Hanumān-mantra-kathana: Mantra-bheda, Nyāsa, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथोच्यंते हनुमतो मंत्राः सर्वेष्टदायकाः । यान्समाराध्य विप्रेंद्र तत्तुल्याचरणा नराः ॥ १ ॥

सनत्कुमार उवाच—अथ हनुमतो मन्त्राः सर्वेष्टदायकाः उच्यन्ते। विप्रेन्द्र, यान् समाराध्य नराः तत्तुल्याचरणा भवन्ति॥ १ ॥

Verse 2

मनुः स्वरेंदुसंयुक्तं गगनं च भगान्विताः । हसफाग्निनिशाधीशाःद्वितीयं बीजमीरितम् ॥ २ ॥

मनुः स्वरेंदुसंयुक्तं गगनं च भगान्वितम्। हसफाग्निनिशाधीशाः—द्वितीयं बीजमीरितम्॥ २ ॥

Verse 3

स्वफाग्नयो भगेंद्वाढ्यास्तृतीयं बीजमीरितम् । वियद्भृग्वग्निमन्विंदुयुक्तं स्याञ्च चतुर्थकम् ॥ ३ ॥

‘स्व’ ‘फा’ ‘अग्नि’ इति, ‘भग’ तथा ‘इन्दु’युक्तं—एतत् तृतीयं बीजमुदीरितम्। चतुर्थं तु ‘वियत्’ अनन्तरं ‘भृगु’ ‘अग्नि’ च, बिन्दुयुक्तं स्यादिति॥

Verse 4

पंचमं भगचंद्राढ्यावियद्भृगुस्वकाग्नयः । मन्विंद्वाढ्यौ हसौ षष्टं ङेंतः स्याद्धनुमांस्ततः ॥ ४ ॥

पञ्चमं—‘भग’ ‘चन्द्र’युक्तं, ‘वियत्’ ‘भृगु’ ‘स्व’ ‘अग्नि’ इति क्रमः। षष्ठं तु ‘मन्विन्’ ‘द्वाढ्य’ ‘हसु’ इति। ततः ‘ङेम्’अन्तं हनुमानिति निर्दिश्यते॥

Verse 5

हृदयांतो महामंत्रराजोऽयं द्वादशाक्षरः । रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगतीछंद ईरितम् ॥ ५ ॥

हृदयशब्दान्तोऽयं महामन्त्रराजः द्वादशाक्षरः। अस्य ऋषिः रामचन्द्रः, छन्दश्च जगतीति कीर्तितम्॥

Verse 6

देवता हनुमान्बीजं षष्टं शक्तिर्द्वतीयकम् । षड्बीजैश्च षडंगानि शिरोभाले दृशोर्मुखे ॥ ६ ॥

देवता हनुमान्; षष्ठं बीजं, द्वितीयका शक्तिरिति। षड्बीजैः षडङ्गानि शिरसि भाले च, दृशोर्द्वयोर्मुखे च विन्यसेत्॥

Verse 7

गलबाहुद्वये चैव हृदि कुक्षौ च नाभितः । ध्वजे जानुद्वये पादद्वये वर्णान्क्रमान्न्यसेत् ॥ ७ ॥

गले बाहुद्वये चैव, हृदि कुक्षौ च नाभितः। ध्वजे जानुद्वये पादद्वये च, वर्णान् क्रमान्न्यसेत्॥

Verse 8

षड्बीजानि पदद्वंद्वं मूर्ध्नि भाले मुखे हृदि । नाभावूर्वोर्जंघयोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् ॥ ८ ॥

षड्बीजानि युग्मयुग्मेन क्रमशः शिरोमूर्ध्नि भाले मुखे हृदि च विन्यसेत्। ततः नाभौ ऊर्वोः जङ्घयोः पादयोश्च यथाक्रमं न्यसेत्॥

Verse 9

अंजनीगर्भसंभूतं ततो ध्यायेत्कपीश्वरम् । उद्यत्कोट्यर्कसंकाशं जगत्प्रक्षोभकारकम् ॥ ९ ॥

ततः अञ्जनीगर्भसम्भूतं कपीश्वरं ध्यायेत्। उद्यत्कोट्यर्कसङ्काशं जगत्प्रक्षोभकारकम्॥

Verse 10

श्रीरामांघ्रिध्याननिष्टं सुग्रीवप्रमुखार्चितम् । वित्रासयंतं नादेन राक्षसान्मारुतिं भजेत् ॥ १० ॥

श्रीरामाङ्घ्रिध्याननिष्ठं सुग्रीवप्रमुखार्चितम्। नादेन राक्षसान् वित्रासयन्तं मारुतिं भजेत्॥

Verse 11

ध्यात्वैवं प्रजपेद्भानुसहस्रं विजितैंद्रियः । दशांशं जुहुयाद्बीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ ११ ॥

एवं ध्यात्वा विजितेन्द्रियः भानुसहस्रं प्रजपेत्। ततः जपदशांशं पयोदध्याज्यमिश्रितान् तण्डुलान् जुहुयात्॥

Verse 12

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्त्तिं संकल्प्य मूलतः । आवाह्य तत्र संपूज्य पाद्यादिभिरुपायनैः ॥ १२ ॥

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूलतः मूर्तिं संकल्प्य। तत्र आवाह्य संपूज्य पाद्यादिभिरुपायनैः॥

Verse 13

केशरेष्वंगपूजा स्यात्पत्रेषु च ततोऽर्चयेत् । रामभक्तो महातेजाः कपिराजो महाबलः ॥ १३ ॥

केशरेष्वङ्गपूजां कृत्वा ततः पत्रेष्वपि समर्चयेत्। स रामभक्तो महातेजाः कपिराजो महाबलः॥

Verse 14

द्रोणाद्रिहारको मेरुपीठकार्चनकारकः । दक्षिणाशाभास्करश्च सर्वविघ्नविनाशकः ॥ १४ ॥

द्रोणाद्रिहरको मेरुपीठे काञ्चनार्चनकारकः। दक्षिणाशाभास्करः स सर्वविघ्नविनाशकः॥

Verse 15

इत्थं सम्पूज्य नामानि दलाग्रेषु ततोऽर्चयेत् । सुग्रीवमंगद नीलं जांबवंतं नलं तथा ॥ १५ ॥

एवं सम्पूज्य नामानि दलाग्रेषु ततोऽर्चयेत्। सुग्रीवमङ्गदं नीलं जाम्बवन्तं नलं तथा॥

Verse 16

सुषेणं द्विविदं मैंदं लोकपालस्ततोऽर्चयेत् । वज्राद्यानपि संपूज्य सिद्धश्चैवं मनुर्भवेत् ॥ १६ ॥

ततः सुषेणं द्विविदं मैन्दं लोकपालांश्च समर्चयेत्। वज्राद्यानपि संपूज्य सिद्धो भूत्वा मनुर्भवेत्॥

Verse 17

मंत्रं नवशतं रात्रौ जपेद्दशदिनावधि । यो नरस्तस्य नश्यंति राजशत्रूत्थभीतयः ॥ १७ ॥

मन्त्रं नवशतं रात्रौ जपेद्दशदिनावधि। यो नरस्तस्य नश्यन्ति राजशत्रूत्थभीतयः॥

Verse 18

मातुलिंगाम्रकदलीफलैर्हुत्वा सहस्रकम् । द्वाविंशतिब्रह्मचारि विप्रान्संभोजयेच्छुचीन् ॥ १८ ॥

मातुलिङ्गाम्रकदलीफलैः सहस्रं हुत्वा, ततः शुचीन् द्वाविंशतिं ब्रह्मचारिणो विप्रान् सम्भोजयेत्।

Verse 19

एवंकृते भूतविषग्रहरोगाद्युपद्रवाः । नश्यंति तत्क्षणादेव विद्वेषिग्रहदानवाः ॥ १९ ॥

एवं कृते भूतविषग्रहरोगाद्युपद्रवाः तत्क्षणादेव नश्यन्ति; विद्वेषिणो ग्रहदानवाश्च विनश्यन्ति।

Verse 20

अष्टोत्तरशतेनांबु मंत्रितं विषनाशनम् । भूतापस्मारकृत्योत्थज्वरे तन्मंत्रमंत्रितैः ॥ २० ॥

अष्टोत्तरशतेन मन्त्रितं अम्बु विषनाशनं भवति; भूतापस्मारकृत्योत्थज्वरेऽपि तदेव मन्त्रितं औषधं भवति।

Verse 21

भस्मभिः सलिलैर्वापि ताडयेज्ज्वरिणं क्रुधा । त्रिदिनाज्ज्वरमुक्तोऽसौ सुखं च लभते नरः ॥ २१ ॥

भस्मभिः सलिलैर्वा क्रुधा ज्वरिणं ताडयेत्; त्रिदिनात् स ज्वरमुक्तः सन् सुखं लभते नरः।

Verse 22

औषधं वा जलं वापि भुक्त्वा तन्मंत्रमंत्रितम् । सर्वान्रोगान्पराभूय सुखी भवति तत्क्षणात् ॥ २२ ॥

औषधं वा जलं वा तन्मन्त्र-मन्त्रितं भुक्त्वा, सर्वान् रोगान् पराभूय तत्क्षणात् सुखी भवति।

Verse 23

तज्जप्तभस्मलिप्तांगो भुक्त्वा तन्मंत्रितं पयः । योद्धुं गच्छेच्च यो मंत्री शस्त्रसंघैंर्न बाध्यते ॥ २३ ॥

तज्जपाभिमन्त्रितभस्मना लिप्ताङ्गो यः, तेनैव मन्त्रेण संस्कृतं पयः पीत्वा योद्धुं गच्छेत् स मन्त्री शस्त्रसंघैर्न बाध्यते।

Verse 24

शस्क्षतं व्रणस्फोटो लूतास्फोटोऽपि भस्मना । त्रिर्जप्तेन च संस्पृष्टाः शुष्यंत्येव न संशयः ॥ २४ ॥

क्षतं व्रणस्फोटो लूतास्फोटोऽपि त्रिर्जप्तभस्मना संस्पृष्टाः शुष्यन्त्येव, न संशयः।

Verse 25

जपेदर्कास्तमारभ्य यावदर्कोदयो भवेत् । मन्त्रं सप्तदिनं यावञ्चादाय भस्मकीलकौ ॥ २५ ॥

