Adhyaya 6
अध्याये षष्ठे मुनयः पृच्छन्ति—शिवे निरस्ते सति कथं लिङ्गप्रतिष्ठा स्यात्? तदा लोमशः दारुवने दृष्टान्तं कथयति। शिवो दिगम्बरभिक्षुरिव प्रादुरभवत्; मुनिपत्न्यः तस्मै भिक्षां ददुः, तासां चित्तं तस्मिन् आकृष्टम्। प्रत्यागताः मुनयः तद् तपोविधिभङ्गमिव मन्यमानाः शिवं दोषयन्ति, शापं च कुर्वन्ति। शापप्रभावात् शिवलिङ्गं भूमौ पतति, ततः सर्वलोकव्यापि महद्रूपेण वर्धते; दिक्-तत्त्व-भेद-द्वैतविभागाः लीयन्ते, लिङ्गं च परब्रह्मणः विश्वाधारस्य च लक्षणं भवति। देवाः तस्य सीमां ज्ञातुं प्रयत्नं कुर्वन्ति—विष्णुः अधो गच्छति, ब्रह्मा ऊर्ध्वं; उभौ नान्तं प्राप्नुतः। अनन्तरं ब्रह्मा शिखरदर्शनस्य मिथ्यावचनं करोति; केतकी सुरभी च साक्षिण्यौ भवतः। अशरीरवाणी तयोः असत्यं प्रकाशयति, ततो निन्दा-शापादयः प्रवर्तन्ते—अधिकारस्य मिथ्याप्रतिपादनस्य च नीत्युपदेशरूपेण। अन्ते पीडिताः देवाः मुनयश्च लिङ्गे शरणं यान्ति; तदेव भक्तेः स्थैर्यकेन्द्रं तत्त्वार्थस्य च प्रतिष्ठा इति प्रतिपाद्यते।
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । लिंगे प्रतिष्ठा च कथं शिवं हित्वा प्रवर्तिता । तत्कथ्यतां महाभाग परं शुश्रुषतां हि नः
ऋषय ऊचुः। लिङ्गे प्रतिष्ठा कथं जाताऽऽसीत् शिवं प्रत्यक्षं विहाय वै? तत्कथ्यतां महाभाग, परं शुश्रूषामहे वयम्॥
Verse 2
लोमश उवाच । यदा दारुवने शंभुर्भिक्षार्थं प्राचरत्प्रभुः
लोमश उवाच। यदा दारुवने शम्भुर्भिक्षार्थं प्राचरत्तदा॥
Verse 3
दिगंबरो मुक्तजटाकलापो वेदांतवेद्यो भुवनैकभर्ता । स ईश्वरो ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च
दिगम्बरो मुक्तजटाकलापो वेदान्तवेद्यो भुवनैकभर्ता। स ईश्वरः ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च॥
Verse 4
अणोरणीयान्महतो मही यान्महानुभावो भुवनाधिपो महान् । स ईश्वरो भिक्षुरूपी महात्मा भिक्षाटनं दारुवने चकार
अणोरणीयान् महतो महीयान्, महानुभावो भुवनाधिपो महान्। स ईश्वरः भिक्षुरूपी महात्मा दारुवने भिक्षाटनं चकार॥
Verse 5
मध्याह्न ऋषयो विप्रास्तीर्थं जग्मुः स्वकाश्रमात् । तदानीमेव सर्वास्ता ऋषीभार्याः समागताः
मध्याह्ने ऋषयो विप्राः स्वकाश्रमात् तीर्थं जग्मुः। तदानीमेव सर्वास्ता ऋषीभार्याः समागताः॥
Verse 6
विलोकयंत्यः शंभुं तमाचख्युश्च परस्परम् । कोऽसौ भिक्षुकरूपोयमागतोऽपूर्वदर्शनः
