
Manvantaras, Indras, Saptarṣis, and the Seven Sustaining Manifestations; Vyāsa as Nārāyaṇa
पुराणप्रसङ्गे ऋषयः भूतभविष्यन्मन्वन्तराणां तथा द्वापरे व्यासावताराणां संक्षिप्तं वृत्तान्तं पृच्छन्ति, विशेषतः कलियुगे धर्मरक्षणं वेदशाखाविभागेनावतारैश्च कथं भवतीति। सूतः अतीतान् प्रथमषट् मनून् निर्दिश्य वर्तमानं सप्तमं वैवस्वतमन्वन्तरं स्थापयति, प्रत्येकस्य गणान्, तदानीन्तनं इन्द्रं, सप्तर्षीन् च गणयति। ततः प्रत्येकमन्वन्तरे भगवतः धारणरूपं (अंशः) प्रादुर्भवतीति प्रतिपाद्य, वैवस्वते वामनरूपेण त्रिलोकीं इन्द्राय दत्त्वा राज्यव्यवस्थां पुनर्नियोजयतीति कथयति। अनन्तरं केशवो नारायणः स्रष्टा पालकः संहर्ता च, जगद्व्यापी, चतुर्व्यूहात्मना—वासुदेवः, सङ्कर्षणः/शेषः कालरूपः, प्रद्युम्नः, अनिरुद्धः—गुणकार्यसमन्वयेन वर्ण्यते। उपसंहारे कृष्णद्वैपायनव्यासः साक्षान्नारायण एव, अनादिपरब्रह्मणः एको ज्ञाता इति निश्चीयते; एवं ब्रह्माण्डव्यवस्था, वेदविभागः, मोक्षज्ञानं च युगानुयुगं भगवदाविर्भावेन संबध्यते।
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे अष्टचत्वारिंशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः अतीतानागतानीह यानि मन्वन्तराणि तु / तानि त्वं कथयास्माकं व्यासांश्च द्वापरे युगे
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागेऽष्टचत्वारिंशोऽध्याय आरभ्यते। ऋषय ऊचुः—अतीतानि च यान्यागामिनि मन्वन्तराणि, तानि व्यासांश्च द्वापरे युगे अस्माकं कथय।
Verse 2
वेदशाखाप्रणयनं देवदेवस्य धीमतः / तथावतारान् धर्मार्थमीशानस्य कलौ युगे
कलियुगे देवदेवस्य धीमत ईशानस्य वेदशाखाप्रणयनं भवति। स धर्मसंरक्षणार्थं स्वावतारानपि प्रादुर्भावयति॥
Verse 3
कियन्तो देवदेवस्य शिष्याः कलियुगेषु वै / एतत् सर्वं समासेन सूत वक्तुमिहार्हसि
कलियुगेषु देवदेवस्य कियन्तः शिष्याः स्युः? एतत् सर्वं समासेन, हे सूत, अस्मान् प्रति वक्तुमर्हसि॥
Verse 4
सूत उवाच मनुः स्वायंभुवः पूर्वं ततः स्वारोचिषो मनुः / उत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्तथा
सूत उवाच—पूर्वं स्वायम्भुवो मनुः, ततः स्वारोचिषो मनुः। ततोऽभवन् उत्तमस्तामसश्चैव रैवतश्चाक्षुषस्तथा॥
Verse 5
षडेते मनवो ऽतीताः सांप्रतं तु रवेः सुतः / वैवस्वतो ऽयं यस्यैतत् सप्तमं वर्तते ऽन्तरम्
षडेते मनवोऽतीताः; इदानीं तु रविसुतो वैवस्वतो मनुः प्रवर्तते। अस्याधीनं सप्तमं मन्वन्तरमेतत् वर्तमानम्।
Verse 6
स्वायंभुवं तु कथितं कल्पादावन्तरं मया / अत ऊर्ध्वं निबोधध्वं मनोः स्वारोचिषस्य तु
स्वायम्भुवं मन्वन्तरं कल्पादौ मया पूर्वं कथितम्। अत ऊर्ध्वं शृणुध्वं—स्वारोचिषमनोर् मन्वन्तरं प्रवक्ष्यामि।