अर्कास्तमयमारभ्य यावदर्कोदयो भवेत् मन्त्रं जपेत्; सप्तदिनं यावत् भस्मकीलकौ चादाय धारयेत्।

Verse 26

निखनेदभिमन्त्र्याशुशत्रूणां द्वार्यलक्षितः । विद्वेषं मिथ आपन्नाः पलायंतेऽरयोऽचिरात् ॥ २६ ॥

अभिमन्त्र्याशु शत्रूणां द्वारि अलक्षितो निखनेत्; ततः परस्परविद्वेषमापन्ना अरयोऽचिरात् पलायन्ते।

Verse 27

भस्मांबु चंदनं मंत्री मंत्रेणानेन मंत्रितम् । भक्ष्यादियोजितं यस्मै ददाति स तु दासवत् ॥ २७ ॥

अनेन मन्त्रेण भस्माम्बुचन्दनं मन्त्रितं कृत्वा, भक्ष्यादियोजितं यस्मै ददाति स मन्त्री दासवत् एव, न मन्त्रविद्।

Verse 28

क्रूराश्च जंतवोऽप्येवं भवंति वशवर्तिनः । गृहीत्वेशनदिस्कंस्थं करंजतरुमूलकम् ॥ २८ ॥

एवमेव क्रूरा अपि जन्तवो वशवर्तिनो भवन्ति, यदा ईशन-चक्र-न्यासे स्थापितं करञ्जतरुमूलकं गृहीत्वा धार्यते॥

Verse 29

कृत्वा तेनांगुष्टमात्रां प्रतिमां च हनूमतः । कृत्वा प्राणप्रतिष्टां च सिंदूराद्यैः प्रपूज्य च ॥ २९ ॥

तेन द्रव्येण हनूमतः अङ्गुष्ठमात्रां प्रतिमां कृत्वा, प्राणप्रतिष्ठां विधाय, सिन्दूरादिभिः सम्यक् प्रपूजयेत्॥

Verse 30

गृहस्याभिमुखी द्वारे निखनेन्मंत्रमुञ्चरन् । ग्रहाभिचाररोगाग्निविषचौरनृपोद्भवाः ॥ ३० ॥

गृहद्वाराभिमुखो भूत्वा मन्त्रं जपन् तां प्रतिमां निखनेत्। ततो ग्रहपीडा-अभिचार-रोग-अग्नि-विष-चौर-नृपोद्भवदुःखादिभ्यः रक्षणं भवति॥

Verse 31

न जायंते गृहे तस्मिन् कदाचिदप्युपद्रवाः । तद्गृहं धनपुत्राद्यैरेधते प्रत्यहं चिरम् ॥ ३१ ॥

तस्मिन् गृहे कदाचिदपि उपद्रवा न जायन्ते। तद्गृहं धन-पुत्रादि-समृद्ध्या प्रत्यहं चिरं वर्धते॥

Verse 32

निशि यत्र वने भस्म मृत्स्नया वापि यत्नतः । शत्रोः प्रतिकृतिं कृत्वा हृदि नाम समालिखेत् ॥ ३२ ॥

निशि वने भस्मना मृत्स्नया वा यत्नतः शत्रोः प्रतिकृतिं कृत्वा, तस्य नाम हृदि समालिखेत्॥

Verse 33

कृत्वा प्राणप्रतिष्टांतं भिंद्याच्छस्त्रैर्मनुं जपन् । मंत्रांते प्रोञ्चरेच्छत्रोर्नाम छिंधि च भिंधि च ॥ ३३ ॥

कृत्वा प्राणप्रतिष्टांतं भिंद्याच्छस्त्रैर्मनुं जपन् । मंत्रांते प्रोञ्चरेच्छत्रोर्नाम छिंधि च भिंधि च ॥

Verse 34

मारयेति च तस्यांते दंतैरोष्टं निपूड्य च । पाण्योस्तले प्रपीड्याथ त्यक्त्वा तं स्वगृहं व्रजेत् ॥ ३४ ॥

मारयेति च तस्यांते दंतैरोष्टं निपूड्य च । पाण्योस्तले प्रपीड्याथ त्यक्त्वा तं स्वगृहं व्रजेत् ॥

Verse 35

कुर्वन्सप्तदिनं चैवं हन्याच्छत्रुं न संशयः । राजिकालवणैर्मुक्तचिकुरः पितृकानने ॥ ३५ ॥

कुर्वन्सप्तदिनं चैवं हन्याच्छत्रुं न संशयः । राजिकालवणैर्मुक्तचिकुरः पितृकानने ॥

Verse 36

धत्तूरफलपुष्पैश्च नखरोमविषैरपि । द्विक कौशिकगृध्राणां पक्षैः श्लेष्मांतकाक्षजैः ॥ ३६ ॥

धत्तूरफलपुष्पैश्च नखरोमविषैरपि । द्विक कौशिकगृध्राणां पक्षैः श्लेष्मांतकाक्षजैः ॥

Verse 37

समिद्धिस्त्रिशतं यामयदिङ्मुखो जुहुयान्निशि । एवं सप्तदिनं कुर्वन्मारयेदुद्धतं रिपुन् ॥ ३७ ॥

समिद्धिस्त्रिशतं यामयदिङ्मुखो जुहुयान्निशि । एवं सप्तदिनं कुर्वन्मारयेदुद्धतं रिपुन् ॥

Verse 38

वित्रासस्त्रिदिनं रात्रौ श्मशाने षट्शतं जपेत् । ततो वेताल उत्थाय वदेद्भावि शुभाशुभम् ॥ ३८ ॥

श्मशाने रात्रौ वित्रासमन्त्रं त्रिरात्रं षट्शतवारं जपेत्। ततः वेतालः समुत्थाय भावि शुभाशुभं वदेत्॥

Verse 39

किंकरीभूय वर्त्तेत कुरुते साधकोदितम् । भास्मांबुमंत्रितं रात्रौ सहस्रावृत्तिकं पुनः ॥ ३९ ॥

किंकरीभूय वर्तेत साधकोदितं चाचरेत्। रात्रौ पुनर्भस्माम्बु मन्त्रितं सहस्रावृत्त्या कुर्यात्॥

Verse 40

दिनत्रयं च तत्पश्चात्प्रक्षिपेत्प्रतिमासु च । यासु कासु च स्थूलासु लघुष्वपि विशेषतः ॥ ४० ॥

ततः पश्चात् दिनत्रयानन्तरं प्रतिमासु च प्रक्षिपेत्। यासु कासु च स्थूलासु लघुष्वपि विशेषतः॥

Verse 41

मंत्रप्रभावाञ्चलनं भवत्येव न संशयः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां कुजे वा रविवासरे ॥ ४१ ॥

मन्त्रप्रभावस्याञ्चलनं भवत्येव न संशयः। अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां कुजे वा रविवासरे॥

Verse 42

हनुमत्प्रतिमां पट्टे माषैः स्नेहपरिप्लुतैः । कुर्याद्रम्यां विशुद्धात्मा सर्वलक्षणलक्षिताम् ॥ ४२ ॥

पट्टे हनुमत्प्रतिमां माषैः स्नेहपरिप्लुतैः कुर्यात्। विशुद्धात्मा रम्यां सर्वलक्षणलक्षितां च॥

Verse 43

तैलदीपं वामभागे घृतदीपं तु दक्षिणे । संस्थाप्यावाहयेत्पश्चान्मूलमंत्रेण मंत्रवित् ॥ ४३ ॥

वामभागे तैलदीपं दक्षिणे घृतदीपं च संस्थाप्य, ततः मंत्रवित् मूलमन्त्रेण पश्चाद् आवाहनं कुर्यात् ॥

Verse 44

प्राणप्रतिष्टां कृत्वा च पाद्यादीनि समर्पयेत् । रक्तचंदनपुष्पैश्च सिंदूराद्यैः समर्चयेत् ॥ ४४ ॥

प्राणप्रतिष्ठां कृत्वा पाद्यादीनि समर्पयेत्; रक्तचन्दनपुष्पैः सिन्दूराद्यैश्च समर्चयेत् ॥

Verse 45

धूपं दीपं प्रदायाथ नैवेद्यं च समर्पयेत् । अपूपमोदनं शाकमोदकान्वटकादिकम् ॥ ४५ ॥

धूपं दीपं प्रदायाथ नैवेद्यं समर्पयेत्—अपूपमोदनं शाकं मोदकान् वटकादिकम् ॥

Verse 46

साज्यं च तत्समर्प्याथ मूलमंत्रेण मंत्रवित् । अखंडितान्यहिलतादलानि सप्तविंशतिम् ॥ ४६ ॥

तत् साज्यं समर्प्याथ मंत्रवित् मूलमन्त्रेण; अखण्डितान्यहिलतादलानि सप्तविंशतिम् अपि दद्यात् ॥

Verse 47

त्रिधा कृत्वा सपूगानि मूलेनैव समर्पयेत् । एवं संपूज्य मंत्रज्ञो जपेद्दशशंत मनुम् ॥ ४७ ॥

सपूगानि त्रिधा कृत्वा मूलेनैव समर्पयेत्; एवं संपूज्य मंत्रज्ञो मनुं दशशतं जपेत् ॥

Verse 48

कर्पूरारार्तिकं कृत्वा स्तुत्वा च बहुधा सुधीः । निजेप्सितं निवेद्याथ विधिवद्विसृजेत्ततः ॥ ४८ ॥

कर्पूरारार्तिकं कृत्वा बहुधा स्तुतिभिः प्रभुम् । सुधीर्निजेप्सितं निवेद्य पश्चाद्विधिवद्विसृजेत् ॥

Verse 49

नैवेद्यान्नेन संभोज्य ब्राह्मणान्सप्तसंख्यया । निवेदितानि पर्णानि तेभ्यो दद्याद्विभज्य च ॥ ४९ ॥

नैवेद्यान्नेन संभोज्य ब्राह्मणान् सप्तसंख्यया । पर्णानि च निवेदितानि तेभ्यो दद्याद्विभज्य च ॥

Verse 50

दक्षिणां च यथा शक्ति दत्त्वा तान् विसृजेत्सुधीः । तत इष्टगणैः सार्द्धं स्वयं भुंजीत वाग्यतः ॥ ५० ॥