विलोकयन्त्यः शम्भुं तं परस्परमथाब्रुवन्। कोऽसौ भिक्षुकरूपोऽयम् आगतोऽपूर्वदर्शनः॥
Verse 7
अस्मै भिक्षां प्रयच्छामो वयं च सखिभिः सह । तथेति गत्वा सर्वास्ता गृहेभ्य आनयन्मुदा
अस्मै भिक्षां प्रयच्छामो वयं सखिभिरन्विताः। तथेति गत्वा सर्वास्ता गृहेभ्योऽनयन् मुदा॥
Verse 8
भिक्षान्नं विविधं श्लक्ष्णं सोपचारं च शक्तितः । प्रदत्तं भिक्षितं तेन देवदेवेन शूलिना
भिक्षान्नं विविधं श्लक्ष्णं सोपचारं च शक्तितः। प्रदत्तं भिक्षितं तेन देवदेवेन शूलिना॥
Verse 9
काचित्प्रियतमं शंभुं बभाषे विस्मयान्विता । कोसि त्वं भिक्षुको भूत्वा आगतोत्र महामते
काचिद् विस्मयान्विता प्रियतमे शम्भौ बभाषे— “कोऽसि त्वं भिक्षुरूपेणात्रागतः, महामते?”
Verse 10
ऋषीणामाश्रमं शुद्धं किमर्थं नो निषीदसि । तयोक्तोऽपि तदा शंभुर्बभाषे प्रहसन्निव
“ऋषीणां शुद्धमाश्रमोऽयं; किमर्थं न निषीदसि?” इत्युक्तोऽपि तदा शम्भुः प्रहसन्निव बभाषे।
Verse 11
ईश्वरोहं सुकेशांते पावनं प्राप्तवानिमम् । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा ऋषिभार्या उवाच तम्
शम्भुरुवाच— “अहमीश्वरः, सुकेशान्ते; इमं पावनं देशं प्राप्तवान्।” ईश्वरवचः श्रुत्वा ऋषिभार्या तमुवाच।
Verse 12
ईश्वरोऽसि महाभाग कैलासपतिरेव च । एकाकिनः कथं देव भिक्षार्थमटनं तव
“ईश्वरोऽसि महाभाग, कैलासपतिरपि च; देव, एकाकी कथं भिक्षार्थं तवाटनम्?”
Verse 13
एवमुक्तस्तया शंभुः पुनस्तामब्रवीद्वचः । दाक्षायण्या विरहितो विचरामि दिगंबरः
एवमुक्तस्तया शम्भुः पुनस्तामब्रवीत्— “दाक्षायण्या विरहितो दिगम्बरः विचरामि।”
Verse 14
भिक्षाटनार्थं सुश्रोणि संकल्परहितः सदा । तया सत्या विना किंचित्स्त्रीमात्रं मम भामिनि । न रोचते विशालाक्षि सत्यं प्रतिवदामि ते
भिक्षाटनार्थं सुश्रोणि, अहं सदा संकल्परहितः। तया सत्या विना भामिनि, स्त्रीमात्रं मम न रोचते। विशालाक्षि, ते सत्यं प्रतिवदामि॥
Verse 15
तस्योक्तं वचनं श्रुत्वा उवाच कमलेक्षणा । स्त्रियो हि सुखसंस्पर्शाः पुरुषस्य न संशयः
तस्योक्तं वचनं श्रुत्वा कमलेक्षणा उवाच। स्त्रियो हि सुखसंस्पर्शाः पुरुषस्य, न संशयः॥
Verse 16
तास्स्त्रियो वर्जिताः शंभो त्वादृशेन विपश्चिता
तास्स्त्रियो वर्जिताः शंभो, त्वादृशेन विपश्चिता॥
Verse 17
इति च प्रमदाः सर्वा मिलिता यत्र शंकरः । भिक्षापात्रं च तच्छंभोः पूरितं च महागुणैः