Verse 7
पारावताश्च तुषिता देवाः स्वारोचिषे ऽन्तरे / विपश्चिन्नाम देवेन्द्रो बभूवासुरसूदनः
स्वारोचिषेऽन्तरे देवाः पारावतास्तुषिताश्चाभवन्। देवेन्द्रो विपश्चिन्नामेन्द्रः, असुरसूदनः, बभूव।
Verse 8
ऊर्जस्तम्भस्तथा प्राणो दान्तो ऽथ वृषभस्तथा / तिमिरश्चार्वरीवांश्च सप्त सप्तर्षयो ऽभवन्
ऊर्जस्तम्भः प्राणो दान्तो वृषभस्तिमिरस्तथा। आर्वरीवांश्चैतेऽन्येन सह सप्त सप्तर्षयोऽभवन्।
Verse 9
चैत्रकिंपुरुषाद्याश्च सुताः स्वारोचिषस्य तु / द्वितीयमतदाख्यातमन्तरं शृणु चोत्तरम्
चैत्रकिंपुरुषाद्याः स्वारोचिषस्य मनोः सुताः। एवं द्वितीयमन्तरमाख्यातं; शृणु चोत्तरम्।
Verse 10
तृतीये ऽप्यन्तरे विप्रा उत्तमो नाम वै मनुः / सुशान्तिस्तत्र देवेन्द्रो बभूवामित्रकर्षणः
तृतीयमन्वन्तरेऽपि विप्राः उत्तमो नाम मनुः प्रसिद्धः। तस्मिन्नेव काले सुशान्तिर्देवेन्द्रोऽभवद् अमित्रकर्षणः॥
Verse 11
सुधामानस्तथा सत्याः शिवाश्चाथ प्रतर्दनाः / वशवर्तिनश्च पञ्चैते गणा द्वादशकाः स्मृताः
सुधामानाः तथा सत्याः शिवाश्चाथ प्रतर्दनाः। वशवर्तिनश्च पञ्चैते द्वादशकगणाः स्मृताः॥
Verse 12
रजोर्ध्वश्चोर्ध्वबाहुश्च सबलश्चानयस्तथा / सुतपाः शुक्र इत्येते सप्त सप्तर्षयो ऽभवन्
रजोर्ध्वोर्ध्वबाहुः सबलोऽनयः सुतपाः। शुक्रश्चैते सप्त महर्षयः सप्तर्षयोऽभवन्॥
Verse 13
तामसस्यान्तरे देवाः सुरा वाहरयस्तथा / सत्याश्च सुधियश्चैव सप्तविंशतिका गणाः
तामसमन्वन्तरे देवाः सुरा वाहरयस्तथा। सत्याश्च सुधियश्चैव सप्तविंशतिगणाः स्मृताः॥
Verse 14
शिबिरिन्द्रस्तथैवासीच्छतयज्ञोपलक्षणः / बभूव शङ्करे भक्तो महादेवार्चने रतः
शिबिरिन्द्रः शतयज्ञोपलक्षणः प्रसिद्धोऽभवत्। स शङ्करे भक्तो भूत्वा महादेवार्चने सदा रतः॥
Verse 15
ज्योतिर्धर्मा पृथुः काव्यश्चैत्रोग्निर्वनकस्तथा / पीवरस्त्वृषयो ह्येते सप्त तत्रापि चान्तरे
ज्योतिर्धर्मा पृथुः काव्यश्चैत्रोग्निर्वनकस्तथा । पीवरस्त्वृषयो ह्येते सप्त तत्रापि चान्तरे ॥
Verse 16
पञ्चमे चापि विप्रेन्द्रा रैवतो नाम नामतः / मनुर्वसुश्च तत्रेन्द्रो बभूवासुरमर्दनः
पञ्चमे चापि विप्रेन्द्रा रैवतो नाम नामतः । मनुर्वसुश्च तत्रेन्द्रो बभूवासुरमर्दनः ॥
Verse 17
अमिताभा भूतरया वैकुण्ठाः स्वच्छमेधसः / एते देवगणास्तत्र चतुर्दश चतुर्दश
अमिताभा भूतरया वैकुण्ठाः स्वच्छमेधसः । एते देवगणास्तत्र चतुर्दश चतुर्दश ॥
Verse 18
हिरण्यरोमा वेदश्रीरूर्ध्वबाहुस्तथैव च / वेदबाहुः सुधामा च पर्जन्यश्च महामुनिः / एते सप्तर्षयो विप्रास्तत्रासन् रैवते ऽन्तरे
हिरण्यरोमा वेदश्रीरूर्ध्वबाहुस्तथैव च । वेदबाहुः सुधामा च पर्जन्यश्च महामुनिः । एते सप्तर्षयो विप्रास्तत्रासन् रैवते ऽन्तरे ॥