दक्षिणां च यथाशक्ति दत्त्वा तान् विसृजेत्सुधीः । तत इष्टगणैः सार्द्धं स्वयं भुञ्जीत वाग्यतः ॥

Verse 51

तद्दिने भूमिशय्यां च ब्रह्मचर्य्यं समाचरेत् । एवं यः कुरुते मर्त्यः सोऽचिरादेव निश्चितम् ॥ ५१ ॥

तद्दिने भूमिशय्यां च ब्रह्मचर्यं समाचरेत् । एवं यः कुरुते मर्त्यः सोऽचिरादेव सिद्ध्यति ॥

Verse 52

प्राप्नुयात्सकलान्कामान्कपीशस्य प्रसादतः । हनुमत्प्रतिमां भूमौ विलिखेत्तत्पुरो मनुम् ॥ ५२ ॥

कपीशस्य प्रसादेन प्राप्नुयात्सकलान्कमान् । हनुमत्प्रतिमां भूमौ विलिखेत् तत्पुरो मनुम् ॥

Verse 53

साध्यनाम द्वितीयांतं विमोचय विमोचय । तत्पूर्वं मार्जयेद्वामपाणिनाथ पुनर्लिखेत् । एवमष्टोत्तरशतं लिखित्वा मार्जयेत्पुनः ॥ ५३ ॥

साध्यनाम द्वितीयान्तं लिखित्वा “विमोचय विमोचय” इति तदनन्तरम् । वामपाणिना तद् मार्जयित्वा पुनर्लिखेत् । एवम् अष्टोत्तरशतवारं लिखित्वा पुनर्मार्जयेत् ॥

Verse 54

एवं कृते महाकारागृहाच्छीघ्रं विमुच्यते । एवमन्यानि कर्माणि कुर्य्यांत्पल्लवमुल्लिखन् ॥ ५४ ॥

एवं कृते महाकारागृहात् शीघ्रं विमुच्यते । एवमेवान्यानि कर्माणि पल्लवमुल्लिखन् कुर्यात् ॥

Verse 55

सर्षपैर्वश्यकृद्धोमो विद्वेषे हयमारजैः । कुंकुमैरिध्मकाष्ठैर्वा मरीचैर्जीरकैरपि ॥ ५५ ॥

सर्षपैर्होमः वश्यकृद्भवति; विद्वेषे हयमारजैः । कुंकुमैः समिधाकाष्ठैर्वा, मरीचैर्जीरेकैरपि ॥

Verse 56

ज्वरे दूर्वागुडूचीभिर्दध्ना क्षीरेण वा घृतैः । शूले करंजवातारिसमिद्भिस्तैललोलितैः ॥ ५६ ॥

ज्वरे दूर्वागुडूचीभिः दध्ना क्षीरेण वा घृतैः (औषधं) प्रयोजयेत् । शूले करञ्जवातारिसमिद्भिः तैललोलितैः (कर्म) कुर्यात् ॥

Verse 57

तैलाक्ताभिश्च निर्गुंडीसमिद्भिर्वा प्रयत्नतः । सौभाग्ये चंदनैश्चेंद्रलोचनैर्वा लवंगकैः ॥ ५७ ॥

तैलाक्ताभिः निर्गुण्डीसमिद्भिर्वा प्रयत्नतः (कर्म) कुर्यात् । सौभाग्ये चन्दनैः, इन्द्रलोचनैर्वा, लवङ्गकैर्वा (कुर्यात्) ॥

Verse 58

सुगंधपुष्पैर्वस्त्राप्त्यै तत्तद्धान्यैस्तदाप्तये । रिपुपादरजोभिश्च राजीलवणमिश्रितैः ॥ ५८ ॥

सुगन्धपुष्पैर्वस्त्रलाभः स्यात्; तत्तद्धान्यैस्तत्तत्फलप्राप्तिः। रिपुपादरजो राजी-लवणमिश्रितं प्रयुज्य तस्मिन् रिपौ इष्टं कर्म साध्यते॥

Verse 59

होमयेत्सप्तरात्रं च रिपुर्याति यमालयम् । धान्यैः संप्राप्यते धान्यमन्नैरन्नसमुच्छ्रयः ॥ ५९ ॥

सप्तरात्रं होमं कृत्वा रिपुर्यमालयं याति। धान्यैर्धान्यं प्राप्यते, अन्नैश्चान्नसमृद्धिर्भवति॥

Verse 60

तिलाज्यक्षीरमधुभिर्महिषीगोसमृद्धये । किं बहूक्तैर्विषे व्याधौ शांतौ मोहे च मारणे ॥ ६० ॥

तिलाज्यक्षीरमधुभिर्महिषीगोसमृद्धिर्भवति। किं बहूक्तैः—विषे व्याधौ शान्तौ मोहे च मारणेऽपि एते प्रयोगाः॥

Verse 61

विवादे स्तंभने द्यूते भूतभीतौ च संकटे । वश्ये युद्धे क्षते दिव्ये बंधमोक्षे महावने ॥ ६१ ॥

विवादे स्तम्भने द्यूते भूतभीतौ च संकटे। वश्ये युद्धे क्षते दिव्ये बन्धमोक्षे महावने—अत्रायं प्रयोगो योज्यः॥

Verse 62

साधितोऽयं नृणां दद्यान्मंत्रः श्रेयः सुनिश्चितम् । वक्ष्येऽथ हनुमद्यंत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ ६२ ॥

साधितोऽयं मन्त्रः नृणां दद्यात्; श्रेयः सुनिश्चितं ददाति। अथ हनुमद्यन्त्रं वक्ष्ये सर्वसिद्धिप्रदायकम्॥

Verse 63

लांगूलाकारसंयुक्तं वलयत्रितयं लिखेत् । साध्यनाम लिखेन्मध्ये पाशिबीज प्रवेष्टितम् ॥ ६३ ॥

लाङ्गूलाकारसंयुक्तं वलयत्रितयं लिखेत्। मध्ये साध्यनाम लिखेत्, पाशिबीजेन परिवेष्टितम्॥

Verse 64

उपर्यष्टच्छदं कृत्वा पत्रेषु कवचं लिखेत् । तद्बहिर्दंहमालिख्य तद्बहिश्चतुरस्रकम् ॥ ६४ ॥

उपर्यष्टच्छदं कृत्वा पत्रेषु कवचं लिखेत्। तद्बहिर्दंहमालिख्य तद्बहिश्चतुरस्रकम्॥

Verse 65

चतुरसस्रस्य रेखाग्रे त्रिशूलानि समालिखेत् । सौं बीजं भूपुरस्याष्टवज्रेषु विलिखेत्ततः ॥ ६५ ॥

चतुरस्रस्य रेखाग्रे त्रिशूलानि समालिखेत्। सौं बीजं भूपुरस्याष्टवज्रेषु विलिखेत्ततः॥

Verse 66

कोणेष्वकुंशमालिख्य मालामंत्रेण वेष्टयेत् । तत्सर्वं वेष्टयेद्यंत्रवलयत्रितयेन च ॥ ६६ ॥

कोणेष्वकुंशमालिख्य मालामन्त्रेण वेष्टयेत्। तत्सर्वं वेष्टयेद्यन्त्रवलयत्रितयेन च॥

Verse 67

शिलायां फलके वस्त्रे ताम्रपत्रेऽथ कुड्यके । ताडपत्रेऽथ भूर्जे वा रोचनानाभिकुंकुभैः ॥ ६७ ॥

शिलायां फलके वस्त्रे ताम्रपत्रेऽथ कुड्यके। ताडपत्रेऽथ भूर्जे वा रोचनानाभिकुङ्कुभैः॥

Verse 68

यंत्रमेतत्समालिख्य निराहारो जितेंद्रियः । कपेः प्राणान्प्रतिष्टाप्य पूजयेत्तद्यथाविधि ॥ ६८ ॥

एतद् यन्त्रं सम्यक् समालिख्य, निराहारो जितेन्द्रियश्च, कपेः प्राणान् प्रतिष्ठाप्य तद् यथाविधि पूजयेत्॥

Verse 69

अशेषदुःखशान्त्यर्थः यंत्रं संधारयेद् बुधः । मारीज्वराभिचारादिसर्वोपद्रवनाशनम् ॥ ६९ ॥

अशेषदुःखशान्त्यर्थं यन्त्रं बुधः संधारयेत्; मारीज्वराभिचारादि-सर्वोपद्रवनाशनम्॥

Verse 70

योषितामपि बालानां धृतं जनमनोहरम् । भूतकृत्यापिशाचानां दर्शनादेव नाशनम् ॥ ७० ॥

योषितां बालानां चापि धृतं जनमनोहरम्; भूतकृत्यापिशाचानां दर्शनादेव नाशनम्॥

Verse 71

मालामंत्रमथो वक्ष्ये तारो वाग्विष्णुगेहिनी । दीर्घत्रयान्विता माया प्रागुक्तं कूटपञ्चकम् ॥ ७१ ॥

अथ मालामन्त्रं वक्ष्ये—तारो वाग् विष्णुगेहिनी; दीर्घत्रयान्विता माया, प्रागुक्तं कूटपञ्चकम्॥

Verse 72

ध्रुवो हृद्धनुमान्ङेंतोऽथ प्रकटपराक्रमः । आक्रांतदिग्मंडलांते यशोवितानसंवदेत् ॥ ७२ ॥

ततो ध्रुवो हृद्दृढो धनुमान् ङेन्तोऽथ प्रकटपराक्रमः; आक्रान्तदिग्मण्डलान्ते यशोवितानं सर्वत्र संवदेत्॥

Verse 73

धवलीकृतवर्णांते जगत्त्रितयवज्र च । देहज्वलदग्निसूर्य कोट्यंते च समप्रभ ॥ ७३ ॥

यत्र वर्णान्ते सर्वं धवलं भवति, यत्र जगत्त्रितयं वज्राहतं इव विदीर्णं दृश्यते, तत्र सा प्रभा देहान्तर्ज्वलदग्निवत्, सूर्यवत्, कोटिसूर्यसमप्रभा समं विराजते ॥

Verse 74

तनूरुहपदांते तु रुद्रावतार संवदेत् । लंकापुरी ततः पश्चाद्दहनोदधिलंघन ॥ ७४ ॥

तनूरुहपदान्ते तु रुद्रावतारविषयां कथां संवदेत्। ततः परं लङ्कापुरीं, पश्चाद् दहनं, ततोऽपि उदधिलङ्घनं वदेत् ॥

