Adhyaya 45 — Jaimini’s Cosmological Questions and the Opening of Markandeya’s Account of Primary Creation
भृगोः सकाशाच्च्यवनस्तेनोक्तञ्च द्विजन्मनाम् ।
ऋषिभिश्चापि दक्षाय प्रोक्तमेतन्महात्मभिः ॥
bhṛgoḥ sakāśāc cyavanas tenoktañ ca dvijanmanām | ṛṣibhiś cāpi dakṣāya proktam etan mahātmabhiḥ ||
च्यवनो भृगोरधीत्य द्विजेभ्यः प्रावोचत्; महात्मभिः ऋषिभिश्च दक्षायापि तदुपदिष्टम्।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Dharma-knowledge is communal and trans-generational: it is learned in proximity to realized teachers (sakāśa) and then responsibly transmitted to qualified communities (dvija) and world-ordering figures (Dakṣa).
Supports vaṃśa/vaṃśānucarita by naming key transmitters in ṛṣi-prajāpati lineages; it is an authority-chain statement adjacent to genealogical narration.
The chain links ascetic insight (Bhṛgu/Cyavana) with societal ordering power (Dakṣa), implying that revelation must descend into institutions and ritual life to stabilize the world.