Adhyaya 240
Nagara KhandaTirtha MahatmyaAdhyaya 240

Adhyaya 240

अध्यायेऽस्मिन् ब्रह्मणा नारदं प्रति हरिदीपप्रदानस्य माहात्म्यं निरूप्यते। अन्यदानादिभ्यः हरये प्रदत्तो दीपः श्रेष्ठ इति ब्रह्मा वदति; स नित्यं पापनाशकः, चातुर्मास्ये तु विशेषतः कामफलप्रदः, संकल्पसिद्धिकरश्च। ततः क्रमशः भक्तिविधिः कथ्यते—दीपप्रदानपूर्वकं विधिवत् पूजनम्, त्रयोदश्यां नैवेद्यसमर्पणम्, ‘हरिशयने’ चातुर्मास्यकाले प्रतिदिनं अर्घ्यदानम्। शङ्खोदकेन ताम्बूलपत्रपूगफलादिभिः सह केशवाय मन्त्रोच्चारणपूर्वकं अर्घ्यं दातव्यम्; अनन्तरम् आचमनं, आरात्रिकं, चतुर्दश्यां साष्टाङ्गनमस्कारः, पञ्चदश्यां प्रदक्षिणाविधिः—यः बहुतीर्थयात्राजलदानसमतुल्यः इति। अन्ते योगविद्योपेतस्य साधकस्योपदेशः—स्थिरप्रतिमाबन्धं विहाय सर्वत्र देवसन्निधिं ध्यायेत्, आत्मनो विष्णुना सह सम्बन्धं विमृशेत्, एवं वैष्णवीं जीवान्मुक्तिं देहधारणेऽपि प्राप्नुयात्। चातुर्मास्यं तादृशस्य नियमयुक्तभक्तेः विशेषसाधनकालः इति प्रतिपाद्यते।

Shlokas

Verse 1

ब्रह्मोवाच । हरेर्दीपस्तु मद्दीपादधिकोऽयं प्रकुर्वतः । वैकुण्ठवास एव स्यान्ममैश्वर्यमवांछितम्

ब्रह्मोवाच—हरेः प्रदीपो मम प्रदीपात् अधिकतरः; एतत् कृत्वा वैकुण्ठवासो निश्चयेन स्यात्, ममैश्वर्यमपि अनवाञ्छितं भवति।

Verse 2

नारद उवाच । दीपोऽयं विष्णुभवने मन्त्रवद्विहितो नरैः । सदा विशेषफलदश्चातुर्मास्येऽधिकः कथम्

नारद उवाच—अयं दीपो विष्णुभवने मन्त्रवद्विधिना नरैः कृतः; सदा विशेषफलदः सन् चातुर्मास्ये कथम् अधिकफलप्रदः भवति?

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विष्णुर्नित्याधिदैवं मे विष्णुः पूज्यः सदा मम । विष्णुमेनं सदा ध्याये विष्णुर्मत्तः परो हि सः

ब्रह्मोवाच—विष्णुर्नित्याधिदैवं मे, विष्णुः सदा मम पूज्यः। विष्णुमेनं सदा ध्याये; विष्णुः मत्तः पर एव हि।

Verse 4

स विष्णु वल्लभो दीपः सर्वदा पापहारकः । चातुर्मास्ये विशेषेण कामनासिद्धिकारकः

स विष्णुवल्लभो दीपः सर्वदा पापहारकः। चातुर्मास्ये विशेषेण कामनासिद्धिकारकः।

Verse 5

विष्णुर्दीपेन संतुष्टो यथा भवति पुत्रक । तथा यज्ञसहस्रैश्च वरं नैव प्रयच्छति

पुत्रक, विष्णुर्दीपेन यथा सन्तुष्टो भवति, तथा यज्ञसहस्रैः अपि वरं नैव शीघ्रं प्रयच्छति।

Verse 6

स्वल्प व्ययेन दीपस्य फलमानंतकं नृणाम् । अनंतशयने प्राप्ते पुण्यसंख्या न विद्यते

स्वल्पव्ययेन दीपदानस्य नृणां फलमनन्तं भवति। अनन्तशयने समर्पिते पुण्यसंख्या न विद्यते॥

Verse 7

तस्मात्सर्वात्मभावेन श्रद्धया संयुतेन च । दीपप्रदानं कुरुते हरेः पापैर्न लिप्यते

तस्मात् सर्वात्मभावेन श्रद्धासंयुक्तेन च। यो दीपप्रदानं करोति स हरेः पापैर्न लिप्यते॥

Verse 8

उपचारैः षोडशकैर्यतिरूपे हरौ पुनः । दीपप्रदाने विहिते सर्वमुद्द्योतितं जगत्

उपचारैः षोडशकैः यतिरूपे हरौ पुनः। दीपप्रदाने विधिवत्कृते जगत्सर्वं प्रकाशते॥

Verse 9

दीपादनंतरं ब्रह्मन्नन्नस्य च निवेदनम् । त्रयोदश्या भक्तियुक्तैः कार्यं मोक्षपदस्थितैः