इति च प्रमदाः सर्वा मिलिता यत्र शंकरः। भिक्षापात्रं च तच्छंभोः पूरितं च महागुणैः॥
Verse 18
अन्नैश्चतुर्विधैः षड्भी रसैश्च परिपूरितम् । यदा संभुर्गंतुकामः कैलासं पर्वतं प्रति । तदा सर्वा विप्रपत्न्यो ह्यन्गच्छन्मुदान्विताः
अन्नैश्चतुर्विधैः षड्भी रसैश्च परिपूरितम्। यदा संभुर्गंतुकामः कैलासं पर्वतं प्रति। तदा सर्वा विप्रपत्न्यो ह्यन्वगच्छन्मुदान्विताः॥
Verse 19
गृहकार्यं परित्यज्य चेरुस्तद्गतमानसाः । गतासु तासु सर्वासु पत्नीषु ऋषिसत्तमाः
गृहकर्म परित्यज्य तं प्रति निश्चलमानसाः । ताः सर्वाः पत्न्यः प्रस्थिताः; तासु गतासु ऋषिसत्तमाः (तदवस्थां) ददृशुः ।
Verse 20
यावदाश्रममभ्येत्य तावच्छून्यं व्यलोकयन् । परस्परमथोचुस्ते पत्न्यः सर्वाः कुतो गताः
यावदाश्रममभ्येत्य तावच्छून्यं व्यलोकयन् । अथ परस्परं तेऽब्रुवन्—पत्नीः सर्वाः कुतो गताः ।
Verse 21
न विदामोऽथ वै सर्वाः केन नष्टेन चाहृताः । एवं विमृश्यमानास्ते विचिन्वंतस्ततस्ततः
न विदामो वयं सर्वाः केन नष्टेन चाहृताः । इति विमृश्यमानास्ते विचिन्वन्तस्ततोऽभवन् ।
Verse 22
समपश्यंस्ततः सर्वे शिवस्यानुगताश्च ताः । शिवं दृष्ट्वा तु संप्राप्ता ऋषयस्ते रुषान्विताः
ततः सर्वे समपश्यन् ताः शिवस्यानुगताः स्त्रियः । शिवं दृष्ट्वा तु संप्राप्ता ऋषयस्ते रुषान्विताः ।
Verse 23
शिवस्याथाग्रतो भूत्वा ऊचुः सर्वे त्वरान्विताः । किं कृतं हि त्वया शंभो विरक्तेन महात्मना । परदारापहर्त्तासि त्वमृषीणां न संशयः
शिवस्याग्रतो भूत्वा सर्वे त्वरितमानसाः । ऊचुः—किं कृतं त्वया शम्भो विरक्तेन महात्मना । परदारापहर्तासि त्वमृषीणां न संशयः ।
Verse 24
एवं क्षिप्तः शिवो मौनी गच्छमानोऽपि पर्वतम् । तदा स ऋषिभिः प्राप्तो महादेवोऽव्ययस्तथा । यस्मात्कलत्रहर्ता त्वं तस्मात्षंढो भव त्वरम्
एवं क्षिप्तोऽपि मौनी शिवः पर्वतं प्रति गच्छन्नेव; तदा ऋषिभिः प्राप्तोऽव्ययो महादेवः—“यतः त्वं कलत्रहर्ता, तस्मात् त्वं शीघ्रं षण्डो भव” इति।
Verse 25
एवं शप्तः स मुनिभिर्लिंगं तस्यापतद्भुवि । भूमिप्राप्तं च तल्लिंगं ववृधे तरसा महत्
एवं मुनिशापेन तस्य लिङ्गं भुवि पपात; भूमौ प्राप्तं तल्लिङ्गं तरसा महद् ववृधे।
Verse 26
आवृत्य सप्त पातालान्क्षणाल्लिंगमदोर्ध्वतः । व्याप्य पृथ्वीं समग्रां च अंतरिक्षं समावृणोत्
