Adhyaya 20 — Ritadhvaja’s Companionship with the Naga Princes and the Origin of the Horse Kuvalaya
पुत्रावूचतुः किं तस्य कृतकृत्यस्य कर्तुं शक्येत केनचित् ।
यस्य सर्वार्थिनो गेहे सर्वकामैः सदाऽर्च्चिताः ॥
putrāvūcatuḥ kiṃ tasya kṛtakṛtyasya kartuṃ śakyeta kenacit | yasya sarvārthino gehe sarvakāmaiḥ sadārccitāḥ ||
तौ पुत्रौ ऊचतुः—यस्य कृत्यं कृतमेव, सर्वार्थसिद्धस्य, यस्य गृहम् सर्वयाचकैः सर्वकामोपेतैः सततं पूज्यते, तस्य किमन्यः कर्तुं शक्नोति?
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The sons define ‘accomplishment’ as being a perennial support-center for others. A house that continuously satisfies petitioners becomes a marker of completed life-purpose (kṛtakṛtyatā).
Ethical-social idealization within narrative, not pañcalakṣaṇa.
‘House’ can signify the heart/mind-space; when it is ‘honored by all petitioners,’ it means all legitimate needs are harmonized rather than repressed—indicating inner completeness.