Verse 75

दशग्रीवशिरः पश्चात्कृतांतकपदं वदेत् । सीतांते श्वसनपदं वाय्वंते सुतमीरयेत् ॥ ७५ ॥

दशग्रीवशिरः इत्युक्त्वा पश्चात् कृतान्तकपदं वदेत्। सीतान्ते श्वसनपदं, वाय्वन्ते सुतशब्दं च उच्चारयेत् ॥

Verse 76

अंजनागर्भसंभूतः श्रीरामलक्ष्मणान्वितः । नंदंति कर वर्णांते सैन्यप्राकार ईरयेत् ॥ ७६ ॥

अञ्जनागर्भसम्भूतः श्रीरामलक्ष्मणान्वितः। नन्दन्ति करवर्णान्ते सैन्यप्राकार इति ईरयेत् ॥

Verse 77

सुग्रीवसख्यकादूर्णाद्रणवालिनिवर्हण । कारणद्रोणशब्दांते पर्वतोत्पाटनेति च ॥ ७७ ॥

सुग्रीवसख्यकारणात्, सूत्रवत् विस्तारणात्, रणेषु वालिनिवर्हणात्, कारणत्वात्, ‘द्रोण’शब्दसम्बन्धात्, पर्वतोत्पाटनात्—एवं तस्य नामभेदकारणानि स्मृतानि ॥

Verse 78

अशोकवनवीथ्यंते दारुणाक्षकुमारक । छेदनांते वनरक्षाकरांते तु समूह च ॥ ७८ ॥

हे दारुणाक्षकुमारक, अशोकवनवीथ्यन्ते छेदनान्ते च वनरक्षकरान्तेऽपि समूहस्थानं विद्यते ॥

Verse 79

विभञ्जनांते ब्रह्मास्त्रब्रह्मशक्ति ग्रसेति च । लक्ष्मणांते शक्तिभेदनिवारणपदं वदेत् ॥ ७९ ॥

विभञ्जनान्ते ‘ब्रह्मास्त्रं ब्रह्मशक्तिश्च ग्रस्यताम्’ इति वदेत्; लक्ष्मणान्ते च शक्तिभेदनिवारणपदं उच्चरेत् ॥

Verse 80

विशल्योषधिशब्दांते समानयन संपठेत् । बालोदित ततो भानुमंडलग्रसनेति च ॥ ८० ॥

‘विशल्या’ ‘ओषधि’ शब्दान्ते ‘समानयन’ इत्यादि मन्त्रं जपेत्; ततः सूर्योदयकाले ‘भानुमण्डलग्रसन’ नाम मन्त्रं च जपेत् ॥

Verse 81

मेघनादहोमपदाद्विध्वंसनपदं वदेत् । इंद्रजिदूधकारांते णसीतासक्षकेति च ॥ ८१ ॥

मेघनादहोमपदात् ‘विध्वंसन’ पदं वदेत्; इन्द्रजिदूधकारान्ते च ‘णसीतासक्षके’ इति जपेत् ॥

Verse 82

राक्षसीसंघशब्दांते विदारणपदं वदेत् । कुंभकर्णादिसंकीर्त्यवधांते च परायण ॥ ८२ ॥

‘राक्षसीसंघ’ शब्दान्ते ‘विदारण’ पदं वदेत्; कुम्भकर्णादीन् संकीर्त्य वधान्ते परायणं जपेत् ॥

Verse 83

श्रीरामभक्तिवर्णांते तत्परेति समुद्र च । व्योमद्रुमलंघनेति महासामर्थ्य संवदेत् ॥ ८३ ॥

श्रीरामभक्तिवर्णनान्ते तं परं रामनिष्ठमिति समुद्रतरणं व्योमद्रुमलङ्घनं च कथयेत्; एवं तस्य महदतिशयितं सामर्थ्यं संवदेत्॥

Verse 84

महातेजःपुंजशब्दाद्विराजमानवोञ्चरेत् । स्वामिवचनसंपादितार्जुनांते च संयुग ॥ ८४ ॥

महातेजःपुञ्जनिनादेन विराजमानः उञ्छवृत्तिं चरेत्; स्वामिवचनं संपाद्य अर्जुनवत् अन्तपर्यन्तं संयुगे प्रवर्तेत्॥

Verse 85

सहायांते कुमारेति ब्रह्मचारिन्पदंवदेत् । गंभीरशब्दोदयांते दक्षिणापथ संवदेत् । मार्त्ताण्डमेरु शब्दांते वदेत्पर्वतपीटिका ॥ ८५ ॥

सहायान्ते “कुमार” इति वदेत्; ब्रह्मचारिणान्ते “पद” इति च। “गम्भीर”शब्दोदयान्ते “दक्षिणापथ” इति संवदेत्; “मार्त्ताण्ड” “मेरु”शब्दान्ते च “पर्वतपीठिका” इति वदेत्॥

Verse 86

अर्चनांते तु सकलमंत्रांते मपदं वदेत् । आचार्यमम शब्दांते सर्वग्रहविनाशन ॥ ८६ ॥

अर्चनान्ते तु सकलमन्त्रान्ते च “म” इति पदं वदेत्। “आचार्य”शब्दान्ते “मम” इति योजयेत्—एतत् सर्वग्रहविनाशनं कथ्यते॥

Verse 87

सर्वज्वरोञ्चाटनांते सर्वविषविनाशन । सर्वापत्तिनिवारण सर्वदुष्टनिबर्हण ॥ ८७ ॥

सर्वज्वरॊञ्छाटनान्ते त्वं सर्वविषविनाशनः। सर्वापत्तिनिवारणः सर्वदुष्टनिबर्हणः॥

Verse 88

सर्वव्याध्यादि सम्प्रोच्य भयांते च निवारण ॥ ८८ ॥

सर्वव्याध्यादीन् सम्यक् सम्प्रोच्य, भयान्ते च निवारणं भेषजं स उपदिशति ॥

Verse 89

सर्वशत्रुच्छेदनेति ततो मम परस्य च ॥ ८९ ॥

ततः सर्वशत्रुच्छेदनेति नाम, मम परस्य च समं फलप्रदम् ॥

Verse 90

ततस्त्रिभुवनांते तु पुंस्त्रीनपुंसकात्मकम् । सर्वजीवपदांते तु जातं वशययुग्मकम् ॥ ९० ॥

ततः त्रिभुवनान्ते पुंस्त्रीनपुंसकात्मकं भवति; सर्वजीवपदान्ते च ‘वशय’युग्मकं जायते ॥

Verse 91

ममाज्ञाकारकं पश्चात्संपादय युगं पुनः । ततो नानानामधेयान्सर्वान् राज्ञः स संपठेत् ॥ ९१ ॥

पश्चात् ममाज्ञाकारकं युगं पुनः संपादयेत्; ततः स राज्ञां नानानामधेयान् सर्वान् सम्यक् संपठेत् ॥

Verse 92

परिवारान्ममेत्यंते सेवकान् कुरु युग्मकम् । सर्वशस्त्रवीत्यंते षाणि विध्वंसय द्वयम् ॥ ९२ ॥

परिवारान् ‘मम’ इत्यन्ते सेवकयुग्मकं कुर्यात्; सर्वशस्त्रवीत्यन्ते ‘षाणि’ विध्वंसय द्वयं—एवं षट् सम्यक् निरूपिताः ॥

Verse 93

लज्जादीर्घत्रयोपेता होत्रयं चैहि युग्मकम् । विलोमं पंचकूटानि सर्वशत्रून्हनद्वयम् ॥ ९३ ॥

लज्जाद्याक्षराणि त्रिभिर्दीर्घस्वरैः संयोज्य, ततः ‘होत्रयं’ त्रयम् ‘चैहि’ युग्मं च गृह्णीयात्। अनन्तरं विलोमक्रमेण पञ्चकूटानि रचयित्वा, सर्वशत्रून् हन्ति इति प्रसिद्धं ‘हन’ द्वयं योजयेत्॥९३॥

Verse 94

परबलानि परांते सैन्यानि क्षोभयद्वयम् ॥ ९४ ॥

परबलानि परान्ते स्थितानि सैन्यानि, क्षोभयद्वयेन क्षोभयित्वा, व्याकुलतां निनाय॥९४॥

Verse 95

मम सर्वं कार्यजातं साधयेति द्वयं ततः ॥ ९५ ॥

ततः ‘मम सर्वं कार्यजातं साधय’ इति द्वयं प्रयुञ्जीत॥९५॥

Verse 96

सर्वदुष्टदुर्जनांते मुखानि कीलयद्वयम् । धेत्रयं वर्मत्रितयं फट्त्रयं हांत्रयं ततः ॥ ९६ ॥

सर्वदुष्टदुर्जनान्ते, मुखानि कीलयद्वयेन कीलयेत्। ततः ‘धे’ त्रयं, ‘वर्म’ त्रितयं, ‘फट्’ त्रयं, अनन्तरं ‘हां’ त्रयं योजयेत्॥९६॥

Verse 97

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं मालासंज्ञोऽखिलेष्टदः ॥ ९७ ॥

वह्निप्रियान्तोऽयं मन्त्रः ‘माला’ इति संज्ञितः, अखिलेष्टप्रदः॥९७॥

Verse 98

वस्वष्टबाणवर्णोऽयं मंत्रः सर्वेष्टसाधकः ॥ ९८ ॥

अयं वस्वष्टबाणवर्णो मन्त्रः सर्वेष्टसाधकः, सर्वकामान् साधयति।

Verse 99

महाभये महोत्पाते स्मृतोऽयं दुःखनाशनः । द्वादशार्णस्य षट्कूटं त्यक्त्वा बीजं तथादिमम् ॥ ९९ ॥

महाभये महोत्पाते च स्मृतोऽयं मन्त्रः दुःखनाशनः। द्वादशार्णस्य षट्कूटं त्यक्त्वा आदिबीजं तथैव त्यजेत्।

Verse 100

पंचकूटात्मको मंत्रः सर्वकामप्रदायकः । रामचंद्रो मुनिश्चास्य गायत्री छंद ईरितम् ॥ १०० ॥