क्षणादेवोर्ध्वतो लिङ्गं सप्त पातालान् आवृत्य; समग्रां पृथ्वीं व्याप्य चान्तरिक्षमपि समावृणोत्।
Verse 27
स्वर्गाः समावृताः सर्वे स्वर्गातीतमथाभवत् । न मही न च दिक्चक्रं न तोयं न च पावकः
सर्वे स्वर्गाः समावृताः; स्वर्गातीतमथाभवत्। न मही न च दिक्चक्रं, न तोयं न च पावकः।
Verse 28
न च वायुर्न वाकाशं नाहंकारो न वा महत् । न चाव्यक्तं न कालश्च न महाप्रकृतिस्तथा
न च वायुः न चाकाशं, नाहंकारो न वा महत्। न चाव्यक्तं न कालश्च, न महाप्रकृतिस्तथा।
Verse 29
नासीद्द्ववैतविभागं च सर्वं लीनं च तत्क्षणात् । यस्माल्लीनं जगत्सर्वं तस्मिंल्लिगे महात्मनः
नासीद्द्वैतविभागोऽत्र; तत्क्षणात् सर्वमेव लीनम्। यस्मिन् लीनं जगत्सर्वं, तस्मिंल्लिङ्गे महात्मनः॥
Verse 30
लयनाल्लिंगमित्येवं प्रवदंति मनीषिणः । तथाभूतं वर्द्धमानं दृष्ट्वा तेऽपि सुरर्षयः
लयनाल्लिङ्गमित्येवं मनीषिणः प्रचक्षते। तथाभूतं वर्धमानं दृष्ट्वा तेऽपि सुरर्षयः॥
Verse 31
ब्रह्मेंद्रविष्णुवाय्यग्निलोकपालाः सपन्नगाः । विस्मयाविष्टमनसः परस्परमथाब्रुवन्
ब्रह्मेन्द्रविष्णुवाय्वग्निलोकपालाः सपन्नगाः। विस्मयाविष्टमनसः परस्परमथाब्रुवन्॥
Verse 32
किमायामं च विस्तारं क्व चांतः क्व च पीठिका । इति चिंतान्विता विष्णुमूचुः सर्वे सुरास्तदा
किमायामं च विस्तारं क्व चान्तः क्व च पीठिका। इति चिन्तान्विता विष्णुमूचुः सर्वे सुरास्तदा॥
Verse 33
देवा ऊचुः । अस्य मूलं त्वया विष्णो पद्मोद्भव च मस्तकम् । युवाभ्यां च विलोक्यं स्यात्स्थाने स्यात्परिपालकौ
देवा ऊचुः। अस्य मूलं त्वया विष्णो, पद्मोद्भव च मस्तकम्। युवाभ्यां च विलोक्यं स्यात्, स्थाने स्थाने परिपालकौ॥
Verse 34
श्रुत्वा तु तौ महाभागौ वैकुंठकमलोद्भवौ । विष्णुर्गतो हि पातालं ब्रह्मा सर्वर्गं जगाम ह
श्रुत्वा तद्वचनं तौ महाभागौ वैकुण्ठकमलोद्भवौ । विष्णुः पातालं जगामैव ब्रह्मा स्वर्गं जगाम ह ॥
Verse 35
स्वर्गं गतस्तदा ब्रह्मा अवलोकनतत्परः । नापस्यत्तत्र लिंगस्य मस्तकं च विचक्षमः
स्वर्गं गतस्तदा ब्रह्मा अवलोकनतत्परः । नापश्यत्तत्र लिङ्गस्य मस्तकं च विचक्षणः ॥
Verse 36
तथा गतेन मार्गेण प्रत्यावृत्त्याब्जसंभवः । मेरुपृष्ठमनुप्राप्तः सुरभ्या लक्षितस्ततः
तथा गतेन मार्गेण प्रत्यावृत्त्याब्जसम्भवः । मेरुपृष्ठमनुप्राप्तः सुरभ्या लक्षितस्ततः ॥
Verse 37
