Adhyaya 26

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तस्मिन्कनखलंनाम पर्वते पापनाशने

पुलस्त्य उवाच—ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्। तस्मिन् पापनाशने पर्वते कनखलं नाम तीर्थं विद्यते॥

Verse 2

शृणु तत्राऽभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते । पार्थिवः सुमतिर्नाम संप्राप्तोऽर्बुदपर्वते

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते। पार्थिवः सुमतिर्नाम संप्राप्तोऽर्बुदपर्वतम्॥

Verse 3

सूर्यग्रहे महीपाल तीर्थं कनखलं गतः । तेन विप्रार्थमानीतं सुवर्णं जात्यमेव हि

सूर्यग्रहे महीपाल तीर्थं कनखलं गतः। तेन विप्रार्थमानीतं सुवर्णं जात्यमेव हि॥

Verse 4

प्रभूतं पतितं तोये प्रमादात्तस्य भूपतेः । न लब्धं तेन भूपाल अन्वेषणपरेण च

प्रभूतं पतितं तोये प्रमादात्तस्य भूपतेः। न लब्धं तेन भूपाल अन्वेषणपरेण च॥

Verse 5

ततः स्नात्वा गृहं प्राप्तः पश्चात्तापसमन्वितः । ततः कालेन महता स भूयस्तत्र चागतः

ततः स्नात्वा गृहं प्राप्तः पश्चात्तापसमन्वितः। ततः कालेन महता स भूयस्तत्र चागतः॥

Verse 6

स्नानार्थं भास्करे ग्रस्ते तं च देशमपश्यत । चिंतयामास मेधावी ह्यस्मिन्देशे तदा मम

स्नानार्थं भास्करग्रस्ते स आगत्य तमेव देशमपश्यत्। तदा मेधावी नृपो मनसि चिन्तयामास—‘अस्मिन् देशे तस्मिन् काले मम…’

Verse 7

सुवर्णं पतितं हस्तान्न च लब्धं कथंचन

सुवर्णं मम हस्तात् पतितं, न च कथंचन पुनर्लब्धम्।

Verse 8

पुलस्त्य उवाच । एवं चिंतयतस्तस्य वागुवाचाशरीरिणी । नात्र नाशोऽस्ति राजेन्द्र इह लोके परत्र च

पुलस्त्य उवाच—एवं चिन्तयतः तस्याशरीरिणी वागुवाच। ‘नात्र नाशोऽस्ति राजेन्द्र, इह लोके परत्र च।’

Verse 9

अत्र कोटिगुणं जातं सुवर्णं यत्पुरातनम् । पश्चात्तापस्त्वया भूरि कृतो यद्द्रव्यनाशने

‘अत्र पुरातनं यत् सुवर्णं तदेव कोटिगुणं जातम्। द्रव्यनाशने यत् त्वया भूरि पश्चात्तापः कृतः…’

Verse 10

तस्मात्संख्या च संजाता तथैवाकल्पितस्य च । येऽत्र श्रद्धासमायुक्ताः सुवर्णैर्नृपसत्तम । यत्नाच्छ्राद्धं करिष्यंति सुवर्णं च विशेषतः

‘तस्मादत्राकल्पितस्यापि तथैव संख्या संजायते। येऽत्र श्रद्धासमायुक्ता नृपसत्तम, यत्नात् श्राद्धं करिष्यन्ति, सुवर्णदानं च विशेषतः…’

Verse 11

ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यंति संख्या तस्य न विद्यते । अत्रान्वेषय देशे त्वं प्राप्स्यसे नाऽत्र संशयः

ब्राह्मणेभ्यः प्रदीयमानस्य तस्य दानस्य परिमाणं न गणयितुं शक्यते। अस्मिन्नेव देशे त्वमन्वेषय; प्राप्स्यसे तदिति नात्र संशयः॥

Verse 12

स श्रुत्वा भारती तत्र ह्याकाशादुत्थितां नृप । अन्वेषमाणोऽस्मिन्देशे सुवर्णं तच्च लब्धवान्

हे नृप, तत्राकाशादुत्थितां दिव्यां भारतीं श्रुत्वा स तस्मिन् देशेऽन्वेषमाणः सुवर्णं निश्चयेन लब्धवान्॥

Verse 13

शुभ्रं कोटिगुणं प्राज्यं ततस्तुष्टिं समागतः । ज्ञात्वा तीर्थप्रभावं तं ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः । प्रददौ च दयायुक्त उद्दिश्य पितृदेवताः

तत् सुवर्णं शुभ्रं कोटिगुणं प्राज्यं चाभवत्; ततोऽसौ तुष्टिमवाप। तस्य तीर्थस्य प्रभावं ज्ञात्वा दयायुक्तः स ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः दानानि प्रददौ, पितृदेवताः उद्दिश्य॥

Verse 14

ततस्तस्य प्रभावेण स दानस्य महीपतिः । संजातो धनदोनाम यक्षो नानाधनप्रदः

ततः तस्य तीर्थस्य तस्य च दानस्य प्रभावेण स महीपतिः ‘धनद’नाम यक्षो जातः, नानाविधधनप्रदः॥

Verse 15

तत्र यः कुरुते श्राद्धं ग्रहे सूर्यस्य भूमिप । आकल्पं पितरस्तस्य तृप्तिं यांति सुतर्पिताः

हे भूमिप, यः कश्चित् तत्र सूर्यस्य गृहे श्राद्धं करोति, तस्य पितरः सुतर्पिताः सन्तः आकल्पं तृप्तिं यान्ति॥

Verse 16

स्नानेन ऋषयो देवास्तुष्टिं यांति महोरगाः । नाशः संजायते सद्यः पापस्य पृथिवीपते

तत्र स्नानेन ऋषयः देवाश्च महोरगाश्च तुष्टिं यान्ति; पापस्य च सद्य एव नाशः संजायते, हे पृथिवीपते।

Verse 17

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । यथाशक्त्या तथा दानं श्राद्धं च नृपसत्तम

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत्; यथाशक्त्या तथा दानं श्राद्धं च, हे नृपसत्तम।

Verse 26

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे कनखलतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम षङ्विंशोऽध्यायः

इति श्रीस्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे कनखलतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः समाप्तः।