
सूतो वदति—राजा विदूरथः शोकाकुलैः परिचरैः सह पुनर्मिलित्वा मुनिवनान्ते विश्रान्तः, ततः माहिष्मतीं प्रति गच्छन् गयाशीर्षतीर्थं जगाम। तत्र श्रद्धया श्राद्धं कृत्वा स्वप्नदर्शने ‘मांसाद’ इति नाम प्रेतः दिव्यरूपेण प्रादुरभवत्, राजकृतश्राद्धप्रभावात् प्रेतत्वमोक्षं प्राप्तोऽस्मीति न्यवेदयत्। अनन्तरं ‘कृतघ्न’ इति अन्यः प्रेतः—अकृतज्ञः सरोवरधनापहारी च—अद्यापि पापबन्धनात् पीडितः सन्, मोक्षस्य कारणं सत्यं इति राजानं उपदिदेश। सत्यं परं ब्रह्म, सत्यं तपः, सत्यं ज्ञानं, सत्येनैव लोकधर्मः स्थित इति स प्रेतः स्तौति; सत्यवर्जिते तीर्थसेवा, दानं, स्वाध्यायः, गुरुशुश्रूषा च निष्फलाः भवन्तीति च। स एव स्थलविधानं न्यदिशत्—हाटकॆश्वरक्षेत्रे चामत्कारपुरे गयाशीर्षं वालुकाभिः संवृतं, प्लक्षवृक्षस्याधः दर्भैः वनशाकैः वन्यतिलैश्च सह शीघ्रं श्राद्धं कार्यम्। विदूरथः तदनुसारं लघुकूपं खनित्वा जलं प्राप्य श्राद्धं समापयामास; तत्क्षणात् कृतघ्नप्रेतो दिव्यदेहं प्राप्य विमानारूढः स्वर्गं जगाम। अन्ते तस्य कूपस्य कीर्तिः पितॄणां नित्योपकारिणीति प्रतिष्ठाप्यते। प्रेतपक्षस्य अमावास्यायां कालशाकेन, वन्यतिलैः, छिन्नदर्भैश्च तत्र श्राद्धं कृत्वा ‘कृतघ्नप्रेततीर्थ’स्य पूर्णफलं लभ्यते; विविधाः पितृगणाः तत्र सततं सन्निहिता इति, यथाकालं वा कालातीतमपि श्राद्धं कर्तुं पितृतृप्त्यर्थं प्रशस्यते।
Verse 1
। सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तस्य भूपस्य सेवकाः । केचिच्च दैवयो गेन श्वापदैरर्धभक्षिताः
सूत उवाच—एतस्मिन्नन्तरे तस्य भूपस्य सेवकाः प्राप्ताः; केचित् दैवयोगेन श्वापदैरर्धभक्षिताः।
Verse 2
क्षुत्पिपासातुरा दीना दुःखेन महताऽन्विताः । पदपद्धतिमार्गेण येन यातः स भूपतिः
क्षुत्पिपासातुराः दीनाः महादुःखेन चान्विताः, येन मार्गेण स भूपतिर्यातः तेनैव पदपद्धतिमार्गेण ते समागताः।
Verse 3
ते दृष्ट्वा पार्थिवं तत्र दिष्ट्यादिष्ट्येति सादरम् । ब्रुवंतः पादयोस्तस्य पतिता हर्षसंयुताः
ते तत्र पार्थिवं दृष्ट्वा सादरं ‘दिष्ट्या दिष्ट्या’ इति ब्रुवन्तः, हर्षसंयुताः तस्य पादयोः पतिताः।
Verse 4
ततस्तस्य नरेन्द्रस्य व्यसनं सैन्यसंभवम् । प्रोचुश्चैव यथादृष्टम नुभूतं यथाश्रुतम्
ततः ते नरेन्द्राय सैन्यसम्भवं व्यसनं यथादृष्टं यथानुभूतं यथाश्रुतं च सर्वं प्रोचुः।
Verse 5
अथ ते तापसाः सर्वे स च राजा ससेवकः । प्रसुप्ताः पादपस्याधः पर्णान्यास्तीर्यभूतले