पञ्चकूटात्मको मन्त्रः सर्वकामप्रदायकः। अस्य ऋषिः रामचन्द्रः, गायत्री छन्द इति कीर्तितम्।

Verse 101

हनुमान्देवता प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये । पंचबीजैः समस्तेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १०१ ॥

हनुमान् देवता प्रोक्तः, विनियोगोऽखिलाप्तये। पञ्चबीजैः समस्तेन षडङ्गानि समाचरेत्।

Verse 102

रामदूतो लक्ष्मणांते प्राणदाताञ्जनीसुतः । सीताशोकविनाशोऽयं लंकाप्रासादभंजनः ॥ १०२ ॥

रामदूतो लक्ष्मणान्ते प्राणदाता अञ्जनीसुतः। सीताशोकविनाशोऽयं लङ्काप्रासादभञ्जनः।

Verse 103

हनुमदाद्याः पंचैते बीजाद्या ङेयुताः पुनः । षडंगमनवो ह्येते ध्यानपूजादि पूर्ववत् ॥ १०३ ॥

हनुमदाद्याः पञ्च मन्त्राः पुनर्बीजाद्यैः संयुक्ता ज्ञेयाः। एते हि षडङ्गमन्त्राः; ध्यानपूजादिकं पूर्ववदेव कर्तव्यम्॥

Verse 104

प्रणवो वाग्भवं पद्मा माया दीर्घत्रयान्विता । पंचकूटानि मंत्रोऽयं रुद्रार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ १०४ ॥

प्रणवो वाग्भवं पद्मा माया च—दीर्घत्रयान्विताः—एतानि पञ्चकूटानि। रुद्रार्णसमुद्भूतोऽयं मन्त्रः सर्वसिद्धिदः॥

Verse 105

ध्यानपूजादिकं सर्वमस्यापि पूर्ववन्मतम् । अयमाराधितो मंत्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०५ ॥

अस्यापि ध्यानपूजादिकं सर्वं पूर्ववन्मतं। सम्यगाराधितोऽयं मन्त्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः॥

Verse 106

नमो भगवते पश्चादनंतश्चंद्रशेखरां । जनेयाय महांते तु बलायांतेऽग्निवल्लभा ॥ १०६ ॥

नमो भगवते—पश्चादनन्ताय चन्द्रशेखराय। जनेयाय महान्ते, बलायान्ते, अग्निवल्लभाय॥

Verse 107

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं सुनिरीश्वरसंज्ञकः । छंदोऽनुष्टुप्देवता तु हनुमान्पवनात्मजः ॥ १०७ ॥

अष्टादशार्णोऽयं मन्त्रः ‘सुनिरीश्वर’ इति संज्ञितः। छन्दोऽनुष्टुप्; देवता तु हनुमान् पवनात्मजः॥

Verse 108

हं बीजं वह्निवनिता शक्तिः प्रोक्ता मनीषिभिः । आंजनेयाय हृदयं शिरश्च रुद्रमूर्तये ॥ १०८ ॥

‘हं’ इति बीजं प्राज्ञैः प्रोक्तं, ‘वह्निवनिता’ इति तस्य शक्तिरुदाहृता। न्यासे—आञ्जनेयाय हृदयं विन्यसेत्, शिरश्च रुद्रमूर्तये॥

Verse 109

शिखायां वायुपुत्रायाग्निगर्भाय वर्मणि । रामदूताय नेत्रं स्याद्बह्यास्त्रायास्त्रमीरितम् ॥ १०९ ॥

शिखायां वायुपुत्रस्य शक्तिं विन्यसेत्; वर्मणि चाग्निगर्भस्य। नेत्रयोः रामदूतस्य—इति बाह्यास्त्रं, तदस्त्रं च निरूपितम्॥

Verse 110

तप्तचामीकरनिभं भीघ्नसंविहिताञ्जलिम् । चलत्कुंडलदीप्तास्यं पद्मक्षं मारुतिं स्मरेत् ॥ ११० ॥

तप्तचामीकराभासं विघ्नघ्नं संविहिताञ्जलिम्। चलत्कुण्डलदीप्तास्यं पद्माक्षं मारुतिं स्मरेत्॥

Verse 111

ध्यात्वैवमयुतं जप्त्वा दशांशं जुहुयात्तिलैः । वैष्णवे पूजयेत्पीठे प्रागुद्दिष्टेन वर्त्मना ॥ १११ ॥

एवं ध्यात्वा अयुतं जप्त्वा दशांशं तिलैर्जुहुयात्। वैष्णवे पीठे पूजयेत् प्रागुद्दिष्टेन वर्त्मना॥

Verse 112

अष्टोत्तरशतं नित्यं नक्तभोजी जितेंद्रियः । जपित्वा क्षुद्ररोगेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ ११२ ॥

अष्टोत्तरशतं नित्यं नक्तभोजी जितेन्द्रियः। जपित्वा क्षुद्ररोगेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः॥

Verse 113

महारोगनिवृत्त्यै तु सहस्रं प्रत्यहं जपेत् । राक्षसौघं विनिघ्नंतं कपिं ध्यात्वाधनाशनम् ॥ ११३ ॥

महारोगनिवृत्त्यर्थं प्रत्यहं सहस्रवारं जपेत्। राक्षसौघविनाशकं धननाशहरं कपिं ध्यात्वा जपं कुर्यात्॥

Verse 114

अयुतं प्रजपेन्नित्यमचिराज्ज यति द्विषम् । सुग्रीवेण समं रामं संदधानं कपिं स्मरन् ॥ ११४ ॥

नित्यं अयुतवारं प्रजपन् अचिरात् द्विषं जयेत्। सुग्रीवेण समं रामं संधाय यः कपिः तं स्मरेत्॥

Verse 115

प्रजपेदयुतं यस्तु संधिं कुर्याद्द्विपद्वयोः । ध्यात्वा लंकां दहंतं तमयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११५ ॥

यस्तु द्विपादयोः संधिं कुर्यात् स अयुतं प्रजपेत्। लङ्कां दहन्तं तं ध्यात्वा पुनरपि अयुतं मनुं जपेत्॥

Verse 116

अचिरादेव शत्रूणां ग्रामान्संप्रदहेत्सुधीः । ध्यात्वा प्रयाणसमये हनुमन्तं जपेन्मनुम् ॥ ११६ ॥

अचिरादेव शत्रूणां ग्रामान् सम्प्रदहेत् सुधीः। प्रयाणसमये हनुमन्तं ध्यात्वा मनुं जपेत्॥

Verse 117

यो याति सोऽचिरात्स्वेष्टं साधयित्वा गृहे व्रजेत् । हनुमंतं सदा गेहे योऽर्चयेज्जपतत्परः ॥ ११७ ॥

यो याति सोऽचिरात् स्वेष्टं साधयित्वा गृहे व्रजेत्। यो गेहे हनुमन्तं सदा अर्चयेत् जपतत्परः स एव फलभाग्॥

Verse 118

आरोग्यं च श्रियं कांतिं लभते निरुपद्रवम् । कानने व्याघ्रचौरेभ्यो रक्षेन्मनुरयं स्मृतः ॥ ११८ ॥

अनेन मन्त्रेण आरोग्यं श्रियं कान्तिं च निरुपद्रवं लभते। कानने व्याघ्रचौरेभ्यो रक्षति—एष मन्त्रः स्मृतौ प्रसिद्धः॥

Verse 119

प्रस्वापकाले शय्यायां स्मरेन्मंत्रमनन्यधीः । तस्य दुःस्वप्नचौरादिभयं नैव भवेत्क्वचित् ॥ ११९ ॥

प्रस्वापकाले शय्यायां मन्त्रं अनन्यधीः स्मरेत्। तस्य दुःस्वप्नचौरादिभयं कदाचिदपि न जायते॥

Verse 120

वियत्सेंदुर्हनुमते ततो रुद्रात्मकाय च । वर्मास्त्रांतो महामंत्रो द्वादशार्णोऽष्टसिद्धिकृत् ॥ १२० ॥

ततः वियत्सिन्दूरसदृशतेजसे हनुमते, अनन्तरं रुद्रात्मकाय च, वर्मास्त्रान्तो द्वादशार्णो महामन्त्रः प्रोक्तः—अष्टसिद्धिकरः॥

Verse 121

रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगती छन्द ईरितम् । हनुमान्देवतां बीजमाद्यं शक्तिर्हुमीरिता ॥ १२१ ॥

अस्य मन्त्रस्य ऋषिः रामचन्द्रः, छन्दो जगती, देवता हनुमान्। बीजमाद्यं निर्दिष्टं, शक्तिश्च ‘हुम्’ इति कीर्तिता॥

Verse 122

षड्दीर्घभाजा बीजेन षडंगानि समाचरेत् । महाशैलं समुत्पाट्य धावंतं रावणं प्रति ॥ १२२ ॥

षड्दीर्घयुक्तेन बीजेन षडङ्गानि समाचरेत्। महाशैलं समुत्पाट्य रावणं प्रति धावन् सः॥

Verse 123

लाक्षारक्तारुणं रौद्रं कालांतकयमोपमम् । ज्वलदग्निसमं जैत्रं सूर्यकोटिसमप्रभम् ॥ १२३ ॥

लाक्षारक्तारुणं रौद्रं कालान्तकयमोपमम् । ज्वलदग्निसमं जैत्रं सूर्यकोटिसमप्रभम् ॥

Verse 124

अंगदाद्यैर्महावीरैर्वेष्टितं रुद्ररूपिणम् । तिष्ठ तिष्ठ रणे दुष्ट सृजंतं घोरनिः स्वनम् ॥ १२४ ॥

अंगदाद्यैर्महावीरैर्वेष्टितं रुद्ररूपिणम् । तिष्ठ तिष्ठ रणे दुष्ट सृजंतं घोरनिःस्वनम् ॥

Verse 125

शैवरूपिणमभ्यर्च्य ध्यात्वा लक्ष जपेन्मनुम् । दशांशं जुहुयाद्वीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ १२५ ॥

शैवरूपिणमभ्यर्च्य ध्यात्वा लक्षं जपेन्मनुम् । दशांशं जुहुयाद्वीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥

Verse 126

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे विमलादिसमन्विते । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन पूजा कार्या हनूमतः ॥ १२६ ॥

