Adhyaya 11

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं कोटीश्वरं परम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्परां सिद्धिमवाप्नुयात्

पुलस्त्य उवाच—ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं कोटीश्वरं परम्। यं सम्यग्दृष्ट्वा मानवः परां सिद्धिमवाप्नुयात्॥

Verse 2

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते । दक्षिणस्या मुनिवराः कोटिसंख्याप्रमाणतः

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते। दक्षिणदिग्भ्यः मुनिवराः कोटिसंख्याप्रमाणतः॥

Verse 3

अन्योऽन्यं स्पर्धया सर्वे हेलयाऽर्बुदमागताः । अहं पूर्वमहं पूर्वं प्रपश्याम्यचलेश्वरम्

अन्योऽन्यं स्पर्धया सर्वे हेलयाऽर्बुदमागताः। ‘अहं पूर्वम् अहं पूर्वम्’ इति प्रपश्याम्यचलेश्वरम्॥

Verse 4

आगमिष्यति यः पश्चाद्ब्राह्मणः श्वा भविष्यति । पापीयान्भक्तिरहितः श्रद्धाहीनो भविष्यति

आगमिष्यति यः पश्चाद्ब्राह्मणः श्वा भविष्यति। पापीयान् भक्तिरहितः श्रद्धाहीनो भविष्यति॥

Verse 5

इत्येवं स्पर्धमानास्ते हेलयाऽर्बुदमागताः । ततः सर्वे यतात्मानः सम्यग्व्रतपरायणाः

इत्येवं स्पर्धमानास्ते हेलयाऽर्बुदमागताः। ततः सर्वे यतात्मानः सम्यग्व्रतपरायणाः॥

Verse 6

शांतास्तपस्विनः सर्वे वेदविद्याविशारदाः । तेषामीहितमाज्ञाय सम्यक्कामनिषूदनः

शान्ताः तपस्विनः सर्वे वेदविद्याविशारदाः। तेषाम् ईहितम् आज्ञाय सम्यक् कामनिषूदनः प्रत्युवाच॥

Verse 7

कृपया परयाविष्टो भक्तिभावान्महेश्वरः । कोटिं कृत्वाऽत्मलिंगानां तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः

कृपया परयाविष्टो भक्तिभावेन च प्रेरितः। कोटिं कृत्वाऽऽत्मलिङ्गानां तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः॥

Verse 8

एकस्मिन्नेव काले तु सर्वैर्दृष्टो महेश्वरः । मुनिभिश्च नृपश्रेष्ठ कोटिसंख्यैः पृथक्पृथक्

एकस्मिन्नेव काले तु सर्वैर्दृष्टो महेश्वरः। मुनिभिश्च नृपश्रेष्ठ कोटिसंख्यैः पृथक्पृथक्॥

Verse 9

अथ ते मुनयः सर्वे समं दृष्ट्वा महेश्वरम् । विस्मयोत्फुल्लनयना साधुसाध्विति चाब्रुवन्

अथ ते मुनयः सर्वे समं दृष्ट्वा महेश्वरम्। विस्मयोत्फुल्लनयना साधुसाध्विति चाब्रुवन्॥

Verse 10

भक्तियुक्ता द्विजाः सर्वेऽस्तुवंस्ते वैदिकैः स्तवैः । तेषां तुष्टस्ततः शंभुर्वाक्यमेतदुवाच ह

भक्तियुक्ता द्विजाः सर्वेऽस्तुवंस्ते वैदिकैः स्तवैः। तेषां तुष्टस्ततः शम्भुर्वाक्यमेतदुवाच ह॥

Verse 11

श्रीमहादेव उवाच । तुष्टोऽहं मुनयः सर्वे श्रद्धया परया हि वः । वरं वै व्रियतां शीघ्रं सर्वैश्चैव पृथक्पृथक्

श्रीमहादेव उवाच—मुनयः सर्वे, वः परया श्रद्धया अहं तुष्टोऽस्मि। अतः शीघ्रं वरं वृणुत, सर्वैश्च पृथक् पृथक्।