दीपदानानन्तरं ब्रह्मन् अन्नस्यापि निवेदनम्। त्रयोदश्यां भक्तियुक्तैर्मोक्षपदस्थितैः कार्यम्॥

Verse 10

अमृतं संपरित्यज्य यदन्नं देवता अपि । स्पृहयंति गृहस्थस्य गृहद्वारगताः सदा

अमृतं परित्यज्य देवता अपि यदन्नं स्पृहयन्ति। गृहस्थस्य गृहद्वारगताः सदा तदेव॥

Verse 11

हरौ सुप्ते विशेषेण प्रदेयः प्रत्यहं नरैः । फलैरर्घ्यो विष्णुतुष्ट्यै तत्कालसमुदा हृतैः

हरौ सुप्ते विशेषेण चातुर्मास्यकाले नरैः प्रत्यहं विष्णुतुष्ट्यै तत्कालसमुदाहृतफलैः अर्घ्यं प्रदेयम्।

Verse 12

तांबूलवल्लीपत्रैश्च तथा पूगफलैः शुभैः । द्राक्षाजंब्वाम्रजफलैरक्रोडैर्दाडिमैरपि

ताम्बूलवल्लीपत्रैः शुभैः पूगफलैश्च तथा द्राक्षाजम्ब्वाम्रजफलैरक्रोडैर्दाडिमैरपि अर्घ्यं समर्पयेत्।

Verse 13

बीजपूरफलैश्चैव दद्यादर्घ्यं सुभक्तितः । शंखतोयं समादाय तस्योपरि फलं शुभम्

बीजपूरफलैश्चैव सुभक्तितोऽर्घ्यं दद्यात्। शङ्खतोयं समादाय तस्योपरि शुभं फलं स्थापयेत्।

Verse 14

मंत्रेणानेन विप्रेन्द्र केशवाय निवेदयेत् । पुनराचमनं देयमन्नदानादनंतरम्

मन्त्रेणानेन विप्रेन्द्र केशवाय निवेदयेत्। अन्नदानादनन्तरं पुनराचमनं देयम्।

Verse 15

आर्तिक्यं च ततः कुर्यात्सर्वपापविनाशनम् । चतुर्दश्या नमस्कुर्याद्विष्णवे यतिरूपिणे

ततः सर्वपापविनाशनम् आरार्तिक्यं कुर्यात्। चतुर्दश्यां यतिरूपिणे विष्णवे नमस्कुर्यात्।

Verse 16

पंचदश्या भ्रमः कार्यः सर्वदिक्षु द्विजैः सह । सप्तसागरजै स्तोयैर्दत्तैर्यत्फलमाप्यते

पञ्चदश्यां सर्वदिक्षु द्विजैः सह भ्रमणं कार्यम्। सप्तसागरसमुद्भवैः स्तोयैर्दत्तैः यत्फलमवाप्यते तत्समं फलम्॥

Verse 17

तत्तोयदानाच्च हरेः प्राप्यते विष्णुवल्लभैः । चतुर्वारभ्रमीभिश्च जगत्सर्वं चराचरम्

तत्तोयदानात् विष्णुवल्लभैर्भक्तैः हरिः प्राप्यते। चतुर्वारं भ्रमणैश्च चराचरं जगत्सर्वं परिगृहीतमिव भवति॥

Verse 18

क्रांतं भवति विप्राग्र्य तत्तीर्थगमनादिकम् । षोडश्या देवसायुज्यं चिन्तयेद्योगवित्तमः

विप्राग्र्य, एतेन तत्तीर्थगमनादिकं सर्वं कृतार्थं भवति। षोडश्यां योगवित्तमः देवसायुज्यं चिन्तयेत्॥

Verse 19

आत्मनश्च हरेर्नित्यं न मूर्तिं भावयेत्तदा । मूर्तामूर्तस्वरूप त्वाद्दृश्यो भवति योगवित्

तदा आत्मनः हरेश्च नित्यं मूर्तिं न भावयेत्। मूर्तामूर्तस्वरूपत्वात् योगवित् द्रष्टा भवति॥

Verse 20

तस्मिन्दृष्टे निवर्तेत सदसद्रूपजा क्रिया । आत्मानं तेजसां मध्ये चिन्तयेत्सूर्यवर्चसम्

तस्मिन् दृष्टे सदसद्रूपजा क्रिया निवर्तते। तेजसां मध्ये सूर्यवर्चसमात्मानं चिन्तयेत्॥

Verse 21

अहमेव सदा विष्णुरित्यात्मनि विचारयन् । लभते वैष्णवं देहं जीवन्मुक्तो द्विजो भवेत्

अहमेव नित्यं विष्णुरिति स्वात्मनि सम्यग्विचारयन् वैष्णवं देहमवाप्नोति; स द्विजो जीवन्नेव मुक्तो भवति।

Verse 22

चातुर्मास्ये विशेषेण योगयुक्तो द्विजो भवेत् । इयं भक्तिः समादिष्टा मोक्षमार्गप्रदे हरौ

चातुर्मास्ये विशेषतः योगयुक्तो द्विजो भवेत्; हरौ समादिष्टेयम् भक्तिर्मोक्षमार्गप्रदा।