Verse 19
स्वारोचिषश्चोत्तमश्च तामसो रैवतस्तथा / प्रियव्रतान्वया ह्येते चत्वारो मनवः स्मृताः
स्वारोचिषश्चोत्तमश्च तामसो रैवतस्तथा । प्रियव्रतान्वया ह्येते चत्वारो मनवः स्मृताः ॥
Verse 20
षष्ठे मन्वन्तरे चासीच्चाक्षुषस्तु मनुर्द्विजाः / मनोजवस्तथैवेन्द्रो देवानपि निबोधतः
षष्ठे मन्वन्तरे द्विजाः चाक्षुषो मनुरासीद्; मनोजवोऽपि तत्रेन्द्रो बभूव। तस्य कालस्य देवान् अपि निबोधत।
Verse 21
आद्याः प्रसूता भाव्याश्च पृथुगाश्च दिवौकसः / महानुभावा लेख्याश्च पञ्चैते ह्यष्टका गणाः
आद्याः प्रसूताश्च भाव्याः पृथुगाश्च दिवौकसः। महानुभावा लेख्याश्च—पञ्चैते ह्यष्टका गणाः॥
Verse 22
सुमेधा विरजाश्चैव हविष्मानुत्तमो मधुः / अतिनामा सहिष्णुश्च सप्तासन्नृषयः शुभाः
सुमेधा विरजाश्चैव हविष्मानुत्तमो मधुः। अतिनामा सहिष्णुश्च सप्तासन्नृषयः शुभाः॥
Verse 23
विवस्वतः सुतो विप्राः श्राद्धदेवो महाद्युतिः / मनुः स वर्तते धीमान् सांप्रतं सप्तमे ऽन्तरे
विवस्वतः सुतो विप्राः श्राद्धदेवो महाद्युतिः। मनुः स वर्तते धीमान् सांप्रतं सप्तमेऽन्तरे॥
Verse 24
आदित्या वसवो रुद्रा देवास्तत्र मरुद्गणाः / पुरन्दरस्तथैवेन्द्रो बभूव परवीरहा
आदित्या वसवो रुद्रा देवास्तत्र मरुद्गणाः। पुरन्दरस्तथैवेन्द्रो बभूव परवीरहा॥
Verse 25
वसिष्ठः कश्यपश्चात्रिर्जमदग्निश्च गौतमः / विश्वामित्रो भरद्वाजः सप्त सप्तर्षयो ऽभवन्
वसिष्ठः कश्यपश्चात्रिर्जमदग्निर्गौतमोऽपि च । विश्वामित्रो भरद्वाजः—एते सप्त महर्षयः सप्तर्षयोऽभवन् ॥
Verse 26
विष्णुशक्तिरनौपम्या सत्त्वोद्रिक्ता स्थिता स्थितौ / तदंशभूता राजानः सर्वे च त्रिदिवौकसः
विष्णोः शक्तिरनौपम्या सत्त्वोद्रिक्ता स्थितौ स्थिता । तदंशभूताः सर्वे राजानस्त्रिदिवौकसश्च ॥
Verse 27
स्वायंभुवे ऽन्तरे पूर्वमाकूत्यां मानसः सुतः / रुचेः प्रजापतेर्यज्ञस्तदंशेनाभवद् द्विजाः
स्वायम्भुवेऽन्तरे पूर्वमाकूत्यां मानसः सुतः । रुचेः प्रजापतेर्यज्ञस्तदंशेनाभवद् द्विजाः ॥
Verse 28
ततः पुनरसौ देवः प्राप्ते स्वारोचिषे ऽन्तरे / तुषितायां समुत्पन्नस्तुषितैः सह दैवतैः
ततः पुनरसौ देवः प्राप्ते स्वारोचिषेऽन्तरे । तुषितायां समुत्पन्नस्तुषितैः सह दैवतैः ॥
Verse 29
औत्तमे ऽप्यन्तरे विष्णुः सत्यैः सह सुरोत्तमैः / सत्यायामभवत् सत्यः सत्यरूपो जनार्दनः
औत्तमेऽप्यन्तरे विष्णुः सत्यैः सह सुरोत्तमैः । सत्यायामभवत् सत्यः सत्यरूपो जनार्दनः ॥
Verse 30
तामसस्यान्तरे चैव संप्राप्ते पुनरेव हि / हर्यायां हरिभिर्देवैर्हरिरेवाभवद्धरिः
तामसमान्वन्तरे पुनः संप्राप्ते हि, हर्यायां हरिनाम्नि देवगणे हरिरेव धरीरूपेण पुनराविर्भूतः।
Verse 31
