Adhyaya 120
अस्मिन्नध्याये ईश्वरः महादेवीं प्रति शैव-तत्त्वोपदेशं करोति। तीर्थयात्रिकं प्रति स उत्तरदिशि ‘त्रिधनु-प्रमाणे’ स्थितं, अनुपमं गोपीश्वर-देवालयं गन्तुमादेशयति। तत् क्षेत्रं पाप-शमनं, गोपीभिः प्रतिष्ठितं च इति प्रतिष्ठा-कथया देवस्य स्थानीय-प्रभावः प्रतिपाद्यते। ततः संक्षिप्तो विधिः कथ्यते—पुत्रहेतोः महादेवस्य/महेश्वरस्य पूजनं कर्तव्यम्; स देवः मनुष्याणां सर्वान् अभीष्टान् ददाति, विशेषतः सन्ततिप्रदः इति प्रसिद्धः। चैत्र-शुक्ल-तृतीयायां गन्ध-पुष्प-नैवेद्यादिभिः कृतं पूजनं इष्टफलप्रदं भवतीति काल-नियमः निर्दिश्यते। अन्ते प्रभास-क्षेत्रे गोपीश्वरस्य शुद्धिकर-माहात्म्यस्य संक्षेपेण फलश्रुतिः प्रदर्श्यते।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गोपीश्वरमनुत्तमम् । बलातिबलदैत्यघ्न्या उत्तरे धनुषां त्रये
ईश्वर उवाच—ततः गच्छेत् महादेवि गोपीश्वरमनुत्तमम्। बलातिबलदैत्यघ्न्याः उत्तरे धनुषां त्रये॥
Verse 2
संस्थितं पापशमनं गोपीभिः संप्रतिष्ठितम् । समाराध्य महादेवं पुत्रहेतोर्महेश्वरम् । सर्वकामप्रदं नॄणां पूजितं संततिप्रदम्
संस्थितं पापशमनं गोपीभिः संप्रतिष्ठितम्। समाराध्य महादेवं पुत्रहेतोर्महेश्वरम्। सर्वकामप्रदं नॄणां पूजितं संततिप्रदम्॥
Verse 3
चैत्रशुक्लतृतीयायां यस्तं पूजयते नरः । गंध पुष्पोपहारैश्च स प्राप्नोतीप्सितं फलम्
चैत्रशुक्लतृतीयायां यस्तं पूजयते नरः। गन्धपुष्पोपहारैश्च स प्राप्नोतीप्सितं फलम्॥
Verse 4
एवं संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं पापनाशनम् । गोपीश्वरस्य देवस्य प्रभासक्षेत्रवासिनः
एवं संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं पापनाशनम्। गोपीश्वरस्य देवस्य प्रभासक्षेत्रवासिनः॥
Verse 120
इति श्री स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलातिबलदैत्यघ्नीमाहात्म्ये गोपीश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीस्कान्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे, प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये, बलातिबलदैत्यघ्नीमाहात्म्ये, “गोपीश्वरमाहात्म्यवर्णनम्” इति नाम विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः।