Adhyaya 207

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप । बालमंडनमाहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

विश्वामित्र उवाच—एतत् ते सर्वमाख्यातं यत् पृष्टोऽस्मि नराधिप। बालमण्डनमाहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्॥

Verse 2

यत्रैकस्मिन्नपि स्नाने कृते पार्थिवसत्तम । सर्वेषां लभ्यते पुण्यं तीर्थानां स्नानसंभवम् । माघमासे त्रयोदश्यां शुक्लपक्ष उपस्थिते

यत्र स्थाने, पार्थिवसत्तम, एकस्मिन्नपि स्नाने कृते सर्वेषां तीर्थस्नानजन्यं पुण्यं सम्यग् लभ्यते—विशेषतः माघमासे शुक्लपक्षस्य त्रयोदश्यां समुपस्थितायाम्।

Verse 3

आनर्त उवाच । कस्माच्छक्रस्य संस्थानं पंचरात्रं धरातले । नाधिकं जायते तेषां यथान्येषां दिवौकसाम्

आनर्त उवाच—कस्मात् शक्रस्य धरातले संस्थानं पञ्चरात्रमेव? किमर्थं नाधिकं जायते, यथान्येषां दिवौकसाम्?

Verse 4

वर्षांते कानि चाहानि येषु शक्रो धरातले । समागच्छति को मास एतत्सर्वं ब्रवीहि मे

वर्षान्ते कानि च अहानि येषु शक्रो धरातले समागच्छति? को मासः? एतत् सर्वं मे ब्रवीहि।

Verse 5

विश्वामित्र उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि कथा मेनां धराधिप । पंचरात्रात्परं शक्रो यथा न स्याद्धरातले

विश्वामित्र उवाच—श्रूयतां, धराधिप; एषा कथा मया अभिधास्यते, यथा पञ्चरात्रात् परं शक्रो धरातले न स्यात्।

Verse 6

आसीत्पूर्वं बृहत्कल्पे जयत्सेनः सुरेश्वरः । त्रैलोक्यस्य समस्तस्य स्वामी दानवदर्पहा

आसीत् पूर्वं बृहत्कल्पे जयत्सेनः सुरेश्वरः—त्रैलोक्यस्य समस्तस्य स्वामी, दानवदर्पहा।

Verse 7

त्रैलोक्ये सकले पूजां भजमानः सदैव हि । कस्यचित्त्वथ कालस्य गौतमस्य मुनेः प्रिया

स त्रैलोक्ये समस्तेऽपि सततं पूजितोऽभवत्। अथ कस्यचिद् काले गौतममुनेः प्रिया (पत्नी) आसीत्—

Verse 8

अहिल्यानाम भार्याऽभूद्रूपे णाप्रतिमा भुवि । तां दृष्ट्वा चकमे शक्रः कामदेववशं गतः

अहिल्या नाम सा भार्या भुवि रूपेणाप्रतिमा। तां दृष्ट्वा शक्रः कामदेववशं गतः, तामकामयत्॥

Verse 9

नित्यमेव समागत्य स्वर्गलोकात्स कामभाक् । गौतमे निर्गते राजन्समिदिध्मार्थमेव हि । दर्भार्थं फलमूलार्थं स्वयमेव महात्मभिः

स कामभाक् स्वर्गलोकात् नित्यं समागत्य, राजन्, गौतमे समिदिध्मार्थं दर्भार्थं फलमूलार्थं च निर्गते—यत् महात्मभिः स्वयमेव क्रियते—तदा अवसरं प्रतीयत्॥

Verse 11

तच्छ्रुत्वा सहसा तूर्णं गौतमो गृहमभ्यगात् । यावत्पश्यति देवेशं सह पत्न्या समागतम्

तद् श्रुत्वा गौतमः सहसा तूर्णं गृहमभ्यगात्। यावत् पश्यति देवेशं पत्न्या सह समागतम्॥

Verse 12

शक्रोऽपि गौतमं दृष्ट्वा पलायनपरायणः । निर्जगामाश्रमात्तस्माद्विवस्त्रोऽपि भयाकुलः