अथ ते सर्वे तापसाः स च राजा ससेवकः । पादपस्याधः प्रसुप्ताः पर्णानि भूमौ विस्तीर्य ॥
Verse 6
ततस्तेषां प्रसुप्तानां सर्वेषां तत्र कानने । अतिक्रांता सुखेनैव रजनी सा महात्मनाम्
ततः तेषां प्रसुप्तानां सर्वेषां तत्र कानने । सुखेनैवातिक्रान्ता रजनी सा महात्मनाम् ॥
Verse 7
ततः स प्रातरुत्थाय कृतपूर्वाह्णिकक्रियः । तं मुनिं प्रणिपत्योच्चैरनुज्ञाप्य मुहु र्मुहुः
ततः स प्रातरुत्थाय कृतपूर्वाह्णिकक्रियः । तं मुनिं प्रणिपत्योच्चैरनुज्ञाप्य मुहुर्मुहुः ॥
Verse 8
निजैस्तैः सेवकैः सार्धं प्रस्थितः स्वपुरीं प्रति । माहिष्मतीं समुद्दिश्य दृष्ट्वा मार्गे शनैःशनैः
निजैस्तैः सेवकैः सार्धं प्रस्थितः स्वपुरीं प्रति । माहिष्मतीं समुद्दिश्य मार्गे शनैः शनैः ययौ ॥
Verse 9
ततो निजगृहं प्राप्य कञ्चि त्कालं महीपतिः । विश्रम्य प्रययौ पश्चात्तूर्णं पुण्यं गयाशिरः
ततो निजगृहं प्राप्य कञ्चित्कालं महीपतिः । विश्रम्य प्रययौ पश्चात्तूर्णं पुण्यं गयाशिरः ॥
Verse 10
तच्च कालेन संप्राप्य स्नात्वा धौतांबरः शुचिः । मांसादाय ददौ श्राद्धं श्रद्धापूतेन चेतसा
स कालेन तत्तीरं संप्राप्य स्नात्वा धौताम्बरः शुचिः । मांसादाय श्राद्धं ददौ श्रद्धापूतेन चेतसा ॥
Verse 11
अथाऽसौ पृथिवीपालः स्वप्नांते च ददर्श तम् । दिव्यमाल्यांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम् । विमानवरमारूढं स्तूयमानं च किंनरैः
अथासौ पृथिवीपालः स्वप्नान्ते तं ददर्श ह । दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् । विमानवरमारूढं स्तूयमानं च किन्नरैः ॥
Verse 12
मांसाद उवाच । प्रसादात्तव भूपाल मुक्तोऽहं प्रेतयोनितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवा लयम्
मांसाद उवाच । प्रसादात्तव भूपाल मुक्तोऽहं प्रेतयोनितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम् ॥
Verse 13
ततः स प्रातरुत्थाय हर्षाविष्टो महीपतिः । विदैवतं समुद्दिश्य चक्रे श्राद्धं यथोचितम्
ततः स प्रातरुत्थाय हर्षाविष्टो महीपतिः । विदैवतं समुद्दिश्य चक्रे श्राद्धं यथोचितम् ॥
Verse 14
सोऽपि तेनैव रूपेण तस्य संदर्शनं गतः । स्वप्नांऽते भूमिपालस्य तद्वच्चोक्त्वा दिवं गतः
सोऽपि तेनैव रूपेण तस्य संदर्शनं गतः । स्वप्नान्ते भूमिपालस्य तद्वच्चोक्त्वा दिवं गतः ॥
Verse 15
ततः प्रातस्तृतीयेऽह्नि कृतघ्नस्य महीपतिः । चक्रे श्राद्धं यथापूर्वं श्रद्धापूतेन चेतसा
ततः प्रातस्तृतीयेऽह्नि कृतघ्नस्य महीपतिः । यथापूर्वं पुनः श्राद्धं चकार श्रद्धया शुचिचेतसा ॥