Verse 12

ऋषय ऊचुः । एष एव वरोऽस्माकं सर्वेषां हृदि वर्त्तितः । युगपद्दर्शनाद्देव जायतां फलमुत्तमम्

ऋषय ऊचुः—एष एव वरोऽस्माकं सर्वेषां हृदि वर्तते। देव! युगपद्दर्शनात् उत्तमं फलम् उद्भवतु।

Verse 13

श्रीमहादेव उवाच । न वृथा दर्शनं मे स्याद्विशेषाद्ब्राह्मणस्य च । दर्शनं ये करिष्यंति तेषां च तीर्थजं फलम्

श्रीमहादेव उवाच—विशेषाद् ब्राह्मणस्य च, मे दर्शनं न वृथा स्यात्। ये दर्शनं करिष्यन्ति, तेषां तीर्थजं फलमपि भवेत्।

Verse 14

मुनय ऊचुः । अवश्यं यदि दातव्यो वरोऽस्माकं महेश्वर । एकं कोटिमयं लिंगं क्रियतां वृषभध्वज

मुनय ऊचुः—महेश्वर! यदि अस्माकं वरः अवश्यं दातव्यः, तर्हि वृषभध्वज! एकं कोटिमयं लिङ्गं क्रियताम्।

Verse 15

यस्मिन्दृष्टे फलं नृणां जायते कोटिलिंगजम् । एवमेष वरोऽस्माकं दीयतां वृषभध्वज

यस्मिन् दृष्टे नृणां फलं कोटिलिङ्गजं जायते। एवमेव अस्माकं वरोऽयं—दीयतां वृषभध्वज।

Verse 16

पुलस्त्य उवाच । एवं सप्रार्थमानानां मुनीनां भावितात्मनाम् । निर्भिद्य पर्वतश्रेष्ठं सहसा लिंगमुद्गतम्

पुलस्त्य उवाच—एवं सप्रार्थमानानां भावितात्मनामृषीणां मध्ये पर्वतश्रेष्ठं निर्भिद्य सहसा लिङ्गमुद्गतम्।

Verse 17

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । कृपया परया सर्वांस्तानृषीन्वसुधाधिप

एतस्मिन्नेव काले तु, वसुधाधिप, परया कृपया अशरीरिणी वागुवाच—सर्वांस्तानृषीन्।

Verse 18

वागुवाच । कोटीश्वराख्यं मे लिंगं लोके ख्यातिं गमिष्यति । माघकृष्णचतुर्द्दश्यां यश्चैनं पूजयिष्यति

वागुवाच—कोटीश्वराख्यं मे लिङ्गं लोके ख्यातिं गमिष्यति। माघकृष्णचतुर्दश्यां यश्चैनं पूजयिष्यति…

Verse 19

सर्वं कोटिगुणं तस्य फलं विप्रा भविष्यति । दाक्षिणात्यो नरो यस्तु श्राद्धमत्र करिष्यति

…सर्वं कोटिगुणं तस्य फलं, विप्राः, भविष्यति। दाक्षिणात्यो नरो यस्तु श्राद्धमत्र करिष्यति…

Verse 20

फलं कोटिगुणं तस्य गयाश्राद्धसमं भवेत् । तस्माद्विशेषतः पूज्यं मम लिंगं च मानवैः

…फलं कोटिगुणं तस्य गयाश्राद्धसमं भवेत्। तस्माद्विशेषतः पूज्यं मम लिङ्गं च मानवैः।

Verse 21

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तु सा वाणी विरराम महीपते । ततस्ते मुनयः सर्वे गंधधूपानुलेपनैः

पुलस्त्य उवाच—एवमुक्त्वा तु सा वाणी, हे महीपते, विरराम। ततः सर्वे मुनयः गन्धैर्धूपैश्चानुलेपनैश्च समुपेत्य (तं देवमर्चयितुं प्रवृत्ताः)।

Verse 22

तल्लिंगं पूजयामासुः श्रद्धया परया नृप । पूजयित्वा गताः सिद्धिं सर्वे लिंगप्रसादतः

तल्लिङ्गं पूजयामासुः श्रद्धया परया नृप। पूजयित्वा च ते सर्वे लिङ्गप्रसादतः सिद्धिं गताः।