शक्रोऽपि गौतमं दृष्ट्वा पलायनपरायणः। भयाकुलो विवस्त्रोऽपि तस्मादाश्रमात् निर्जगाम॥

Verse 13

अहिल्यापि भयत्रस्ता दृष्ट्वा भर्तारमागतम् । अधोमुखी स्थिता राजंस्तदा व्याकुलितेंद्रिया

अहिल्यापि भयत्रस्ता दृष्ट्वा भर्तारमागतम् । अधोमुखी स्थिता राजंस्तदा व्याकुलितेंद्रिया

Verse 14

गौतमोऽपि च तद्दृष्ट्वा सम्यग्भार्याविचेष्टितम् । ददौ शापं महाराज कोपसंरक्तलोचनः

गौतमोऽपि च तद्दृष्ट्वा सम्यग्भार्याविचेष्टितम् । ददौ शापं महाराज कोपसंरक्तलोचनः

Verse 15

यस्माच्छक्र पापकर्म कृतमीदृग्विगर्हितम् । भार्या मे दूषिता साध्वी तस्मादवृषणो भव

यस्माच्छक्र पापकर्म कृतमीदृग्विगर्हितम् । भार्या मे दूषिता साध्वी तस्मादवृषणो भव

Verse 16

सहस्रं च भगानां ते वक्त्रे भवतु मा चिरम् । येन त्वं विप्लवं यासि त्रैलोक्ये सचराचरे

सहस्रं च भगानां ते वक्त्रे भवतु मा चिरम् । येन त्वं विप्लवं यासि त्रैलोक्ये सचराचरे

Verse 17

अपरं मर्त्यलोकेऽत्र यद्यागच्छसि वासव । पूजाकृते ततो मूर्धा शतधा ते भविष्यति

अपरं मर्त्यलोकेऽत्र यद्यागच्छसि वासव । पूजाकृते ततो मूर्धा शतधा ते भविष्यति

Verse 18

एवं शप्त्वा च तं शक्रं ततोऽहिल्यामुवाच सः । कोपसंरक्तनेत्रस्तु भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः

एवं शप्त्वा तदा शक्रं ततः सोऽहिल्यामब्रवीत् । कोपसंरक्तनयनः पुनः पुनर्भर्त्सयामास ताम् ॥

Verse 19

यस्मात्पापे त्वया कर्म कृतमेतद्विगर्हितम् । तस्माच्छिलामयी भूत्वा त्वं तिष्ठ वसुधातले

यस्मात् पापे त्वया कर्म कृतमेतद्विगर्हितम् । तस्माच्छिलामयी भूत्वा त्वं तिष्ठ वसुधातले ॥

Verse 20

ततः सा तत्क्षणाज्जाता तस्य भार्या शिलात्मिका । इन्द्रोऽपि च परित्यक्तो वृषणाभ्यां तथाऽभवत्

ततः सा तत्क्षणाज्जाता तस्य भार्या शिलात्मिका । इन्द्रोऽपि च परित्यक्तो वृषणाभ्यां तथाऽभवत् ॥

Verse 21

सहस्रभगचिह्नस्तु वक्त्रदेशे बभूव ह

सहस्रभगचिह्नस्तु वक्त्रदेशे बभूव ह ।

Verse 22

अथ मेरोः समासाद्य कंदरं विजनं हरिः । सव्रीडः सेवते नित्यं न जगाम निजां पुरीम्

अथ मेरोः समासाद्य कन्दरं विजनं हरिः । सव्रीडः सेवते नित्यं न जगाम निजां पुरीम् ॥

Verse 23

ततो देवगणाः सर्वे सोद्वेगास्तेन वर्जिताः । नो जानंति च तत्रस्थं कन्दरान्वेषणे रताः ओ

ततः सर्वे देवगणाः तेन परित्यक्तत्वात् सोद्वेगाः सन्तः, तस्य निवासस्थानं न विदुः; कन्दरान्वेषणे रताः सर्वत्र विचेरुः।