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे विमलादिसमन्विते । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन पूजा कार्या हनूमतः ॥

Verse 127

ध्यानैकमात्रोऽपि नृणां सिद्धिरेव न संशयः । अथास्य साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ १२७ ॥

ध्यानैकमात्रोऽपि नृणां सिद्धिरेव न संशयः । अथास्य साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥

Verse 128

हनुमत्साधनं पुण्यं महापातकनाशनम् । एतद्गुह्यतमं लोके शीघ्रसिद्धिकरं परम् ॥ १२८ ॥

हनुमत्साधनं पुण्यं महापातकनाशनं; लोकेऽतिगुह्यतमं परं शीघ्रसिद्धिप्रदं स्मृतम्॥

Verse 129

मंत्री यस्य प्रसादेन त्रैलोक्यविजयी भवेत् । प्रातः स्नात्वा नदीतीरे उपविश्य कुशासने ॥ १२९ ॥

यस्य प्रसादेन मन्त्री त्रैलोक्यविजयी भवेत्; प्रातः स्नात्वा नदीतीरे कुशासने समुपविशेत्॥

Verse 130

प्राणायामषडंगे च मूलेन सकलं चरेत् । पुष्पांजल्यष्टकं दत्वा ध्यात्वा रामं ससीतकम् ॥ १३० ॥

प्राणायामषडङ्गेन मूलेन सकलं चरेत्; पुष्पाञ्जल्यष्टकं दत्त्वा रामं सीतासमन्वितं ध्यायेत्॥

Verse 131

ताम्रपात्रे ततः पद्ममष्टपत्रं सकेशरम् । कुचंदनेन घृष्टेन संलिखेत्तच्छलाकया ॥ १३१ ॥

ततः ताम्रपात्रेऽष्टपत्रं सकेशरं पद्मं कुचन्दनघृष्टेन तच्छलाकया सम्यक् संलिखेत्॥

Verse 132

कर्मिकायां लिखेन्मंत्रं तत्रावाह्य कपीश्वरम् । मूर्तिं मूलेन संकल्प्य ध्यात्वा पाद्यादिकं चरेत् ॥ १३२ ॥

कर्मिकायां मन्त्रं लिखित्वा तत्र कपीश्वरमावाह्य; मूलेन मूर्तिं संकल्प्य ध्यात्वा पाद्यादिकं समाचरेत्॥

Verse 133

गंधपुष्पादिकं सर्वं निवेद्य मूलमंत्रतः । केसरेषु षडंगानि दलेषु च ततोऽर्चयेत् ॥ १३३ ॥

गन्धपुष्पादिकं सर्वं मूलमन्त्रेण समर्प्य, ततः केसरभागेषु षडङ्गन्यासं कृत्वा, अनन्तरं दलेषु च यथाविधि अर्चयेत् ॥

Verse 134

सुग्रीवं लक्ष्मणं चैव ह्यंगदं नलनीलकौ । जांबवंतं च कुमुदं केसरीशं दलेऽर्चयेत् ॥ १३४ ॥

सुग्रीवं लक्ष्मणं चैव ह्यङ्गदं नलनीलकौ । जाम्बवन्तं च कुमुदं केसरीशं दलेऽर्चयेत् ॥

Verse 135

दिक्पालांश्चापि वज्रादीन्पूजयेत्तदनंतरम् । एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेत्स्वेष्टमात्मनि ॥ १३५ ॥

तदनन्तरं दिक्पालांश्च वज्रादिदिव्यायुधचिह्नैः सह पूजयेत् । एवं सिद्धे मनौ मन्त्री स्वात्मनि स्वेष्टं साधयेत् ॥

Verse 136

नदीतीरे कानने वा पर्वते विजनेऽथवा । साधयेत्साधक श्रेष्टो भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १३६ ॥

नदीतीरे कानने वा पर्वते विजनेऽथवा । भूमिग्रहणपूर्वकं साधयेत् साधकश्रेष्ठः ॥

Verse 137

जिताहारो जितश्वासो जितवाक्च जितेंद्रियः । दिग्बन्ध नादिकं कृत्वा न्यासध्यानादिपूर्वकम् ॥ १३७ ॥

जिताहारो जितश्वासो जितवाक्च जितेन्द्रियः । दिग्बन्धनाडिकां कृत्वा न्यासध्यानादिपूर्वकम् ॥

Verse 138

लक्षं जपेन्मंत्रराजं पूजयित्वा तु पूर्ववत् । लक्षांति दिवसं प्राप्य कुर्य्याञ्च पूजनं महत् ॥ १३८ ॥

पूर्ववत् पूजनं कृत्वा मन्त्रराजं लक्षवारं जपेत् । लक्षपूर्तिदिने प्राप्ते महत् विशेषपूजनं कुर्यात् ॥

Verse 139

एकाग्रमनसा सम्यग्ध्यात्वा पवननंदनम् । दिवारात्रौ जपं कुर्याद्यावत्संदर्शनं भवेत् ॥ १३९ ॥

एकाग्रमनसा सम्यग् ध्यात्वा पवननन्दनम् । दिवारात्रौ जपं कुर्याद् यावत् साक्षात् दर्शनं भवेत् ॥

Verse 140

सुदृढं साधकं मत्वा निशीथे पवनात्मजः । सुप्रसन्नस्ततो भूत्वा प्रयाति साधकाग्रतः ॥ १४० ॥

सुदृढं साधकं मत्वा निशीथे पवनात्मजः । सुप्रसन्नो भूत्वा ततो साधकाग्रतः प्रयाति ॥

Verse 141

यथेप्सितं वरं दत्वा साधकाय कपीश्वरः । वरं लब्ध्वा साधकंद्रो विहरेदात्मनः सुखैः ॥ १४१ ॥

यथेप्सितं वरं दत्त्वा साधकाय कपीश्वरः । वरं लब्ध्वा साधकश्रेष्ठः स्वात्मसुखेषु विहरेत् ॥

Verse 142

एतद्धि साधनं पुण्यं लोकानां हितकाम्यया । प्रकाशितं रहस्यं वै देवानामपि दुर्लभम् ॥ १४२ ॥

एतत् साधनं पुण्यं लोकहितकाम्यया प्रकाशितम् । रहस्यं वै देवानामपि दुर्लभं परिकीर्तितम् ॥

Verse 143

अन्यानपिप्रयोगांश्च साधयेदात्मनो हितान् । वियदिंदुयुतं पश्चान्ङेंतं पवननंदनम् ॥ १४३ ॥

अन्यानपि प्रयोगांश्च स्वहितार्थं समाचरेत्। ततः खगस्थचन्द्रयुतं पवननन्दनं हनूमन्तं समर्चयेत्॥

Verse 144

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं दशार्णः सर्वकामदः । मुन्यादिकं च पूर्वोक्तं षडंगान्यपि पूर्ववत् ॥ १४४ ॥

वह्निप्रियान्तोऽयं मन्त्रः दशार्णः सर्वकामदः। ऋष्यादिकं पूर्वोक्तं षडङ्गान्यपि पूर्ववत्॥

Verse 145

ध्यायेद्रणे हनूमंतं सूर्यकोटिसमप्रभम् । धावंतं रावणं जेतुं दृष्ट्वा सत्वरमुत्थितम् ॥ १४५ ॥

रणे ध्यायेद् हनूमन्तं सूर्यकोटिसमप्रभम्। दृष्ट्वा शत्रुं सत्वरमुत्थाय रावणजये धावन्तम्॥

Verse 146

लक्ष्मणं च महावीरं पतितं रणभूतले । गुरुं च क्रोधमुत्पाद्य ग्रहोतुं गुरुपर्वतम् ॥ १४६ ॥

लक्ष्मणं च महावीरं रणभूमौ पतितं तथा। क्रोधं गुरुमुत्पाद्य गृहीतुं गुरुपर्वतं प्रस्थितः॥

Verse 147

हाहाकारैः सदर्पैश्च कंपयंतं जगत्त्रयम् । आब्रह्मांडं समाख्याप्य कृत्वा भीमं कलेवरम् ॥ १४७ ॥

हाहाकारैः सदर्पैश्च कम्पयन् जगत्त्रयम्। आब्रह्माण्डं समाख्याप्य भीमं कलेवरं कृतवान्॥

Verse 148

लक्षं जपेद्दशांशेन जुहुयात्पूर्ववत्सुधीः । पूर्ववत्पूजनं प्रोक्तं मंत्र स्यास्य विधानतः ॥ १४८ ॥

लक्षं जपेद् दशांशेन जुहुयात् पूर्ववत् सुधीः । पूर्ववत् पूजनं प्रोक्तं मन्त्रस्यास्य विधानतः ॥

Verse 149

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदात्मनो हितम् । अस्यापि मंत्रवर्यस्य रहस्यं साधनं तु वै ॥ १४९ ॥

एवं सिद्धे मनौ मन्त्री साधयेदात्मनो हितम् । अस्यापि मन्त्रवर्यस्य रहस्यं साधनं तु वै ॥

Verse 150

सुगोप्यं सर्वतंत्रेषु न देयं यस्य कस्यचित् । ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय कृतनित्यक्रियः शुचिः ॥ १५० ॥

सुगोप्यं सर्वतन्त्रेषु न देयं यस्य कस्यचित् । ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय कृतनित्यक्रियः शुचिः ॥

Verse 151

गत्वा नदीं तः स्नात्वा तीर्थमावाह्य चाष्टधा । मूलमंत्रं ततो जप्त्वा सिंचेदादित्यसंख्यया ॥ १५१ ॥

गत्वा नदीं ततः स्नात्वा तीर्थमावाह्य चाष्टधा । मूलमन्त्रं ततो जप्त्वा सिञ्चेदादित्यसंख्यया ॥

Verse 152

एवं स्नानादिकं कृत्वा गंगातीरेऽथवा पुनः । पर्वते वा वने वापि भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १५२ ॥

एवं स्नानादिकं कृत्वा गङ्गातीरेऽथवा पुनः । पर्वते वा वने वापि भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥

Verse 153

आद्यवर्णैः पूरकं स्यात्पञ्चवर्गैश्च कुम्भकम् । रेचकं च पुनर्याद्यैरेवं प्राणान्नियन्य च ॥ १५३ ॥

