प्रशासति महीं भूपेहाटकांगदसंज्ञके । तमेकं देवताश्रेष्ठं संप्राप्ते हरिवासरे ॥ २ ॥
praśāsati mahīṃ bhūpehāṭakāṃgadasaṃjñake | tamekaṃ devatāśreṣṭhaṃ saṃprāpte harivāsare || 2 ||
हाटकाङ्गदसंज्ञके भूपे महीं प्रशासति, हरिवासरे संप्राप्ते स एकं देवताश्रेष्ठं तम् उपागम्य समर्चयत्॥
Narada
Vrata: Harivāsara (Hari’s day; commonly Ekādaśī in Purāṇic usage)
Rasa: {"primary_rasa":"bhakti","secondary_rasa":"shanta","emotional_journey":"A historical/pilgrimage-style framing moves into a clear devotional act: on Hari’s day the king turns to the one supreme Lord."}
It establishes Hari (Vishnu) as the one supreme refuge (devatā-śreṣṭha) and frames sacred time (Harivāsara) as a powerful occasion for focused devotion that elevates a ruler’s dharma into bhakti.
Bhakti is shown as single-pointed worship of the One Lord—turning even royal power and worldly governance into an offering—especially when practiced on Hari’s auspicious day.
It implicitly uses kalā/vedic time-reckoning (Jyotiṣa-style observance of sacred days) to time a vrata or worship on Harivāsara, emphasizing correct ritual timing in Narada Purana practices.