रैवते ऽप्यन्तरे चैव संभूत्यां मानसो ऽभवत् / संभूतो मानसैः सार्धं देवैः सह महाद्युतिः
रैवतमान्वन्तरेऽपि संभूत्यां, मानसो देवः प्रादुर्भूतः; महाद्युतिः संभूतः च मानसैः सह देवैश्च सह प्रकटितः।
Verse 32
चाक्षुषे ऽप्यन्तरे चैव वैकुण्ठः पुरुषोत्तमः / विकुण्ठायामसौ जज्ञे वैकुण्ठैर्दैवतैः सह
चाक्षुषमान्वन्तरेऽपि पुरुषोत्तमो वैकुण्ठः प्रादुर्भूतः; स विकुण्ठायां जातः, वैकुण्ठनाम्नि दैवतैः सह।
Verse 33
मन्वन्तरे ऽत्र संप्राप्ते तथा वैवस्वते ऽन्तरे / वामनः कश्यपाद् विष्णुरदित्यां संबभूव ह
अत्र मन्वन्तरे संप्राप्ते, वैवस्वतेऽन्तरे, विष्णुः कश्यपाददित्यां वामनरूपेण संबभूव ह।
Verse 34
त्रिभिः क्रमैरिमांल्लोकाञ्जित्वा येन महात्मना / पुरन्दराय त्रैलोक्यं दत्तं निहतकण्टकम्
येन महात्मना त्रिभिः क्रमैः इमान् लोकान् जित्वा, पुरन्दराय त्रैलोक्यं निहतकण्टकं दत्तम्।
Verse 35
इत्येतास्तनवस्तस्य सप्त मन्वन्तरेषु वै / सप्त चैवाभवन् विप्रा याभिः संरक्षिताः प्रजाः
इति तस्यैव परमेश्वरस्य सप्त मन्वन्तरेषु वै सप्तैता तनवोऽभवन्; तथा हे विप्राः सप्तैव शक्तयः, याभिः प्रजाः संरक्षिताः परिपालिताश्च।
Verse 36
यस्माद् विष्टमिदं कृत्स्नं वामनेन महात्मना / तस्मात् स वै स्मृतो विष्णुर्विशेर्धातोः प्रवेशनात्
यस्मादिदं कृत्स्नं जगद् वामनेन महात्मना विष्टं व्यापितं च; तस्मात् स विष्णुरिति स्मृतः—‘विशेर्धातोः’ प्रवेशनात्।
Verse 37
एष सर्वं सृजत्यादौ पाति हन्ति च केशवः / भूतान्तरात्मा भगवान् नारायण इति श्रुतिः
एष केशवः सर्वमादौ सृजति, पाति, हन्ति च; भूतान्तरात्मा भगवान् नारायण इति श्रुतिः।
Verse 38
एकांशेन जगत् सर्वं व्याप्य नारायणः स्थितः / चतुर्धा संस्थितो व्यापी सगुणो निर्गुणो ऽपि च
एकांशेन जगत् सर्वं व्याप्य नारायणः स्थितः; चतुर्धा संस्थितो व्यापी सगुणो निर्गुणोऽपि च।
Verse 39
एका भगवतो मूर्तिर्ज्ञानरूपा शिवामला / वासुदेवाभिधाना सा गुणातीता सुनिष्कला
एका भगवतो मूर्तिर्ज्ञानरूपा शिवामला; वासुदेवाभिधाना सा गुणातीता सुनिष्कला।
Verse 40
द्वितीया कालसंज्ञान्या तामसी शेषसंज्ञिता / निहन्ति सकलं चान्ते वैष्णवी परमा तनुः
द्वितीया शक्तिः कालसंज्ञा तामसी शेषसंज्ञिता। युगान्ते वैष्णवी परमा तनुः सकलं जगन्निहन्ति॥
Verse 41
सत्त्वोद्रिक्ता तथैवान्या प्रद्युम्नेति च संज्ञिता / जगत् स्थापयते सर्वं स विष्णुः प्रकृतिर्ध्रुवा
सत्त्वोद्रिक्ता तथैवान्या प्रद्युम्नेति च संज्ञिता। तया ध्रुवया प्रकृत्या विष्णुः सर्वं जगत् स्थापयति॥
Verse 42
चतुर्थो वासुदेवस्य मूर्तिर्ब्राह्मीति संज्ञिता / राजसी चानिरुद्धाख्या प्रद्युम्नः सृष्टिकारिका
चतुर्थो वासुदेवस्य मूर्तिर्ब्राह्मीति संज्ञिता। राजसी शक्तिरनिरुद्धाख्या, प्रद्युम्नः सृष्टिकारिका॥
