Adhyaya 137

Verse 1

ऋषय ऊचुः । केनासौ मुनिशार्दूलो मांडव्यः सुमहातपाः । शूलायां स्थापितः केन कारणेन च नो वद

ऋषय ऊचुः—केनासौ मुनिशार्दूलो माण्डव्यः सुमहातपाः शूलायां स्थापितः? केन कारणेन चैतदभवत्, अस्मान् वद।

Verse 2

सूत उवाच । स मांडव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन् । अस्मिन्क्षेत्रे समायातः श्रद्धया परया युतः

सूत उवाच—स माण्डव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन्, अस्मिन् क्षेत्रे परया श्रद्धया युतः समायातः।

Verse 3

विश्वामित्रीयमासाद्य सत्तीर्थं पावनं महत् । पितॄणां तर्पणं चक्रे भास्करं प्रति स व्रती

विश्वामित्रीं सत्तीर्थं पावनं महदासाद्य, स व्रती भास्कराभिमुखः पितॄणां तर्पणं चकार।

Verse 4

जपन्विभ्राडिति श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभम् । एतस्मिन्नंतरे चौरो लोप्त्रमादाय कस्यचित्

विभ्राडिति-प्रभृतिं श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभं जपन्, एतस्मिन्नन्तरे कश्चिच्चौरः कस्यचिल्लोप्त्रमादाय।

Verse 5

कोपि तत्र समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः । ततश्चौरोऽपि तं दृष्ट्वा मौनस्थं मुनिसत्तमम्

तत्र कश्चित् जनः समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः; ततश्चौरः अपि तं मौनस्थं मुनिसत्तमं दृष्ट्वा।

Verse 6

लोप्त्रं मुक्त्वा तदग्रेऽथ प्रविवेश गुहांतरे । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्ते जना लोप्त्रहेतवे

स लोप्त्रं पुरतः त्यक्त्वा ततः गुहान्तरे प्रविवेश। एतस्मिन्नन्तरे तज्जनाः लोप्त्रप्राप्त्यर्थं तत्र समुपागताः॥

Verse 7

दृष्ट्वा लोप्त्रं तदग्रस्थं तमूचुर्मुनिपुंगवम् । मार्गेणानेन चायातो लोप्त्रहस्तो मलिम्लुचः । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग केन मार्गेण निर्गतः

पुरतः स्थितं लोप्त्रं दृष्ट्वा ते मुनिपुङ्गवं ऊचुः। ‘अनेन मार्गेण लोप್ತ्रहस्तो दुष्टो मलिम्लुचः आगतः; महाभाग, शीघ्रं ब्रूहि—केन मार्गेण स निर्गतः?’॥

Verse 8

स च जानन्नपि प्राज्ञो गुहासंस्थं मलिम्लुचम् । न किंचिदपि चोवाच मौनव्रत परायणः

स प्राज्ञोऽपि गुहासंस्थं मलिम्लुचं जानन्, मौनव्रतपरायणः सन् किञ्चिदपि न उवाच॥

Verse 9

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि परचिंतासमन्वितः । यदा प्रोवाच नो किंचित्स रक्षंश्चौरजीवितम्

असकृत् प्रोच्यमानोऽपि स परचिन्तासमन्वितः। यदा न किञ्चिद् प्रोवाच तदा चौरजीवितं रक्षामास॥

Verse 10

ततस्तैर्मंत्रितं सर्वैरेष नूनं मलिम्लुचः । संप्राप्तः पृष्ठतोऽस्माभिर्मुनिरूपो बभूव ह

ततः सर्वैः सह मन्त्रितं—‘एष नूनं मलिम्लुचः। अस्माभिः पृष्ठतोऽनुगतः स मुनिरूपो बभूव ह’ इति॥

Verse 11

अविचार्य ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिः । शूलीमारोपितः सद्यो नीत्वा किंचिद्वनांतरम्

ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिरविचार्यैव सद्यः किंचिद्वनान्तरं नीत्वा स शूलीमारोपितः।

Verse 12

एवं प्राप्ता तदा शूली मुनिना तेन दारुणा । पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता

एवं तदा दारुणा तेन मुनिना पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता शूली प्राप्तः।