Verse 16
ततः सोऽपि समायातस्तस्य स्वप्ने महीपतेः । तेनैव प्रेतरूपेण दुःखेन महता वृतः
ततः सोऽपि समायातः स्वप्ने तस्य महीपतेः । तेनैव प्रेतरूपेण दुःखेन महता वृतः ॥
Verse 17
कृतघ्न उवाच । न मे गतिर्महाराज संजाता पापकर्मिणः । तडागवित्तचौरस्य कृतघ्नस्य तथैव च
कृतघ्न उवाच । न मे गतिर्महाराज संजाता पापकर्मिणः । तडागवित्तचौरस्य कृतघ्नस्य तथैव च ॥
Verse 18
तस्मात्संजायते मुक्तिर्यथा मे पार्थिवोत्तम । तथैव त्वं कुरुष्याऽद्य सत्यवाक्यपरो भव
तस्मात्संजायते मुक्तिर्यथा मे पार्थिवोत्तम । तथैव त्वं कुरुष्याऽद्य सत्यवाक्यपरो भव ॥
Verse 19
सत्यमेव परं ब्रह्म सत्यमेव परं तपः । सत्यमेव परं ज्ञानं सत्यमेव परं श्रुतम्
सत्यमेव परं ब्रह्म सत्यमेव परं तपः । सत्यमेव परं ज्ञानं सत्यमेव परं श्रुतम् ॥
Verse 20
सत्येन वायु र्वहति सत्येन तपते रविः । सागरः सत्यवाक्येन मर्यादां न विलंघयेत्
सत्येन वायुः प्रवहति, सत्येन रविः तपति। सत्यवाक्यबलात् सागरः स्वमर्यादां नातिवर्तते॥
Verse 21
तीर्थसेवा तपो दानं स्वाध्यायो गुरुसेवनम् । सर्वं सत्यविहीनस्य व्यर्थं संजायते यतः
तीर्थसेवा तपो दानं स्वाध्यायो गुरुसेवनम्। सत्यविहीनस्य सर्वं निष्फलं भवति ध्रुवम्॥
Verse 22
सर्वे धर्मा धृताः पूर्वमेकत्राऽन्यत्र चाप्यृतम् । तुलायां कौतुकाद्देवैर्जातं तत्र ऋतं गुरु
पूर्वं सर्वे धर्माः समाहृत्यैकत्र न्यस्ताः, अन्यत्र च ऋतम्। देवैः कौतुकात् तुलायां धृतं, तत्र ऋतं गुरुतरं बभूव॥
Verse 23
तस्मात्सत्यं पुरस्कृत्य मां तारय महामते । एतत्ते परमं श्रेयस्तपसोऽपि भविष्यति
तस्मात् सत्यं पुरस्कृत्य मां तारय, महामते। एतत्ते परमं श्रेयः, तपसोऽपि परं भवेत्॥
Verse 24
विदूरथ उवाच । कथं ते जायते मुक्तिर्वद मे प्रेत सत्वरम् । करोमि येन तत्कर्म यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ः
विदूरथ उवाच—कथं ते जायते मुक्तिः, वद मे प्रेत सत्वरम्। करोमि येन तत्कर्म, यद्यपि स्यात् सुदुष्करम्॥
Verse 25
प्रेत उवाच । चमत्कारपुरे भूप श्रीक्षेत्रे हाटकेश्वरे । आस्ते पांसुभिराच्छन्नं कलेर्भीतं गयाशिरः
प्रेत उवाच—हे भूप! चमत्कारपुरे श्रीक्षेत्रे हाटकेश्वरसन्निधौ कलेर्भीतं पांसुभिराच्छन्नं गयाशिरः आस्ते।
Verse 26
अधस्तात्प्लक्षवृक्षस्य दर्भस्थानैः समंततः । कालशाकैस्तथानेकैस्तिलैश्चारण्यसंभवैः
प्लक्षवृक्षस्य अधस्तात् सर्वतः दर्भस्थानानि सन्ति; अनेकानि कालशाकानि, अरण्यसम्भवास्तिलाश्च तत्र विद्यन्ते।