Verse 43
यः स्वपित्यखिलं भूत्वा प्रद्युम्नेन सह प्रभुः / नारायणाख्यो ब्रह्मासौ प्रिजासर्गं करोति सः
यः स्वपिताखिलं भूत्वा प्रद्युम्नेन सह प्रभुः। नारायणाख्यो ब्रह्मासौ प्रजासर्गं करोति सः॥
Verse 44
या सा नारायणतनुः प्रद्युम्नाख्या मुनीश्वराः / तया संमोहयेद् विश्वं सदेवासुरमानुषम्
या सा नारायणतनुः प्रद्युम्नाख्या मुनीश्वराः। तया संमोहयेद् विश्वं सदेवासुरमानुषम्॥
Verse 45
सैव सर्वजगत्सूतिः प्रकृतिः परिकीर्तिता / वासुदेवो ह्यनन्तात्मा केवलो निर्गुणो हरिः
सा एव सर्वजगत्सूतिः प्रकृतिरिति कीर्तिता; वासुदेवोऽनन्तात्मा केवलो निर्गुणो हरिः।
Verse 46
प्रधानं पुरुषः कालस्तत्त्वत्रयमनुत्तमम् / वासुदेवात्मकं नित्यमेतद् विज्ञाय मुच्यते
प्रधानं पुरुषः कालस्तत्त्वत्रयमनुत्तमम्; वासुदेवात्मकं नित्यमेतद्विज्ञाय मुच्यते।
Verse 47
एकं चेदं चतुष्पादं चतुर्धा पुनरच्युतः / बिभेद वासुदेवो ऽसौ प्रद्युम्नो हरिरव्ययः
एकं चेदं चतुष्पादं चतुर्धा पुनरच्युतः; बिभेद वासुदेवोऽसौ प्रद्युम्नो हरिरव्ययः।
Verse 48
कृष्णद्वैपायनो व्यासो विष्णुर्नारायणः स्वयम् / अपान्तरतमाः पूर्वं स्वेच्छया ह्यभवद्धरिः
कृष्णद्वैपायनो व्यासो विष्णुर्नारायणः स्वयम्; अपान्तरतमाः पूर्वं स्वेच्छया ह्यभवद्धरिः।
Verse 49
अनाद्यन्तं परं ब्रह्म न देवा नर्षयो विदुः / एको ऽयं वेद भगवान् व्यासो नारायणः प्रभुः
अनाद्यन्तं परं ब्रह्म न देवा नर्षयो विदुः; एकोऽयं वेद भगवान् व्यासो नारायणः प्रभुः।
Verse 50
इत्येतद् विष्णुमाहात्म्यमुक्तं वो मुनिपुङ्गवाः / एतत् सत्यं पुनः सत्यमेवं ज्ञात्वा न मुह्यति
इति वो मुनिपुङ्गवाः विष्णोर्माहात्म्यं सम्यगुक्तम्। एतत् सत्यं पुनः सत्यम्; एवं ज्ञात्वा जनो न मुह्यति॥
It presents a repeatable schema for each manvantara—Manu, the period’s Indra, the principal deva-gaṇas, and the seven Saptarṣis—then anchors the schema in theology by naming the Lord’s sustaining manifestation for each cycle.
The chapter frames ultimate reality as Vāsudeva/Nārāyaṇa, with Pradhāna (Prakṛti), Puruṣa, and Kāla as an eternal triad of principles ‘of the nature of Vāsudeva’; liberation is tied to knowing this hierarchy, where functional powers operate without compromising the Lord’s transcendence.
Because Veda-preservation and right knowledge are treated as divine interventions: Vyāsa is portrayed as a deliberate manifestation (formerly Apāntaratamā) through whom Nārāyaṇa divides and transmits the one Veda for Kali-yuga continuity.