Adhyaya 108

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे उपमन्युचरितं नाम सप्ताधिकशततमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः दृष्टो ऽसौ वासुदेवेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा धौम्याग्रजस्ततो लब्धं दिव्यं पाशुपतं व्रतम्

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे उपमन्युचरितं नाम सप्ताधिकशततमोऽध्यायः। ऋषय ऊचुः—दृष्टोऽसौ वासुदेवेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा; धौम्याग्रजस्ततो लब्धं दिव्यं पाशुपतं व्रतम्॥

Verse 2

कथं लब्धं तदा ज्ञानं तस्मात्कृष्णेन धीमता वक्तुमर्हसि तां सूत कथां पातकनाशिनीम्

कथं लब्धं तदा ज्ञानं तस्मात्कृष्णेन धीमता। वक्तुमर्हसि तां सूत कथां पातकनाशिनीम्॥

Verse 3

सूत उवाच स्वेच्छया ह्यवतीर्णो ऽपि वासुदेवः सनातनः निन्दयन्नेव मानुष्यं देहशुद्धिं चकार सः

सूत उवाच—स्वेच्छया ह्यवतीर्णोऽपि वासुदेवः सनातनः। निन्दयन्नेव मानुष्यं देहशुद्धिं चकार सः॥

Verse 4

पुत्रार्थं भगवांस्तत्र तपस्तप्तुं जगाम च आश्रमं चोपमन्योर्वै दृष्टवांस्तत्र तं मुनिम्

पुत्रार्थं भगवान् तत्र तपस्तप्तुं जगाम च। उपमन्योर्वै आश्रमं प्राप्य तत्र तं मुनिं ददर्श॥

Verse 5

नमश्चकार तं दृष्ट्वा धौम्याग्रजमहो द्विजाः बहुमानेन वै कृष्णस् त्रिः कृत्वा वै प्रदक्षिणम्

तं दृष्ट्वा धौम्याग्रजं महो द्विजाः नमश्चक्रुः। कृष्णोऽपि बहुमानेन त्रिः कृत्वा प्रदक्षिणम्॥

Verse 6

तस्यावलोकनादेव मुनेः कृष्णस्य धीमतः नष्टमेव मलं सर्वं कायजं कर्म्मजं तथा

तस्य मुनेरवलोकनादेव धीमतः कृष्णस्य सर्वं मलम्। कायजं कर्मजं चैव नष्टमेवाभवत् ततः॥

Verse 7

भस्मनोद्धूलनं कृत्वा उपमन्युर्महाद्युतिः तमग्निरिति विप्रेन्द्रा वायुरित्यादिभिः क्रमात्

भस्मनोद्धूलनं कृत्वा उपमन्युर्महाद्युतिः। तमग्निरिति विप्रेन्द्रा वायुरित्यादिभिः क्रमात्॥

Verse 8

दिव्यं पाशुपतं ज्ञानं प्रददौ प्रीतमानसः मुनेः प्रसादान्मान्यो ऽसौ कृष्णः पाशुपते द्विजाः

दिव्यं पाशुपतं ज्ञानं प्रददौ प्रीतमानसः। मुनेः प्रसादात् मान्योऽसौ कृष्णः पाशुपते द्विजाः॥

Verse 9

तपसा त्वेकवर्षान्ते दृष्ट्वा देवं महेश्वरम् सांबं सगणमव्यग्रं लब्धवान्पुत्रमात्मनः

तपसा त्वेकवर्षान्ते दृष्ट्वा देवं महेश्वरम् । सांबं सगणमव्यग्रं लब्धवान् पुत्रमात्मनः ॥

Verse 10

तदाप्रभृति तं कृष्णं मुनयः संशितव्रताः दिव्याः पाशुपताः सर्वे तस्थुः संवृत्य सर्वदा

तदाप्रभृति तं कृष्णं मुनयः संशितव्रताः । दिव्याः पाशुपताः सर्वे तस्थुः संवृत्य सर्वदा ॥

Verse 11

अन्यं च कथयिष्यामि मुक्त्यर्थं प्राणिनां सदा सौवर्णीं मेखलां कृत्वा आधारं दण्डधारणम्

अन्यं च कथयिष्यामि मुक्त्यर्थं प्राणिनां सदा । सौवर्णीं मेखलां कृत्वा आधारं दण्डधारणम् ॥

Verse 12

सौवर्णं पिण्डिकं चापि व्यजनं दण्डमेव च नरैः स्त्रियाथ वा कार्यं मषीभाजनलेखनीम्

सौवर्णं पिण्डिकं चापि व्यजनं दण्डमेव च । नरैः स्त्रियाथ वा कार्यं मषीभाजनलेखनीम् ॥

Verse 13

क्षुराः कर्तरिका चापि अथ पात्रमथापि वा पाशुपताय दातव्यं भस्मोद्धूलितविग्रहैः

क्षुराः कर्तरिका चापि अथ पात्रमथापि वा । पाशुपताय दातव्यं भस्मोद्धूलितविग्रहैः ॥

Verse 14

सौवर्णं राजतं वापि ताम्रं वाथ निवेदयेत् आत्मवित्तानुसारेण योगिनं पूजयेद्बुधः

सौवर्णं राजतं वापि ताम्रं वा यथाशक्ति निवेदयेत्। आत्मवित्तानुसारेण योगिनं पूजयेद्बुधः॥

Verse 15

ते सर्वे पापनिर्मुक्ताः समस्तकुलसंयुताः यान्ति रुद्रपदं दिव्यं नात्र कार्या विचारणा

ते सर्वे पापनिर्मुक्ताः समस्तकुलसंयुताः। यान्ति रुद्रपदं दिव्यं नात्र कार्या विचारणा॥

Verse 16

तस्मादनेन दानेन गृहस्थो मुच्यते भवात् योगिनां संप्रदानेन शिवः क्षिप्रं प्रसीदति

तस्मादनेन दानेन गृहस्थो मुच्यते भवात्। योगिनां संप्रदानेन शिवः क्षिप्रं प्रसीदति॥

Verse 17

राज्यं पुत्रं धनं भव्यम् अश्वं यानमथापि वा सर्वस्वं वापि दातव्यं यदीच्छेन्मोक्षमुत्तमम्

राज्यं पुत्रं धनं भव्यमश्वं यानमथापि वा। सर्वस्वं वापि दातव्यं यदीच्छेन्मोक्षमुत्तमम्॥

Verse 18

अध्रुवेण शरीरेण ध्रुवं साध्यं प्रयत्नतः भव्यं पाशुपतं नित्यं संसारार्णवतारकम्

अध्रुवेण शरीरेण ध्रुवं साध्यं प्रयत्नतः। भव्यं पाशुपतं नित्यं संसारार्णवतारकम्॥

Verse 19

एतद्वः कथितं सर्वं संक्षेपान्न च संशयः यः पठेच्छृणुयाद्वापि विष्णुलोकं स गच्छति

एतद्वः सर्वं संक्षेपेण कथितं, नात्र संशयः। यः पठति शृणोति वा, स विष्णुलोकं गच्छति।