि पूर्वजास्तेन तोषिताः

स स्नातः सर्वतीर्थेषु तेन चेष्टं महामखैः । सर्वदानानि दत्तानि पूर्वजास्तेन तोषिताः ॥

Verse 24

अर्करूपी यतः सूर्यस्तत्र जातो महीतले । तस्मात्त्याज्यः सदा चार्को भोजनेऽत्र न संशयः

अर्करूपी यतः सूर्यस्तत्र जातो महीतले । तस्मात्त्याज्यः सदा चार्को भोजनेऽत्र न संशयः ॥

Verse 25

यो दृष्ट्वार्कस्थलं मर्त्त्यश्चार्कपत्रेषु भुंजति । गोमांसभक्षणं तेन कृतं भवति भामिनि

यो दृष्ट्वार्कस्थलं मर्त्त्यश्चार्कपत्रेषु भुंजति । गोमांसभक्षणं तेन कृतं भवति भामिनि ॥

Verse 26

भक्षितो भास्करस्तेन स कुष्ठी जायते नरः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चार्कपत्राणि वर्जयेत्

तेन भास्करः खादित इव भवति; स नरः कुष्ठी जायते। तस्मात् सर्वप्रयत्नेन अर्कपत्राणि वर्जयेत्।

Verse 27

यात्रायां प्रथमं देवि दृष्टो येनार्कभास्करः । तं दृष्ट्वा महिषीं दद्याद्ब्राह्मणाय विपश्चिते

देवि, यात्रायाः प्रथम एव येन अर्कभास्करः दृष्टः, तं दृष्ट्वा विपश्चिते ब्राह्मणाय महिषीं दद्यात्।

Verse 28

ताम्रवर्णं रक्तवस्त्रं ततस्तुष्यति भास्करः । तस्य चैव तु सांनिध्ये वह्निकोणे व्यवस्थितम्

ताम्रवर्णैः पदार्थैः रक्तवस्त्रैश्च भास्करः तुष्यति। तस्यैव तु सांनिध्ये वह्निकोणे व्यवस्थितं तत्।

Verse 29

नातिदूरे महाभागे सिद्धेश्वरमिति स्मृतम् । सर्वसिद्धिप्रदं देवि लिंगं त्रैलोक्यपूजितम्

नातिदूरे, महाभागे, सिद्धेश्वर इति स्मृतं लिङ्गम्। देवि, तत् सर्वसिद्धिप्रदं त्रैलोक्यपूजितं च।

Verse 30

जैगीषव्येश्वरंनाम पूर्वं कृतयुगेऽभवत् । कलौ सिद्धेश्वरमिति प्रसिद्धिमगमत्प्रिये

पूर्वं कृतयुगे जैगीषव्येश्वरं नामाभवत्। प्रिये, कलौ तु सिद्धेश्वर इति प्रसिद्धिमगमत्।

Verse 31

तं दृष्ट्वा मनुजो देवि सर्वसिद्धिमवाप्नुयात् । तत्रैव देवदेवेशि नातिदूरे व्यवस्थितम्

तं दृष्ट्वा, देवि, मनुजः सर्वसिद्धिमवाप्नुयात्; तत्रैव देवदेवेशि नातिदूरेऽपरं पुण्यस्थानं व्यवस्थितम्।

Verse 32

सूर्यदक्षिणनैरृत्ये पातालविवरं प्रिये । मंदेहा राक्षसा यत्र तथा शालकटंकटाः

सूर्यस्य दक्षिणनैरृत्ये, प्रिये, पातालविवरं विद्यते; यत्र मन्देहा राक्षसाः तथा शालकटंकटाश्च वसन्ति।

Verse 33

सूर्यस्य तेजसा दग्धाः पातालमगमन्पुरा । कलौ तद्द्वारमेवास्ति न पाताले गतिः प्रिये

सूर्यस्य तेजसा दग्धाः ते पुरा पातालमगमन्; कलौ, प्रिये, तद्द्वारमेवास्ति—न पाताले गतिः।

Verse 34

योगिन्यस्तत्र रक्षंति ब्राह्म्याद्या मातरस्तथा । माघेकृष्णचतुर्दश्यां रात्रौ मातृगणान्यजेत् । बलिपुष्पोपहारैश्च ततः सिद्धिर्भविष्यति

तत्र योगिन्यः रक्षन्ति, ब्राह्म्याद्या मातरश्च; माघे कृष्णचतुर्दश्यां रात्रौ मातृगणान् बलिपुष्पोपहारैः सम्यग्यजेत्, ततः सिद्धिर्भविष्यति।

Verse 35

इति हि सकलधर्मभावहेतोर्हरकमलासनविष्णुसंस्तुतस्य । तनुपरिलिखनं निशम्य भानोर्व्रजति दिवाकरलोकमायुषोंऽते

इति हि सकलधर्मभावहेतोः हरकमलासनविष्णुसंस्तुतस्य भानोः तनुपरिलिखनं निशम्य, आयुषोऽन्ते जनो दिवाकरलोकं व्रजति।