Verse 24

पीड्यंते दानवै रौद्रैः स्वर्गे जाते विराजके

स्वर्गे विराजके जाते सति, रौद्रैर्दानवैः लोकाः पीड्यन्ते स्म।

Verse 25

एतस्मिन्नन्तरे जीवः शक्राण्या भयभीतया । सोद्वेगया परिपृष्टः क्व गतोऽथ पुरंदरः

एतस्मिन्नन्तरे भयभीतया सोद्वेगया शक्राण्या जीवः परिपृष्टः— ‘अथ क्व गतः पुरन्दरः?’ इति।

Verse 26

अथ जीवश्चिरं ध्यात्वा दृष्ट्वा तं ज्ञानचक्षुषा । जगाम सहितो देवैः प्रोवाचाथ सुनिष्ठुरम्

अथ जीवश्चिरं ध्यात्वा ज्ञानचक्षुषा तं दृष्ट्वा, देवैः सहितो जगाम; ततः स सुनिष्ठुरं प्रोवाच।

Verse 27

किमित्थं राज्यभोगांस्त्वं त्यक्त्वा विजनमाश्रितः । किं त्वया विहितं ध्यानं किं रौद्रं संश्रितं तपः

‘किमित्थं त्वं राज्यभोगान् त्यक्त्वा विजनमाश्रितः? त्वया किं ध्यानं विहितं, किं वा रौद्रं तपः संश्रितम्?’

Verse 28

बृहस्पतेर्वचः श्रुत्वा भगवक्त्रः पुरंदरः । प्रोवाच लज्जया युक्तो दीनो बाष्पपरिप्लुतः

बृहस्पतेर्वचः श्रुत्वा भगवक्त्रः पुरंदरः । लज्जया युक्तो दीनो बाष्पपरिप्लुतः प्रोवाच ॥

Verse 29

नाहं राज्यं करिष्यामि त्रैलोक्येऽपि कथंचन । पश्य मे यादृशी जाता ह्यवस्था गौतमान्मुनेः

नाहं राज्यं करिष्यामि त्रैलोक्येऽपि कथंचन । पश्य मे यादृशी जाता ह्यवस्था गौतमान्मुनेः ॥

Verse 31

मर्त्यलोकोद्भवा पूजा नष्टा मम बृहस्पते । गौतमस्य मुनेः शापात्कस्मिंश्चित्कारणांतरे

मर्त्यलोकोद्भवा पूजा नष्टा मम बृहस्पते । गौतमस्य मुनेः शापात्कस्मिंश्चित्कारणांतरे ॥

Verse 32

तच्छ्रुत्वा देवराजस्य बृहस्पतिरुवाचह । दुःखेन महता युक्तः सर्वैर्देवैः समावृतः । गौतमस्य समीपे च गत्वा प्रोवाच तं स्वयम्

तच्छ्रुत्वा देवराजस्य बृहस्पतिरुवाच ह । दुःखेन महता युक्तः सर्वैर्देवैः समावृतः । गौतमस्य समीपे च गत्वा प्रोवाच तं स्वयम् ॥

Verse 33

एतच्छक्रपरित्यक्तं त्रैलोक्यमपि चाखिलम् । पीड्यते दानवैर्विप्र नष्टयज्ञोत्सवक्रियम्

एतच्छक्रपरित्यक्तं त्रैलोक्यमपि चाखिलम् । पीड्यते दानवैर्विप्र नष्टयज्ञोत्सवक्रियम् ॥

Verse 34

नैष वांछति राज्यं स्वं लज्जया परया युतः । तस्मादस्य प्रसादं त्वं यथावत्कर्तुमर्हसि । अनुग्रहेण शापस्य मम वाक्याद्द्विजोत्तम

स लज्जया परया युक्तः स्वराज्यं नाभिकाङ्क्षति । तस्माद्द्विजोत्तम त्वं तस्य प्रसादं यथावदाचर । मम वाक्यादनुग्रहेण शापं शिथिलय ॥

Verse 35

तच्छ्रुत्वा गौतमः प्राह न मे वाक्यं भवेन्मृषा । न वाक्यं लोपयिष्यामि यदुक्तं स्वयमेव हि

तच्छ्रुत्वा गौतमोऽब्रवीत्—न मे वचनं मृषा भवेत् । स्वयमेव यदुक्तं तद्वाक्यं न लोपयिष्यामि ॥

