इ॒न्द्रा॒ग्नी मि॒त्रावरु॒णादि॑ति॒ᳪ स्व॑: पृथि॒वीं द्यां म॒रुत॒: पर्व॑ताँ२ अ॒पः । हु॒वे विष्णुं॑ पू॒षणं॒ ब्रह्म॑ण॒स्पतिं॒ भगं॒ नु शᳪस॑ᳪ सवि॒तार॑मू॒तये॑
índrāgnī mitrā́varuṇā́ditíṃ svàḥ pṛthivī́ṃ dyā́ṃ marútaḥ párvatāṁś cā́paḥ | huvè víṣṇuṃ pū́ṣaṇaṃ bráhmaṇaspátim bhágaṃ nú śáṃsaṃ savitā́ram ūtáye ||
इन्द्राग्नी मित्रावरुणादितिं स्वः पृथिवीं द्यां मरुतः पर्वतान् अपश्चाह्वये। विष्णुं पूषणं ब्रह्मणस्पतिं भगं च हुवे; नु शंसं स्तुतिं च करोमि, ऊतये सवितारम् आह्वये।
इन्द्रा-अग्नी । मित्रा-वरुणा । अदितिम् । स्वः । पृथिवीम् । द्याम् । मरुतः । पर्वतान् । आपः । हुवे । विष्णुम् । पूषणम् । ब्रह्मणस्पतिम् । भगम् । नु । शंसम् । सवितारम् । ऊतये ।