स्थिता या केतकीच्छायामुवाच मधुरं वचः । तस्या वचनमाकर्ण्य सर्वलोकपितामहः । उवाच प्रहसन्वाक्यं छलोक्त्या सुरभिं प्रति
स्थिता या केतकीच्छायामुवाच मधुरं वचः । तस्या वचनमाकर्ण्य सर्वलोकपितामहः । उवाच प्रहसन्वाक्यं छलोक्त्या सुरभिं प्रति ॥
Verse 38
लिंगं महाद्भुतं दृष्टं येनव्याप्तं जगत्त्रयम् । दर्शनार्थं च तस्यांतं देवैः संप्रेषितोस्मयहम्
लिङ्गं महाद्भुतं दृष्टं येन व्याप्तं जगत्त्रयम् । दर्शनार्थं च तस्यान्तं देवैः सम्प्रेषितोऽस्म्यहम् ॥
Verse 39
न दृष्टं मस्तकं तस्य व्यापकस्य महात्मनः । किं वक्ष्येऽहं च देवाग्रे चिंता मे चाति वर्तते
नाहं तस्य व्यापकस्य महात्मनः शिरोऽद्राक्षम्। देवाग्रे किं नु वक्ष्यामि? महती चिन्ता मामतिवर्तते॥
Verse 40
लिंगस्य मस्तकं दृष्टं देवानां च मृषा वदेः । ते सर्वे यदि वक्ष्यंति इंद्राद्या देवतागणाः
लिङ्गस्य मस्तकं दृष्टमिति देवान् मृषा वदेयम्। यदि ते सर्वे इन्द्राद्या देवतागणाः तथैव वक्ष्यन्ति॥
Verse 41
ते संति साक्षिमो देवा अस्मिन्नर्थे वदत्वरम् । अर्थेऽस्मिन्भव साक्षी त्वं केतक्या सह सुव्रते
ते देवा अस्मिन्नर्थे साक्षिणः सन्ति; शीघ्रं वदत समर्थयत। अस्मिन्नपि कार्ये त्वं केतक्या सह, सुव्रते, साक्षी भव॥
Verse 42
तद्वचः शिरसा गृह्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । केतकीसहिता तत्र सुरभी तदमानयत्
तद्वचः शिरसा गृहीत्वा ब्रह्मणः परमेष्ठिनः। केतकीसहिता तत्र सुरभी तद् आनयत्॥
Verse 43
एवं समागतो ब्रह्म देवाग्रे समुवाच ह
एवं समागतो ब्रह्मा देवाग्रे समुवाच ह॥
Verse 44
ब्रह्मोवाच । लिंगस्य मस्तकं देवा दृष्टवानहमद्भुतम् । समीचीनं चार्तितं च केतकीदल संयुतम्
ब्रह्मोवाच—देवा, अहं लिङ्गस्य मस्तकमद्भुतं दृष्टवान्; तत् सम्यक्-संस्थितं शोभनं च, केतकीदलैः समलङ्कृतं च।
Verse 45
विशालं विमलं श्लक्ष्णं प्रसन्नतरमद्भुतम् । रम्यं च रमणीयं च दर्शनीयं महाप्रभम्
विशालं विमलं श्लक्ष्णं प्रसन्नतरमद्भुतम्; रम्यं रमणीयं च दर्शनीयं महाप्रभम्।
Verse 46
एतादृशं मया दृष्टं न दृष्टं तद्विनाक्वचित् । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सुरा विस्मयमाययुः
एतादृशं मया दृष्टं न तद्विनान्यत्र कदाचन; ब्रह्मणो वचः श्रुत्वा सुरा विस्मयमाययुः।
Verse 47
एवं विस्मयपूर्णास्ते इंद्राद्या देवतागणाः । तिष्ठंति तावत्सर्वेशो विष्णुरध्यात्मदीपकः
एवं विस्मयपूर्णास्ते इन्द्राद्या देवतागणाः स्थिताः; तावत् सर्वेशो विष्णुरध्यात्मदीपकः तत्रैव तिष्ठति।
Verse 48
पातालादागतः सद्यः सर्वेषामवदत्त्वरम् । तस्याप्यंतो न दृष्टो मे ह्यवलोकनतत्परः
पातालादागतः सद्यः स सर्वेषामवदत् त्वरम्—अहं ह्यवलोकनतत्परोऽपि तस्यान्तं न दृष्टवान्।
Verse 49
विस्मयो मे महाञ्जातः पातालात्परतश्चरन् । अतलं सुतलं चापि नितलं च रसातलम्
विस्मयो मे महाञ्जातः पातालात् परतः चरन् । अतलं सुतलं चैव नितलं च रसातलम् ॥
Verse 50
तथा गतस्तलं चैव पातालं च तथातलम् । तलातलानि तान्येनं शून्यवद्यद्विभाव्यते
तथा गतस्तलं चैव पातालं च तथातलम् । तलातलानि तान्येनं शून्यवद्यद्विभाव्यते ॥
Verse 51
शून्यादपि च शून्यं च तत्सर्वं सुनिरीक्षितम् । न मूलं च न मध्यं च न चांतो ह्यस्य विद्यते
शून्यादपि च शून्यं च तत्सर्वं सुनिरीक्षितम् । न मूलं च न मध्यं च न चान्तो ह्यस्य विद्यते ॥
Verse 52
लिंगरूपी महादेवो येनेदं धार्यते जगत् । यस्य प्रसादादुत्पन्ना यूयं च ऋषयस्तथा
लिङ्गरूपी महादेवो येनेदं धार्यते जगत् । यस्य प्रसादादुत्पन्ना यूयं च ऋषयस्तथा ॥
Verse 53
श्रुत्वा सुराश्च ऋषयस्तस्य वाक्यमपूजयन् । तदा विष्णुरुवाचेदं ब्रह्माणं प्रहसन्निव
श्रुत्वा सुराश्च ऋषयस्तस्य वाक्यमपूजयन् । तदा विष्णुरुवाचेदं ब्रह्माणं प्रहसन्निव ॥
Verse 54
दृष्टं हि चेत्त्वया ब्रह्मन्मस्तकं परमार्थतः । साक्षिणः के त्वया तत्र अस्मिन्नर्थे प्रकल्पिताः
यदि खलु त्वया ब्रह्मन् परमार्थतः शिखरं दृष्टं, तर्हि अस्मिन्नर्थे तत्र त्वया के साक्षिणः प्रकल्पिताः?
Verse 55
आकर्ण्य वचनं विष्णोर्ब्रह्मा लोकपितामहः । उवाच त्वरितेनैव केतकी सुरभीति च
विष्णोर्वचनमाकर्ण्य ब्रह्मा लोकपितामहः । त्वरितमेवोवाच—केतकी सुरभीति च ॥
Verse 56
ते देवा मम साक्षित्वे जानीहि परमार्थतः । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सर्वे देवास्त्वरान्विताः
ते देवा मम साक्षित्वे जानीहि परमार्थतः । ब्रह्मणो वचः श्रुत्वा सर्वे देवास्त्वरान्विताः ॥
Verse 57
आह्वानं चक्रिरे तस्याः सुरभ्याश्च तया सह । आगते तत्क्षमादेव कार्यार्थं ब्रह्मणस्तदा
ततः तस्याः केतक्या आह्वानं चक्रिरे, सुरभ्याश्च तया सह । आगते तु तत्क्षणादेव ब्रह्मणः कार्यार्थं तदाऽर्थः प्रवृत्तः ॥
Verse 58
इंद्राद्यैश्च तदा देवैरुक्ता च सुरभी ततः । उवाच केतकीसार्द्धं दृष्टो वै ब्रह्मणा सुराः