Verse 36

ततः प्रोवाच ते विष्णुः स्वयं चापि महेश्वरः । तथा देवगणाः सर्वे विनयावनता स्थिताः

ततः स विष्णुः तं प्रति प्रोवाच, स्वयं च महेश्वरः । तथा सर्वे देवगणाः विनयावनताः स्थिताः ॥

Verse 37

अन्यथा ब्रह्मणो वाक्यं न ते कर्तुं प्रयुज्यते । तस्मात्कुरुष्व विप्रेन्द्र शापस्यानुग्रहं हरेः

अन्यथा ब्रह्मणो वाक्यं न ते कर्तुं प्रयुज्यते । तस्माद्विप्रेन्द्र हरेः कृते शापस्यानुग्रहं कुरु ॥

Verse 38

दृष्ट्वा तन्मनसो दार्ढ्यं सुरा विष्णुपुरोगमाः । ब्रह्मणोंऽतिकमभ्येत्य तस्मै सर्वं न्यवेदयन्

तन्मनसो दार्ढ्यं दृष्ट्वा सुरा विष्णुपुरोगमाः । ब्रह्मणोऽन्तिकमभ्येत्य तस्मै सर्वं न्यवेदयन् ॥

Verse 39

शापं शक्रस्य संजातं तथा तस्मान्महामुनेः

शक्रस्य यः शापः संजातः, तथा तस्मान्महामुनेरपि यदुत्पन्नं वृत्तान्तम्।

Verse 40

यथा विडंबना जाता देवराजस्य गर्हिता । तथा च दानवैः सर्वं त्रैलोक्यं व्याकुलीकृतम्

यथा देवराजस्य गर्हिता विडम्बना जाता; तथा च दानवैः सर्वं त्रैलोक्यं व्याकुलीकृतम्।

Verse 41

यथा न कुरुते राज्यं व्रीडितः स शचीपतिः । तच्छ्रुत्वा पद्मजस्तूर्णं हरिशंभुसमन्वितः

यथा व्रीडितः शचीपतिः राज्यं न कुरुते; तच्छ्रुत्वा पद्मजस्तूर्णं हरिशम्भुसमन्वितः प्रस्थितवान्।

Verse 42

जगाम तत्र यत्रास्ते दुःखितः पाकशासनः । गौतमं च समानीय तत्रैव च पितामहः

जगाम तत्र यत्रास्ते दुःखितः पाकशासनः; पितामहस्तत्रैव गौतमं च समानीय।

Verse 43

ततः प्रोवाच प्रत्यक्षं देवानां वासवस्य च । अयुक्तं देवराजेन विहितं मुनिसत्तम

ततः स देवानां वासवस्य च प्रत्यक्षं प्रोवाच— ‘मुनिसत्तम, देवराजेन यद्विहितं तदयुक्तम्।’

Verse 44

यत्ते प्रदूषिता भार्या कामोपहतचेतसा । न ते दोषोऽस्ति यच्छप्तश्छिद्रे चास्मिन्पुरंदरः । परं प्रशस्यते नित्यं मुनीनां परमा क्षमा

यत्ते भार्या कामोपहतचेतसा केनचित् प्रदूषिता, तस्मात् तं शप्तवानसि—तत्र न ते दोषोऽस्ति; अस्मिन् छिद्रे पुरन्दरः पतितः। तथापि मुनीनां परमा क्षमा नित्यं प्रशस्यते।

Verse 45

यथा त्रैलोक्यराज्यं स्वं प्रकरोति शतक्रतुः । त्वया स्वयं प्रसादेन तथा नीतिर्विधीयताम्

यथा शतक्रतुः स्वं त्रैलोक्यराज्यं पुनः प्रकरोति प्रतिष्ठापयति च, तथा त्वया स्वयमेव प्रसादेन सम्यग्नीतिः विधीयताम्।

Verse 46

दत्त्वाऽस्य वृषणौ भूयो नाश यित्वा भगानिमान् । मर्त्यलोके गतिश्चास्य यथा स्यात्तत्समाचर

अस्य वृषणौ भूयः दत्त्वा, इमान् भगान् नाशयित्वा च, मर्त्यलोकेऽस्य गतिः यथा सम्यक् स्यात् तथा समाचर।

Verse 47

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां स मुनिर्देवगौरवात् । वृषणौ मेषसंभूतौ योजयामास तौ तदा

तेषां वचनं श्रुत्वा स मुनिः देवगौरवात्, मेषसंभूतौ वृषणौ तदा तस्य योजयामास।

Verse 48

तान्भगान्पाणिना स्पृष्ट्वा चक्रे नेत्राणि सन्मुनिः । ततः प्रोवाच तान्देवान्गौतमश्च महातपाः

तान् भगान् पाणिना स्पृष्ट्वा सन्मुनिः नेत्राणि चकार। ततः गौतमो महातपाः तान् देवान् प्रोवाच।

Verse 49

सहस्राक्षो मया शक्रो निर्मितोयं सुरोत्तमाः । स मेषवृषणश्चापि स्वं च राज्यं करिष्यति । शोभाऽस्य नेत्रजा वक्त्रे सुरम्या संभविष्यति

सुरोत्तमाः, मया शक्रः सहस्राक्ष इति निर्मितः। मेषवृषणयुक्तोऽपि स स्वराज्यं निश्चयेन करिष्यति; तस्य नेत्रजया शोभया वक्त्रे सुरम्या प्रभा भविष्यति।

Verse 50

पुंस्त्वं च मेषजोत्थाभ्यां वृषणाभ्यां भविष्यति । न च मर्त्ये गतिश्चास्य पूजार्थं संभविष्यति

मेषजोत्थाभ्यां वृषणाभ्यां तस्य पुंस्त्वं स्थास्यति। किन्तु मर्त्यलोके पूजार्थं तस्य गतिः कदापि न भविष्यति।

Verse 51

एतस्मिन्नन्तरे जातः सहस्राक्षः पुरंदरः । शोभया परया युक्तो मुनेस्तस्य प्रभाव तः

एतस्मिन्नन्तरे पुरन्दरः सहस्राक्षोऽभवत्। तस्य मुनेः प्रभावात् स परया शोभया समन्वितो बभूव।

Verse 52

ततः संगृह्य पादौ च गौतमस्य महात्मनः । प्रोवाच वचनं शक्रः सर्वदेवसमागमे

ततः शक्रो महात्मनः गौतमस्य पादौ संगृह्य, सर्वदेवसमागमे वचनमिदं प्रोवाच।

Verse 53

दुर्लभा मर्त्यलोकोत्था पूजा ब्राह्मणसत्तम । सा मे तव प्रसादेन यथा स्यात्तत्समाचर

ब्राह्मणसत्तम, मर्त्यलोकोत्था पूजा दुर्लभा। तव प्रसादेन सा मम यथा स्यात्, तथा समाचर।

Verse 54

त्रैलोक्यपतिजा संज्ञा मा नाशं यातु मे द्विज । प्रसादात्तव सा नित्यं यथा स्यात्तद्विधीयताम्

त्रैलोक्यपतिरिति मे संज्ञा मा नश्यतु, द्विज। तव प्रसादात् सा नित्यं मम स्थिरा भवत्विति विधीयताम्॥

Verse 55

तच्छ्रुत्वा लज्जयाविष्टः कृपया चाथ सन्मुनिः । तमूचे सर्वदेवानां प्रत्यक्षं पाकशासनम्

तच्छ्रुत्वा लज्जयाविष्टः कृपया च सन्मुनिः। सर्वदेवानां प्रत्यक्षं पाकशासनमिन्द्रमुवाच॥

Verse 56

पंचरात्रं च ते पूजा मर्त्यलोके भविष्य ति । अनन्यां तृप्तिमभ्येषि यथा चैव तु वत्सरम्

पञ्चरात्रं च ते पूजा मर्त्यलोके भविष्यति। अनन्यां तृप्तिमभ्येषि यथा चैव तु वत्सरम्॥

Verse 57

यत्र देशे पुरे ग्रामे पंचरात्रं महोत्सवः । तत्र संवत्सरं यावन्नीरोगो भविता जनः

यत्र देशे पुरे ग्रामे पञ्चरात्रं महोत्सवः। तत्र संवत्सरं यावन्नीरोगो भविता जनः॥

Verse 58

आधयो व्याधयो नैव न दुर्भिक्षं कथंचन । न च राज्ञो विनाशः स्यान्नैव लोकेऽसुखं क्वचित्

