Adhyaya 45
अस्मिन्नध्याये पुलस्त्यऋषिः देवखाततीर्थस्य महिमानं श्रोतॄन् प्रति उपदिशति। एतत् तीर्थं परमपुण्यप्रदं, स्वयम्प्रसिद्धं, विद्वद्भिः (विबुधैः) प्रशस्तं च इति वर्ण्यते; तस्य कीर्तिः स्वतः प्रकटिता इव कथ्यते। ततः तत्र श्राद्धकर्मणः विशेषविधानं निरूप्यते—विशेषतः अमावास्यायां श्राद्धं कर्तव्यम्, तथा सूर्यस्य कन्याराशौ संक्रान्तिकालेऽपि तत्र कृतं श्राद्धं महाफलप्रदम् इति। एतत्कर्मणा कर्तुः परलोकगतिः उन्नता भवति, पितॄणां च उद्धारः सिध्यति; येऽपि दुर्गतौ पतिताः स्युः तेऽपि तेन लाभं प्राप्नुवन्ति। अन्ते स्कन्दमहापुराणे प्रभासखण्डे (अर्बुदखण्डे) देवखातोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नामेति कोलोफोनेन अध्यायस्य स्थानं विषयश्च निर्दिश्यते।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । देवखातं ततो गच्छेत्सुपुण्यं तीर्थमुत्तमम् । यत्ख्यातिर्विबुधैः सर्वैः स्वयमेव व्यधीयत
पुलस्त्य उवाच । ततः देवखातं गच्छेत् सुपुण्यं तीर्थमुत्तमम् । यस्य ख्यातिः सर्वैर्विबुधैः स्वयमेव प्रतिष्ठिता॥
Verse 2
तत्र यः कुरुते श्राद्धममावास्यां विशेषतः । कन्यागते रवौ राजन्स लभेत्परमं पदम् । पितॄन्स तारयत्येव प्राप्तानपि सुदुर्गतिम्
तत्र यः कुरुते श्राद्धम् अमावास्यां विशेषतः । कन्यागते रवौ राजन् स लभेत् परमं पदम् । पितॄन् स तारयत्येव प्राप्तानपि सुदुर्गतिम्॥
Verse 45
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे श्रीदेवखातोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचचत्वारिंशोऽध्यायः
इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे ‘श्रीदेवखातोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनम्’ इति नाम पञ्चचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः।