विंध्य उवाच । धिग्जीवितंशास्त्रकलोज्झितस्य धिग्जीवितं चोद्यमवर्जितस्य । धिग्जीवितं ज्ञातिपराजितस्य धिग्जीवितं व्यथर्मनोरथस्य
viṃdhya uvāca | dhigjīvitaṃśāstrakalojjhitasya dhigjīvitaṃ codyamavarjitasya | dhigjīvitaṃ jñātiparājitasya dhigjīvitaṃ vyatharmanorathasya
विन्ध्य उवाच—धिग्जीवितं शास्त्रकलाविहीनस्य, धिग्जीवितं चोद्यमवर्जितस्य। धिग्जीवितं ज्ञातिपराजितस्य, धिग्जीवितं व्यर्थमनोरथस्य॥
Vindhya
Tirtha: Kāśī (Avimukta-kṣetra)
Type: kshetra
Scene: Vindhya speaks in a tone of bitter self-reproach, evoking the shame of a life fallen from learning and noble endeavor; the background suggests the spiritual pull of Kāśī as an unspoken remedy.
A life without learning, righteous effort, and inner steadiness becomes a source of shame and sorrow.
No tīrtha is praised; the verse is a moral lament within the narrative.
None.