इन्द्राद्यैर्देवैस्तदा सुरभी प्रोक्ता, सा केतकीसार्धमुवाच—दृष्टं वै ब्रह्मणा शिखरं, हे सुराः।
Verse 59
लिंगस्य मस्तको देवाः केतकीदलपूजितः । तदा नभोगता वाणी सर्वेषां श्रृण्वतामभूत्
देवाः, लिङ्गस्य मस्तकं केतकीदलैः पूजितम्। तदा सर्वेषां शृण्वतां नभसि सञ्चरन्ती वाणी समुत्थिता।
Verse 60
सुरभ्या चैव यत्प्रोक्तं केतक्या च तथा सुराः । तन्मृषोक्तं च जानीध्वं न दृष्टो ह्यस्य मस्तकः
सुरभ्या केतक्या च यदुक्तं, देवाः, तन्मृषेति जानीध्वम्; अस्य लिङ्गस्य मस्तकं हि न दृष्टम्।
Verse 61
तदा सर्वेऽथ विबुधाः सेंद्रा वै विष्णुना सह । शेपुश्च सुरभीं रोषान्मृषावादनतत्पराम्
तदा सर्वे विबुधाः सेंद्राः विष्णुना सह रोषात्, मृषावादनतत्परां सुरभीं शशापुः।
Verse 62
मुखेनोक्तं त्वयाद्यैवमनृतं च तथा शुभे । अपवित्रं मुखं तेऽस्तु सर्वधर्मबहिष्कृतम्
शुभे, त्वया मुखेनैवमद्य अनृतं प्रोक्तम्; तस्मात् ते मुखम् अपवित्रं भवतु, सर्वधर्मबहिष्कृतम्।
Verse 63
सुगंधकेतकी चापि अयोग्या त्वं शिवार्चने । भविष्यसि न संदेहो अनृता चैव भामिनि
सुगन्धकेतक्यपि, भामिनि, त्वम् अनृतवादिनी; अतः शिवार्चनेऽयोग्या भविष्यसि, न संशयः।
Verse 64
तदा नभो गता वाणी ब्रह्मणं च शशाप वै । मृषोक्तं च त्वया मंद किमर्थं बालिशेन हि
तदा नभसि स्थितैव वाणी ब्रह्माणं शशाप—“हे मन्द! बालिशभावेन त्वया किमर्थं मृषा उक्तम्?”
Verse 65
भृगुणा ऋषिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । तस्माद्युयं न पूज्याश्च भवेयुः क्लेशभागिनः
“भृगुणा सह ऋषिभिः पुरोधसा च सह; तस्माद् यूयं न पूज्याः स्यात, क्लेशभागिनश्च भविष्यथ।”
Verse 66
ऋषयोऽपि च धर्मिष्ठास्तत्त्ववाक्यबहिष्कृताः । विवादनिरता मूढा अतत्त्वज्ञाः समत्सराः
“येऽपि धर्मिष्ठा इति ख्याताः ऋषयः, तेऽपि तत्त्ववाक्येभ्यः बहिष्कृताः; विवादनिरताः, मूढाः, अतत्त्वज्ञाः, समत्सराश्च।”
Verse 67
याचकाश्चावदान्याश्च नित्यं स्वज्ञानघातकाः । आत्मसंभाविताः स्तब्धाः परस्परविनिंदकाः
“याचकाः च अवदान्याश्च, नित्यं स्वज्ञानघातकाः; आत्मसंभाविताः, स्तब्धाः, परस्परविनिन्दकाः च।”
Verse 68
एवं शप्ताश्च मुनयो ब्रह्माद्या देवतास्तथा । शिवेन शप्तास्ते सर्वे लिंगं शरणमाययुः
एवं शप्ताः मुनयः ब्रह्माद्या देवताश्च; शिवशापेन ते सर्वे लिङ्गं शरणमाययुः।