Adhyaya 127

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेमेश्वरमनुत्तमम् । तस्मादुत्तरकोणस्थं कपालेशाग्निगोचरे

ईश्वर उवाच। ततो गच्छेन्महादेवि क्षेमेश्वरमनुत्तमम्। तस्मादुत्तरकोणस्थं कपालेशाग्निगोचरे॥

Verse 2

धनुषां पंचदशके कपालेश्वरतः स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम्

कपालेश्वरतः पञ्चदशधनुषां दूरे स्थितं महाप्रभावं लिङ्गं सर्वपातकनाशनं हि।

Verse 3

क्षेममूर्तिः पुरा राजा बभूव स महाबलः । तेन तत्र तपस्तप्तं चिरकालं महात्मना

पुरा क्षेममूर्तिर्नाम राजा महाबलः बभूव; तेन महात्मना तत्र चिरकालं तपस्तप्तम्।

Verse 4

ततः संस्थापितं लिंगं भक्त्या भावितचेतसा । तद्दृष्ट्वा क्षेममायाति कार्यं क्षेमेण सिद्ध्यति

ततः भक्त्याभावितचेतसा तेन लिङ्गं संस्थापितम्; तद्दृष्ट्वा क्षेममायाति, कार्यं क्षेमेण सिद्ध्यति।

Verse 5

सर्वकामसमृद्धात्मा भूया ज्जन्मनिजन्मनि । एवं क्षेमेश्वरं लिंगं ख्यातं पातकनाशनम्

सर्वकामसमृद्धात्मा भूयाज्जन्मनि जन्मनि; एवं क्षेमेश्वरं लिङ्गं ख्यातं पातकनाशनम्।

Verse 6

सर्वकामप्रदं नृणां श्रुतं सौभाग्यदायकम् । दर्शनेनापि तस्यापि गोशतस्य फलं स्मृतम्

सर्वकामप्रदं नृणां श्रुतं सौभाग्यदायकम्; तस्य दर्शनमात्रेणापि गोशतदानफलं स्मृतम्।

Verse 7

तस्मात्क्षेत्रफलाकांक्षी नित्यं तल्लिंगमाश्रयेत्

तस्मात् क्षेत्रफलाकाङ्क्षी नित्यं तल्लिङ्गं शरणं गच्छेत्।

Verse 127

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये क्षेमंकरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ‘क्षेमङ्करेश्वरमाहात्म्यवर्णनम्’ नाम सप्तविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।