आधयो व्याधयो नैव न दुर्भिक्षं कथंचन। न च राज्ञो विनाशः स्यान्नैव लोकेऽसुखं क्वचित्॥

Verse 59

यत्र स्थाने महो भावी तावकश्च पुरंदर । प्रभूतपयसो गावः प्रभविष्यंति तत्र च । सुभिक्षं सुखिनो लोकाः सर्वोपद्रववर्जिताः

यत्र स्थाने तवायं महोत्सवो भविष्यति, तत्रैव पुरन्दर, प्रभूतपयसो गावः समृद्धिं यास्यन्ति। तत्र सुभिक्षं भविष्यति, लोकाः सुखिनः सर्वोपद्रववर्जिताश्च भवन्ति।

Verse 60

इन्द्र उवाच । यद्येवं शरदि प्राप्ते सर्व सत्त्वमनोहरे । सप्तच्छदसमाकीर्णे बन्धूकसुविराजिते

इन्द्र उवाच— यदि एवं, तर्हि शरदि प्राप्तायां सर्वसत्त्वमनोहरायां, सप्तच्छदपुष्पसमाकीर्णायां बन्धूकपुष्पसुविराजितायां च—

Verse 61

मालतीगन्धसंकीर्णे नवसस्यसमाकुले । चंद्रज्योत्स्नाकृतोद्द्योते षट्पदाराव संकुले

—मालतीगन्धसंकीर्णायां नवसस्यसमाकुलायां, चन्द्रज्योत्स्नाकृतोद्द्योतायां षट्पदारावसंकुलायां च—

Verse 62

कुमुदोत्पलसंयुक्ते तत्र स्यात्सुमहोत्सवः । येन बालोऽपि वृद्धोऽपि संहृष्टस्तत्समाचर

कुमुदोत्पलसंयुक्ते तत्र स्यात् सुमहोत्सवः। येन बालोऽपि वृद्धोऽपि संहृष्टो भवति, तत् समाचर।

Verse 63

गौतम उवाच । अद्य श्रवणनक्षत्रे तव दत्तो महोत्सवः । वैष्णवे पुण्यनक्षत्रे सर्वपापविवर्जिते

गौतम उवाच— अद्य श्रवणनक्षत्रे तव महोत्सवो दत्तः; वैष्णवे पुण्यनक्षत्रे सर्वपापविवर्जिते।

Verse 64

त्वया मे धर्षिता भार्या पौष्णे नक्षत्रसंज्ञिते । तस्मिन्भविष्यति व्यक्तं तव पातः पुरंदर

त्वया मे धर्षिता भार्या पौष्णे नक्षत्रसंज्ञिते । तस्मिन्नेव प्रसङ्गे, पुरन्दर, तव पातो व्यक्तो भविष्यति ॥

Verse 65

येनैषा मामकी कीर्तिस्तावकं वक्तु कर्म तत् । विख्यातिं यातु लोकेऽत्र न कश्चित्पापमाचरेत्

येन कर्मणा मम कीर्तिः स्थिरा भवति, तव तत्कर्म लोकेऽत्र वक्तुं प्रवर्तताम् । सा विख्यातिं यातु, अत्र च कश्चिदपि पापं नाचरेत् ॥

Verse 66

श्रवणादीनि पंचैव नक्षत्राणि पृथक्पृथक् । तव पूजाकृते पंच क्रतुतुल्यानि तानि च । भविष्यंति न संदेहः सर्वतीर्थमयानि च

श्रवणादीनि पञ्चैव नक्षत्राणि पृथक्पृथक् । तव पूजाकृते पञ्च क्रतुतुल्यानि तानि च । भविष्यन्ति न सन्देहः सर्वतीर्थमयानि च ॥

Verse 67

यो यं काममभिध्याय पूजां तव करिष्यति । विशेषात्फलपुष्पैश्च स तं कृत्स्नमवाप्नुयात्

यो यं काममभिध्याय पूजां तव करिष्यति । विशेषात् फलपुष्पैश्च स तं कृत्स्नमवाप्नुयात् ॥