Verse 27
तत्र गत्वा तिलैस्तैस्त्वं तैः शाकैस्तैः कुशैस्तथा । श्राद्धं देहि द्रुतं येन मुक्तिः संजायते मम
तत्र गत्वा तैस्तिलैस्तैः शाकैस्तैः कुशैश्च सह शीघ्रं श्राद्धं देहि; येन मम मुक्तिः संजायेत।
Verse 28
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स दीनस्य दयान्वितः । जगाम तत्र यत्राऽस्ते स वृक्षः प्लक्षसंज्ञकः
तस्य वचनं श्रुत्वा स दीनस्य दयया युक्तः तत्र जगाम, यत्र स प्लक्षसंज्ञको वृक्षः आस्ते।
Verse 29
दृष्ट्वा शाकांस्तिलांस्तांस्तु दर्भांस्तेन यथोदितान् । अखनत्तत्र देशे च जलार्थे लघु कूपिकाम्
यथोदितान् शाकान् तिलान् दर्भांश्च दृष्ट्वा स तत्रैव देशे जलार्थं लघुकूपिकाम् अखनत्।
Verse 31
कृतमात्रे ततः श्राद्धे दिव्य रूपधरः पुमान् । विमानवरमारूढो विदूरथमथाऽब्रवीत्
ततः श्राद्धे कृतमात्रे दिव्यरूपधरो नरः । विमानवरमारूढो विदूरथं ततोऽब्रवीत् ॥
Verse 32
मुक्तोऽहं त्वत्प्रसादाच्च प्रेतत्वाद्दारुणाद्विभो । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदशालयम्
मुक्तोऽहं त्वत्प्रसादेन प्रेतत्वाद्दारुणाद्विभो । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदशालयम् ॥
Verse 33
सूत उवाच । ततः प्रभृति सा तत्र कूपिका ख्यातिमागता । पितॄणां पुष्टिदा नित्यं गयाशीर्षसमुद्भवा
सूत उवाच । ततः प्रभृति सा तत्र कूपिका ख्यातिमागता । पितॄणां पुष्टिदा नित्यं गयाशीर्षसमुद्भवा ॥
Verse 34
प्रेतपक्षस्य दर्शायां यस्तस्यां श्राद्धमाचरेत् । कालशाकेन विप्रेंद्रास्तथारण्योद्भवैस्तिलैः
प्रेतपक्षस्य दर्शायां यस्तस्यां श्राद्धमाचरेत् । कालशाकेन विप्रेन्द्रास्तथारण्योद्भवैस्तिलैः ॥
Verse 35
कृंतितैश्च तथा दर्भैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं कृतघ्नप्रेततीर्थतः
कृंतितैश्च तथा दर्भैः सम्यक्श्रद्धासमन्वितः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं कृतघ्नप्रेततीर्थतः ॥
Verse 36
अग्निष्वात्ताः पितृगणास्तथा बर्हिषदश्च ये । तत्र संनिहिता नित्यमाज्यपाः सोमपास्तथा
अग्निष्वात्ताः पितृगणाः तथा बर्हिषदाश्च ये । तत्र नित्यं संनिहिताः आज्यपाः सोमपास्तथा ॥
Verse 37
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं तत्र समाचरेत् । काले वा । यदि वाऽकाले पितॄणां तुष्टये सदा
तस्मात् सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं तत्र समाचरेत् । काले वा यदि वाऽकाले पितॄणां तुष्टये सदा ॥