Adhyaya 7

Verse 1

। सूत उवाच । एवं ध्यायमानेन जलमाविश्य काम्यया । सृष्टं संध्याद्वयं तच्च दृश्यतेऽद्यापि वै द्विजाः

सूत उवाच—एवं ध्यायमानेन काम्यया जलमाविश्य संध्याद्वयं सृष्टं; तच्चाद्यापि, हे द्विजाः, दृश्यते।

Verse 2

ततो देवगणाः सर्वे सृष्टास्तेन महात्मना । वैमानिकाश्च ये केचिन्नक्षत्राणि ग्रहास्तथा

ततो देवगणाः सर्वे तेन महात्मना सृष्टाः; ये च वैमानिकाः केचिद् नक्षत्राणि ग्रहास्तथा।

Verse 3

मनुष्योरगरक्षांसि वीरुधो वृक्षसंयुताः । सप्तर्षयो ध्रुवाद्याश्च ये चान्ये गगनेचराः

मनुष्योरगरक्षांसि तथा वीरुधो वृक्षसंयुताः । सप्तर्षयो ध्रुवमुख्याश्च ये चान्ये गगनेचराः प्रादुर्भूताः

Verse 4

एवं हि भगवान्सृष्ट्वा विश्वामित्रः स मन्युमान् । स्वकीयेष्वथ कृत्येषु योजयामास तांस्ततः

एवं स भगवान् विश्वामित्रो मन्युमान् सृष्ट्वा तान् स्वकीयेषु कृत्येषु ततः सम्यग् योजयामास

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु द्वौ सूर्यो युगपद्दिवि । उदितौ रात्रिनाथौ च जाताश्च द्विगुणा ग्रहाः । द्विगुणानि च भान्येव सह सप्तर्षिभिर्द्विजाः

एतस्मिन्नेव काले तु दिवि युगपत् द्वौ सूर्यौ समुदितौ; रात्रिनाथौ च द्वौ जातौ। ग्रहाः द्विगुणा अभवन्, भान्यपि द्विगुणानि, सप्तर्षिभिः सह, हे द्विजाः

Verse 6

एवं वियति ते सर्वे स्पर्द्धमानाः परस्परम् । दृश्यंते द्विगुणीभूता जनविभ्रमकारकाः

एवं वियति ते सर्वे परस्परं स्पर्द्धमानाः इव द्विगुणीभूता दृश्यन्ते, जनानां विभ्रमकारकाः

Verse 7

एतस्मिन्नन्तरे शक्रः सह सर्वेर्दिवालयैः । जगाम तत्र यत्रास्ते भगवान्कमलासनः

एतस्मिन्नन्तरे शक्रः सर्वैर्दिवालयैः सह तत्र जगाम, यत्रास्ते भगवान् कमलासनः

Verse 8

प्रोवाचाथ प्रणम्योच्चैः कृतांजलिपुटः स्थितः । स्तुतिं कृत्वा सुरैः सार्धं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः

अथ स उच्चैः प्रणम्य कृताञ्जलिपुटः स्थितः। सुरैः सार्धं वेदोक्तैः स्तवनैः स्तुतिं कृत्वा द्विजान् प्रति प्रोवाच॥

Verse 9

सृष्टिः कृता सुरश्रेष्ठ विश्वामित्रेण सांप्रतम् । मनुष्ययक्षसर्पाणां देवगंधर्वरक्षसाम्

सुरश्रेष्ठ, विश्वामित्रेण सांप्रतम् नूतना सृष्टिः कृता—मनुष्ययक्षसर्पाणां देवगन्धर्वरक्षसाम्॥

Verse 10

तस्माद्वारय तं गत्वा स्वयमेव पितामह । यावन्न व्याप्यते सर्वं तत्सष्ट्येदं चराचरम्

तस्मात् पितामह, स्वयमेव गत्वा तं वारय। यावदेतत् सृष्ट्येदं चराचरं सर्वं तया सृष्ट्या न व्याप्यते॥

Verse 11

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तेनैव सहितो विधिः । गत्वोवाच जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम्

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विधिः तेनैव सहितः। गत्वा जगन्मित्रं मुनीश्वरं विश्वामित्रं प्रत्युवाच॥

Verse 12

निवृत्तिं कुरु विप्रर्षे सांप्रतं वचनान्मम । सृष्टैर्यावन्न नश्यंति सर्वे देवाः सवासवाः

विप्रर्षे, मम वचनात् सांप्रतम् निवृत्तिं कुरु। सृष्टैः कारणैः यावन्न सर्वे देवाः सवासवाः नश्यन्ति॥

Verse 13

विश्वामित्र उवाच । अनेनैव शरीरेण त्रिशंकुर्नृपसत्तमः । यदि गच्छति ते लोके तत्सृष्टिं न करोम्यहम्

विश्वामित्र उवाच—अनेनैव शरीरेण त्रिशङ्कुर्नृपसत्तमः। यदि ते लोके गच्छति, तत्सृष्टिं न करोम्यहम्॥

Verse 14

ब्रह्मोवाच । एष गच्छतु भूपालो मया सह त्रिविष्टपम् । अनेनैव शरीरेण त्वत्प्रसादान्मुनीश्वर

ब्रह्मोवाच—एष भूपालो मया सह त्रिविष्टपं गच्छतु। अनेनैव शरीरेण त्वत्प्रसादान्मुनीश्वर॥

Verse 15

विरामं कुरु सृष्टेस्त्वं नैतदन्यः करिष्यति । न कृतं केनचिल्लोके तत्कर्म भवता कृतम्

सृष्टेर्विरामं कुरु त्वं, नैतदन्यः करिष्यति। न कृतं केनचिल्लोके, तत्कर्म भवता कृतम्॥

Verse 17

तथाऽक्षयास्तु मे देव सृष्टिस्तव प्रसादतः । या कृता न करिष्यामि भूयो ऽन्यां पद्मसंभव

तथाऽस्तु मे देव, सृष्टिस्तव प्रसादतः अक्षया। या कृता, भूयोऽन्यां न करिष्यामि पद्मसंभव॥

Verse 18

व्रह्मोवाच । भविष्यति ध्रुवा विप्र सृष्टिर्या भवता कृता । परं सर्वेषु कृत्येषु यज्ञार्हा न भविष्यति

ब्रह्मोवाच—भविष्यति ध्रुवा विप्र, सृष्टिर्या भवता कृता। परं सर्वेषु कृत्येषु यज्ञार्हा न भविष्यति॥

Verse 19

एवमुक्त्वा समादाय त्रिशंकुं प्रपितामहः । ब्रह्मलोकं गतो हृष्टो मुनिस्तत्रैव संस्थितः

एवमुक्त्वा प्रपितामहः त्रिशङ्कुं समादाय हृष्टः ब्रह्मलोकं जगाम; मुनिश्च तत्रैव संस्थितोऽभवत्।