Verse 68

परं मूर्तिर्न ते पूज्या कुत्रापि च भविष्यति । त्वया मे दूषिता भार्या ब्राह्मणी प्राणसंमता

परं मूर्तिर्न ते पूज्या कुत्रापि च भविष्यति । त्वया मे दूषिता भार्या ब्राह्मणी प्राणसंमता ॥

Verse 69

तस्माद्वृक्षोद्भवां यष्टिं ब्राह्मणा वेदपारगाः । तावकैः सकलैर्मंत्रैः स्थापयिष्यंति शक्तितः

तस्माद् वेदपारगा ब्राह्मणाः तव सकलैर्मन्त्रैः समन्विताः, वृक्षोद्भवां यष्टिं विधिपूर्वं यथाशक्ति स्थापयिष्यन्ति।

Verse 70

पंचरात्रविधानेन यथान्येषां दिवौकसाम् । ततः संक्रमणं कृत्वा पूजा मर्त्यसमुद्भवा । त्वया ग्राह्या सहस्राक्ष तृप्तिश्चैव भविष्यति

पञ्चरात्रविधानेन यथान्येषां दिवौकसाम्। ततः सङ्क्रमणं कृत्वा मर्त्यसमुद्भवा पूजा, सहस्राक्ष, त्वया ग्राह्या; तृप्तिश्चैव भविष्यति॥

Verse 71

यो यथा चैव ते यष्टिं सुप्तामुत्थापयिष्यति । तस्य तस्याधिका सिद्धिः संभविष्यंति वासव

यो यथा ते सुप्तां यष्टिमुत्थापयिष्यति, तस्य तस्य तथा अधिका सिद्धिः सम्भविष्यति, वासव।

Verse 72

पंचरात्रव्रतरतो यो ब्रह्मचर्यपरायणः । प्रकरिष्यति ते पूजां फलपुष्पैर्यथोदितैः

पञ्चरात्रव्रतरतो यो ब्रह्मचर्यपरायणः, स यथोदितैः फलपुष्पैः ते पूजां प्रकरिष्यति।

Verse 73

परदारकृतात्पापात्स सर्वान्मुक्तिमेष्यति

परदारकृतात् पापात् स सर्वान् मुक्तिमेष्यति।

Verse 74

नमः शक्राय देवाय शुनासीराय ते नमः । नमस्ते वज्रहस्ताय नमस्ते वज्रपाणये

नमः शक्राय देवाय शुनासीराय ते नमः । नमस्ते वज्रहस्ताय नमस्ते वज्रपाणये ॥

Verse 76

यश्चेदं तव संवादं मया सार्धं पुरंदर । कीर्तयिष्यति सद्भक्त्या तथैवाकर्णयिष्यति

यश्चेदं तव संवादं मया सार्धं पुरंदर । कीर्तयिष्यति सद्भक्त्या तथैवाकर्णयिष्यति ॥

Verse 77

तस्य संवत्सरं यावन्नैव रोगो भविष्यति । तच्छ्रुत्वा विबुधाः सर्वे तथेत्युक्त्वा प्रहर्षिताः

तस्य संवत्सरं यावन्नैव रोगो भविष्यति । तच्छ्रुत्वा विबुधाः सर्वे तथेत्युक्त्वा प्रहर्षिताः ॥

Verse 78

जग्मुः शक्रं समादाय पुनरेवामरावतीम् । गौतमोऽपि निजा वासं गतः कोपसमाश्रितः

जग्मुः शक्रं समादाय पुनरेवामरावतीम् । गौतमोऽपि निजा वासं गतः कोपसमाश्रितः ॥

Verse 207

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य इन्द्रमहोत्सववर्णनंनाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

इति श्रीस्कान्दे महापुराणे एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये इन्द्रमहोत्सववर्णनं नाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः ॥

Verse 785

मन्त्रेणानेन यश्चार्घ्यं तव शक्र प्रदास्यति । परदारकृतं पापं तस्य सर्वं प्रयास्यति

हे शक्र, योऽयं मन्त्रेण त्वां प्रति अर्घ्यं प्रदास्यति, तस्य परदारगमनकृतं सर्वं पापं नश्यति।