आद्यवर्णैः पूरकं कुर्यात्, पञ्चवर्गैः कुम्भकं तथा। पुनराद्यैः रेचकं कृत्वा, एवं प्राणान् नियच्छति॥

Verse 154

विधाय भूतशुद्ध्यादि पीठन्यासावधि पुनः । ध्यात्वा पूर्वोक्तविधिना संपूज्य च कपीश्वरम् ॥ १५४ ॥

भूतशुद्ध्यादि विधाय पुनः पीठन्यासावधि क्रमात्। पूर्वोक्तविधिना ध्यात्वा कपीश्वरं समर्चयेत्॥

Verse 155

तदग्रे प्रजपेन्नित्यं साधकोऽयुतमादरात् । सप्तमे दिवसे प्राप्ते कुर्याञ्च पूजनं महत् ॥ १५५ ॥

तदग्रे साधको नित्यं प्रजपेद् अयुतं मुदा। सप्तमे दिवसे प्राप्ते महत् पूजनमाचरेत्॥

Verse 156

एकाग्रमनसा मन्त्री दिवारात्रं जपेन्मनुम् । महाभयं प्रदत्वा त्रिभागशेषासु निश्चितम् ॥ १५६ ॥

एकाग्रमनसा मन्त्री दिवानिशं जपेन्मनुम्। महाभयं प्रदत्त्वा तु त्रिभागशेषं विनिश्चयेत्॥

Verse 157

यामिनीषु समायाति नियतं पवनात्मजः । यथेप्सितं वरं दद्यात्साधकाय कपीश्वरः ॥ १५७ ॥

यामिनीषु समायाति नियतं पवनात्मजः। यथेप्सितं वरं दद्यात् साधकाय कपीश्वरः॥

Verse 158

विद्यां वापि धनं वापि राज्यं वा शत्रुनिग्रहम् । तत्क्षणादेव चाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ १५८ ॥

तत्क्षणादेव विद्यां वा धनं वा राज्यं वा शत्रुनिग्रहं च प्राप्नोति। सत्यं सत्यं न संशयः॥

Verse 159

इह लोकेऽखिलान्कामान्भुक्त्वांते मुक्तिमाप्नुयात् । सद्याचितं वायुयुग्मं हनूमंतेति चोद्धरेत् ॥ १५९ ॥

इह लोकेऽखिलान् कामान् भुक्त्वा अन्ते मुक्तिमाप्नुयात्। सद्यःप्रभावि वायोः युग्मं नाम ‘हनूमन्’ इति चोद्धरेत्॥

Verse 160

फलांते फक्रियानेत्रयुक्ता च कामिका ततः । धग्गंते धगितेत्युक्त्वा आयुरास्व पदं ततः ॥ १६० ॥

‘फल’भागान्ते ‘फ-कृ-या-ने-त्र’ इति क्रमं कामिकाख्यभागयुक्तं प्रयोजयेत्। ततः ‘धग्ग’ान्ते ‘धगिते’ इत्युक्त्वा अनन्तरं ‘आयुरास्व’ पदं गच्छेत्॥

Verse 161

लोहितो गरुडो हेतिबाणनेत्राक्षरो मनुः । मुन्यादिकं तु पूर्वोक्तं प्लीहरोगहरो हरिः ॥ १६१ ॥

‘लोहितः’, ‘गरुडः’, ‘हेतिबाणनेत्राक्षर’ इति मन्त्रो, तथा ‘मनुः’—एते निर्दिष्टाः। मुन्यादिकं तु पूर्वोक्तमेव। प्लीहरोगहरो हरिः॥

Verse 162

देवता च समुद्दिष्टा प्लीहयुक्तोदरे पुनः । नागवल्लीदलं स्थाप्यमुपर्याच्छादयेत्ततः ॥ १६२ ॥

देवता च समुद्दिष्टा। प्लीहयुक्तोदरे पुनः नागवल्लीदलं स्थाप्यं तत उपर्याच्छादयेत्॥

Verse 163

वस्त्रं चैवाष्टगुणितं ततः साधकसत्तमः । शकलं वंशजं तस्योपरि मुंचेत्कपिं स्मरेत् ॥ १६३ ॥

ततः साधकसत्तमो वस्त्रमष्टगुणितं कृत्वा, तस्योपरि वंशशकलं निक्षिप्य, कपिं (हनूमन्तं) स्मरेत् ॥

Verse 164

आरण्यसाणकोत्पन्ने वह्नौ यष्टिं प्रतापयेत् । बदरीभूरुहोत्थां तां मंत्रेणानेन सप्तधा ॥ १६४ ॥

आरण्यसाणकोत्पन्ने वह्नौ बदरीभूरुहोत्थां यष्टिं प्रतापयेत्; अनेन मन्त्रेण तां सप्तधा जपन् ॥

Verse 165

तया संताडयेद्वंशशकलं जठरस्थितम् । सप्तकृत्वः प्लीहरोगो नाशमायाति निश्चितम् ॥ १६५ ॥

तया यष्ट्या जठरस्थितं वंशशकलं संताडयेत्; सप्तकृत्वः कृतं चेत् प्लीहरोगो नश्यति निश्चितम् ॥

Verse 166

तारो नमो भगवते आंजनेयाय चोञ्चरेत् । अमुकस्य श्रृंखलां त्रोटयद्वितयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

तारं (ॐ) पूर्वमुच्चार्य, ‘नमो भगवते आञ्जनेयाय’ इति जपेत्; ततः ‘अमुकस्य श्रृंखलां त्रोटय’ इति द्वितयमीरयेत् ॥

Verse 167

बंधमोक्षं कुरुयुगं स्वाहांतोऽयं मनुर्मतः । ईश्वरोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप्च देवता पुनः ॥ १६७ ॥

‘बंधमोक्षं कुरुयुगं’ इति मनुः स्वाहान्तो मतः; अस्य ऋषिर् ईश्वरः, छन्दोऽनुष्टुप्, देवता पुनरीश्वर एव ॥

Verse 168

श्रृंखलामोचरः श्रीमान्हनूमान्पवनात्मजः । हं बीजं ठद्वयं शक्तिर्बंधमोक्षे नियोगता ॥ १६८ ॥

श्रीमान् पवनात्मजो हनूमान् श्रृङ्खलामोचरः स्मृतः। तस्य बीजं ‘हं’ इति, शक्तिश्च ‘ठ’ द्वयम्; स बन्धमोक्षयोः नियोजितः॥

Verse 169

षड्दीर्घवह्रियुक्तेन बीजेनांगानि कल्पयेत् । वामे शैलं वैरिभिदं विशुद्धं टंकमन्यतः ॥ १६९ ॥

षड्दीर्घस्वरैर्वह्निवर्णेन च युक्तं बीजं समाश्रित्य अङ्गानि न्यसेत्। वामे ‘शैलं’ ‘वैरिभिदं’ च स्थापयेत्, अन्यतः विशुद्धं ‘टङ्कम्’॥

Verse 170

दधानं स्वर्णवर्णं च ध्यायेत्कुंडलिनं हरिम् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षदशांशं चूतपल्लवैः ॥ १७० ॥

कुण्डलिनं हरिं स्वर्णवर्णं दधानं ध्यायेत्। एवं ध्यात्वा चूतपल्लवैर्लक्षस्य दशांशं जपेत्॥

Verse 171

जुहुयात्पूर्ववत्प्रोक्तं यजनं वास्य सूरिभिः । महाकारागृहे प्राप्तो ह्ययुतं प्रजपेन्नरः ॥ १७१ ॥

पूर्ववत् प्रोक्तविधिना सूरिभिः प्रतिपादितं यजनं जुहुयात्। महाकारागृहे प्राप्तो नरः मन्त्रं ह्ययुतं प्रजपेत्॥

Verse 172

शीघ्रं कारागृहान्मुक्तः सुखी भवति निश्चितम् । यंत्रं चास्य प्रवक्ष्यामि बन्धमोक्षकरं शुभम् ॥ १७२ ॥

शीघ्रं कारागृहान्मुक्तः स निश्चयेन सुखी भवति। अथास्य शुभं बन्धमोक्षकरं यन्त्रं प्रवक्ष्यामि॥

Verse 173

अष्टच्छदांतः षट्कोणं साध्यनामसमन्वितम् । षट्कोणेषु ध्रुवं ङेंतमांजनेयपदं लिखेत् ॥ १७३ ॥

अष्टदलपद्मावरणस्य मध्ये षट्कोणं विलिख्य, तत्र साध्यस्य नाम सम्यक् न्यसेत्। षट्कोणस्य षट्सु कोणेषु ध्रुवाक्षरं ‘ङें’ इति च, ‘आञ्जनेय’पदेन सह लिखेत्॥

Verse 174

अष्टच्छदेषु विलिखेत्प्रणवो वातुवात्विति । गोरोचनाकुंकुमेन लिखित्वा यंत्रमुत्तमम् ॥ १७४ ॥

अष्टदलेषु प्रणवं ‘वातु-वातु’ इति मन्त्रेण सह विलिखेत्। गोरोचनाकुङ्कुमाभ्यां लिखितं यन्त्रमेतदुत्तमं भवति॥

Verse 175

धृत्वा मूर्ध्नि जपेन्मंत्रमयुतं बन्धमुक्तये । यन्त्रमेतल्लिखित्वा तु मृत्तिकोपरि मार्जयेत् ॥ १७५ ॥

यन्त्रमेतन्मूर्ध्नि धृत्वा बन्धमुक्तये मन्त्रं अयुतं जपेत्। एतद्यन्त्रं लिखित्वा तु मृत्तिकोपरी मार्जयेत्॥

Verse 176

दक्षहस्तेन मन्त्रज्ञः प्रत्यहं मंडला वधि । एवं कृते महाकारागृहान्मंत्री विमुच्यते ॥ १७६ ॥

मन्त्रज्ञो दक्षहस्तेन प्रत्यहं मण्डलावधि कर्माचरेत्। एवं कृते महाकारागृहबद्धोऽपि मन्त्र्येव विमुच्यते॥

Verse 177

गगनं ज्वलनः साक्षी मर्कटेति द्वयं ततः । तोयं शशेषे मकरे परिमुंचति मुंचति ॥ १७७ ॥

‘गगनं’, ‘ज्वलनः’, ‘साक्षी’, ‘मर्कट’—इति पदद्वयं ततः। तथा ‘तोय’शब्दः शकारशेषे मकरसंयुक्ते च ‘परिमुञ्चति’ ‘मुञ्चति’ इति रूपेण दृश्यते॥

Verse 178

ततः श्रृंखलिकां चेति वेदनेत्राक्षरो मनुः । इमं मंत्रं दक्षकरे लिखित्वा वामहस्ततः ॥ १७८ ॥

ततः ‘श्रृंखलिका’ इत्युक्त्या वेदनेत्राक्षराद्यं मनुमिमं दक्षकरे लिखित्वा वामहस्ततः क्रमशः प्रवर्तेत ॥

Verse 179

दूरिकृत्य जपेन्मंत्रमष्टोत्तरशतं बुधः । त्रिसप्ताहात्प्रबद्धोऽसौ मुच्यते नात्र संशयः ॥ १७९ ॥

दूरिकृत्य मनोविक्षेपान् बुधो मन्त्रं जपेदष्टोत्तरशतं; त्रिसप्ताहात् प्रबद्धोऽपि मुच्यते नात्र संशयः ॥

Verse 180

मुन्याद्यर्चादिकं सर्वमस्य पूर्ववदाचरेत् । लक्षं जपो दशांशेन शुभैर्द्रव्यैश्च होमयेत् ॥ १८० ॥

मुन्याद्यर्चादिकं सर्वं पूर्ववदस्याचरेत्; लक्षं जपं समाप्य तस्य दशांशेन शुभद्रव्यैर्होमं कुर्यात् ॥

Verse 181

पुच्छाकारे सुवस्त्रे च लेखन्या क्षुरकोत्थया । गन्धाष्टकैर्लिखेद्वूपं कपिराजस्य सुन्दरम् ॥ १८१ ॥

पुच्छाकारे सुवस्त्रे क्षुरकोत्थलेखन्या गन्धाष्टकैः कपिराजस्य सुन्दरं रूपं लिखेत् ॥

Verse 182

तन्मध्येऽष्टदशार्णं तु शत्रुनामान्वितं लिखेत् । तेन मन्त्राभिजप्तेन शिरोबद्ध्वेन भूमिपः ॥ १८२ ॥

तन्मध्ये शत्रुनामयुतमष्टादशार्णं लिखेत्; तेन मन्त्राभिजप्तेन शिरोबद्धेन भूमिपो रक्षां जयञ्च लभते ॥

Verse 183

जयत्यरिगणं सर्वं दर्शनादेव निश्चितम् । चन्द्रसूर्यो परागादौ पूर्वोक्तं लेखयेद्ध्वजे ॥ १८३ ॥

तस्य दर्शनमात्रेणैव सर्वारिगणजयः निश्चितः। अतः पूर्वोक्तविधिना ध्वजस्याग्रे चन्द्रसूर्यौ लेखयेत्॥१८३॥

Verse 184

ध्वजमादाय मन्त्रज्ञः संस्पर्शान्मोक्षणावधि । मातृकां जापयेत्पश्चाद्दशांशेन च होमयेत् ॥ १८४ ॥

ध्वजमादाय मन्त्रज्ञः संस्पर्शसंस्कारात् मोक्षणावधि कर्माचरेत्। ततः मातृकां जपेत्, जपदशांशेन च होमं कुर्यात्॥१८४॥

Verse 185

तिलैः सर्षपसंमिश्रैः संस्कृते हव्यवाहने । गजे ध्वजं समारोप्य गच्छेद्युद्ध्वाय भूपतिः ॥ १८५ ॥

तिलैः सर्षपसंमिश्रैः संस्कृते हव्यवाहने हुत्वा, गजे ध्वजं समारोप्य भूपतिर्युद्धाय गच्छेत्॥१८५॥

Verse 186

गजस्थं तं ध्वजं दृष्ट्वा पलायन्तेऽरयो ध्रुवम् । महारक्षाकरं यन्त्रं वक्ष्ये सम्यग्धनूमतः ॥ १८६ ॥

गजस्थं तं ध्वजं दृष्ट्वा अरयो ध्रुवं पलायन्ते। इदानीं धनूमतप्रोक्तं महारक्षाकरं यन्त्रं सम्यग्वक्ष्ये॥१८६॥

Verse 187

लिखेद्वसुदलं पद्मं साध्याख्यायुतकर्णिकम् । दलेऽष्टकोणमालिख्य मालामन्त्रेण वेष्टयेत् ॥ १८७ ॥

वसुदलं पद्मं लिखेत्, कर्णिकायां साध्यनामाङ्किताम्। दलेऽष्टकोणं चालेख्य, मालामन्त्रेण तद्वेष्टयेत्॥१८७॥

Verse 188

तद्बहिर्माययावेष्ट्य प्राणस्थापनमाचरेत् । लिखितं स्वर्णलेखन्या भूर्जपत्रे सुशोभने ॥ १८८ ॥

ततो बहिर्मायया रक्षावरणेनावेष्ट्य प्राणप्रतिष्ठाविधिं समाचरेत्। सुशोभने भूर्जपत्रे स्वर्णलेखन्या लिखेत्॥

Verse 189

काश्मीररोचनाभ्यां तु त्रिलोहेन च वेष्टितम् । सम्पातसाधितं यंत्रं भुजे वा मूर्ध्नि धारयेत् ॥ १८९ ॥

काश्मीररोचनाभ्यां च त्रिलोहेन च वेष्टितम्। सम्पातसाधितं यन्त्रं भुजे वा मूर्ध्नि धारयेत्॥

Verse 190

रणे दुरोदरे वादे व्यवहारे जयं लभेत् । ग्रहैर्विघ्नैर्विषैः शस्त्रैश्चौरैर्नैवाभिभूयते ॥ १९० ॥

रणे दुरोदरे वादे व्यवहारे च जयं लभेत्। ग्रहैर्विघ्नैर्विषैः शस्त्रैश्चौरैर्नैवाभिभूयते॥

Verse 191

सर्वान्रो गानपाकृत्य चिरं जीवेच्छतं समाः । षड्दीर्घयुक्तं गगन वह्न्याख्यं तारसंपुटम् ॥ १९१ ॥

सर्वान् रोगान् अपाकृत्य मन्त्रविधिना चिरं जीवेत् शतं समाः। षड्दीर्घयुक्तं ‘तारसंपुटं’ प्रोक्तं ‘गगन’ ‘वह्नि’ इति नामभिः॥

Verse 192

अष्टार्णोऽयं महामंत्रो मालामंत्रोऽथ कथ्यते । प्रणवो वज्रकायेति वज्रतुंडेति संपठेत् ॥ १९२ ॥

अयमष्टार्णो महामन्त्रः मालामन्त्र इति च कथ्यते। प्रणवपूर्वकं ‘वज्रकाय’ ‘वज्रतुंड’ इति जपेत्॥

Verse 193

कपिलांते पिंगलेति उर्द्ध्वकेशमहापदम् । बलरक्तमुखांते तु तडिज्जिह्व महा ततः ॥ १९३ ॥

अन्ते कपिला नाम रूपं, ततः पिङ्गला; ततः ऊर्ध्वकेशमहापदं प्रसिद्धम्। पुनरन्ते बलरक्तमुखान्ता तडिज्जिह्वा नाम महती शक्तिः॥

Verse 194

रौद्रदंष्ट्रोत्कटं पश्चात्कहद्वंद्वं करालिति । महदृढप्रहारेण लंकेश्वरवधात्ततः ॥ १९४ ॥

ततः ‘रौद्रदंष्ट्रोत्कट’ इति, पश्चात् ‘कहद्वन्द्व’ इति, तथा ‘कराल’ इति जपेत्। महदृढप्रहारेण ततः लङ्केश्वरवधो भवति॥

Verse 195

वायुर्महासेतुपदं बंधांते च महा पुनः । शैलप्रवाह गगनेचर एह्येहि संवदेत् ॥ १९५ ॥

‘वायो महासेतुपदस्थ, बन्धान्ते महाबल; शैलप्रवाह, गगनेचर, एहि एहि’—इति देवं सम्बोध्य संवदेत्॥

Verse 196

भगवन्महाबलांते पराक्रमपदं वदेत् । भैरवाज्ञापयैह्येहि महारौद्रपदं ततः ॥ १९६ ॥

‘भगवन् महाबल’ इत्यस्य अन्ते पराक्रमपदं वदेत्। ततः ‘भैरवाज्ञापय, एहि एहि’ इति, अनन्तरं महा-रौद्रपदं जपेत्॥

Verse 197

दीर्घपुच्छेन वर्णांते वदेद्वेष्टय वैरिणम् । जंभयद्वयमाभाष्य वर्मास्त्रांतो मनुर्मतः ॥ १९७ ॥

दीर्घपुच्छवर्णं अन्ते निवेश्य ‘वेष्टय’ इति वदेत्, वैरिणं बन्धयितुम्। ‘जम्भय’ इति द्वयं उच्चार्य, परम्परया मन्त्रस्य अन्तो वर्मास्त्रेण मतः॥

Verse 198

मालाह्वयो द्विजश्रेष्ट शरनेत्रधराक्षरः । मालामंत्राष्टार्णयोश्च मुन्याद्यर्चा तु पूर्ववत् ॥ १९८ ॥

हे द्विजश्रेष्ठ, ‘माला’ इति नाम्ना मन्त्रोऽयं शरनेत्रधराक्षरैः संयोज्यते; अष्टार्णमालामन्त्रस्यापि मुन्याद्यर्चा पूर्वोक्तविधिनैव कार्या॥

Verse 199

जप्तो युद्धे जयं दद्याद्व्याधौ व्याधिविनाशनः । एवं यो भजते मंत्री वायुपुत्रं कपीश्वरम् ॥ १९९ ॥

जप्तो युद्धे जयं दद्याद् व्याधौ व्याधिविनाशनः। एवं यो भजते मन्त्री वायुपुत्रं कपीश्वरम्॥

Verse 200

सर्वान्स लभते कामान्दे वैरपि सुदुर्लभान् । धनं धान्यं सुतान्पौत्रान्सौभाग्यमतुलं यशः ॥ २०० ॥

स सर्वान् लभते कामान् देवैः अपि सुदुर्लभान्। धनं धान्यं सुतान् पौत्रान् सौभाग्यमतुलं यशः॥