
Oṅkāra-Liṅga and the Secret Pañcāyatana Liṅgas of Kāśī: Kṛttivāseśvara-Māhātmya
काञ्चित् काशीतीर्थप्रसङ्गं प्रवर्तयन् सूतः कथयति—व्यासः शिष्यैः सह विशालम् ओङ्कारलिङ्गं प्राप, यत् प्रणवरूपं शुद्धिमोक्षयोः साक्षात्साधनं स्तूयते। तद् लिङ्गं पञ्चायतनपूजया व्यक्तं परं ज्ञानं, तथा पाशुपतपञ्चार्थलक्षणं (शान्त्यतीतत्वं, ज्ञानं, शक्तिः, प्रतिष्ठा, संहारः) इति निरूप्यते। अनन्तरं वाराणस्यां गुह्यभूगोलं दर्शयन् पञ्च निगूढलिङ्गानि—कृत्तिवासेश्वरं, मध्यमेश्वरं, विश्वेश्वरं, ओङ्कारं, कपर्देश्वरं—शिवानुग्रहैकवेद्यानि नाम्ना निर्दिश्यन्ते। व्यासः कृत्तिवासेश्वरं गत्वा तत्रोत्पत्तिकथां शृणोति—पूजकब्राह्मणवधोद्यतं गजाकारदैत्यं हत्वा शिवः ‘कृत्तिवास’ इति ख्यातिं लेभे। अन्ते काशीविशिष्टमोक्षधर्मः प्रतिपाद्यते—कृत्तिवासे दृढाश्रयः एकजीवने एव मोक्षं ददाति; सिद्धैः रुद्रैश्च वेदपाठेन (शतरुद्रीयेन) च तद् प्रतिष्ठाप्यते।
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वंविभागे एकोनत्रिशो ऽध्यायः सूत उवाच स शिष्यैः संवृतो धीमान् गुरुर्द्वैपायनो मुनिः / जगाम विपुलं लिङ्गमोङ्कारं मुक्तिदायकम्
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे त्रिंशोऽध्यायः। सूत उवाच—स शिष्यैः संवृतो धीमान् गुरुर्द्वैपायनो मुनिः जगाम विपुलम् ओङ्कारलिङ्गं मुक्तिदायकम्।
Verse 2
तत्राभ्यर्च्य महादेवं शिष्यैः सह महामुनिः / प्रोवाच तस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्
तत्र महादेवं शिष्यैः सहाभ्यर्च्य महामुनिः, भावितात्मनां मुनीनां तस्य माहात्म्यं प्रोवाच।
Verse 3
इदं तद् विमलं लिङ्गमोङ्कारं नाम शोभनम् / अस्य स्मरणमात्रेण मुच्यते सर्वपातकैः
इदं तद् विमलं लिङ्गम् ओङ्कारं नाम शोभनम्; अस्य स्मरणमात्रेण सर्वपातकैः प्रमुच्यते।
Verse 4
एतत् परतरं ज्ञानं पञ्चयतनमुत्तमम् / सेवितं सूरिभिर्नित्यं वाराणस्यां विमोक्षदम्
एतत् परतरं ज्ञानं पञ्चायतनमुत्तमम्। सूरिभिर्नित्यं सेवितं वाराणस्यां विमोक्षदम्॥
Verse 5
अत्र साक्षान्महादेवः पञ्चायतनविग्रहः / रमते भगवान् रुद्रो जन्तूनामपवर्गदः
अत्र साक्षान्महादेवः पञ्चायतनविग्रहः। रमते भगवान् रुद्रो जन्तूनामपवर्गदः॥
Verse 6
यत् तत् पाशुपतं ज्ञानं पञ्चार्थमिति शब्द्यते / तदेतद् विमलं लिङ्गमोङ्कारे समवस्थितम्
यत् तत् पाशुपतं ज्ञानं पञ्चार्थमिति शब्द्यते। तदेतद् विमलं लिङ्गमोङ्कारे समवस्थितम्॥
Verse 7
शान्त्यतीता तथा शान्तिर्विद्या चैव परा कला / प्रतिष्ठा च निवृत्तिश्च पञ्चार्थं लिङ्गमैश्वरम्
शान्त्यतीता तथा शान्तिर्विद्या चैव परा कला। प्रतिष्ठा च निवृत्तिश्च पञ्चार्थं लिङ्गमैश्वरम्॥
Verse 8
पञ्चानामपि देवानां ब्रह्मादीनां सदाश्रयम् / ओङ्कारबोधकं लिङ्गं पञ्चायतनमुच्यते
पञ्चानामपि देवानां ब्रह्मादीनां सदाश्रयम्। ओङ्कारबोधकं लिङ्गं पञ्चायतनमुच्यते॥
Verse 9
संस्मरेदैश्वरं लिङ्गं पञ्चायतनमव्ययम् / देहान्ते तत्परं ज्योतिरानन्दं विशते बुधः
बुधः सततमीश्वरस्य लिङ्गं पञ्चायतनमव्ययं संस्मरेत्। देहान्ते तस्मिन्परः सन् स आनन्दमयं तेजोज्योतिः प्रविशति॥
Verse 10
अत्र देवर्षयः पूर्वं सिद्धा ब्रह्मर्षयस्तथा / उपास्य देवमीशानं प्राप्तवन्तः परं पदम्
अत्र पुरा देवर्षयः सिद्धा ब्रह्मर्षयस्तथा। ईशानं देवमुपास्य परं पदं प्राप्तवन्तः॥
Verse 11
मत्स्योदर्यास्तटे पुण्यं स्थानं गुह्यतमं शुभम् / गोचर्ममात्रं विप्रेन्द्रा ओङ्कारेश्वरमुत्तमम्
मत्स्योदर्यास्तटे पुण्यं स्थानं गुह्यतमं शुभम्। गोचर्ममात्रं विप्रेन्द्रा ओङ्कारेश्वरमुत्तमम्॥
Verse 12
कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गः मध्यमेश्वरमुत्तमम् / विश्वेश्वरं तथोङ्कारं कपर्देश्वरमेव च
कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं मध्यमेश्वरमुत्तमम्। विश्वेश्वरं तथोङ्कारं कपर्देश्वरमेव च॥
Verse 13
एतानि गुह्यलिङ्गानि वाराणस्यां द्विजोत्तमाः / न कश्चिदिह जानाति विना शंभोरनुग्रहात्
एतानि वाराणस्यां गुह्यलिङ्गानि द्विजोत्तमाः। न कश्चिदिह जानाति विना शम्भोरनुग्रहात्॥
Verse 14
एवमुक्त्वा ययौ कृष्णः पाराशर्यो महामुनिः / कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं द्रष्टुं देवस्य शूलिनः
एवमुक्त्वा ययौ कृष्णः पाराशर्यो महामुनिः । कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं द्रष्टुं देवस्य शूलिनः ॥
Verse 15
समभ्यर्च्य तथा शिष्यैर्माहात्म्यं कृत्तिवाससः / कथयामास शिष्येभ्यो भगवान् ब्रह्मवित्तमः
समभ्यर्च्य तथा शिष्यैर्माहात्म्यं कृत्तिवाससः । कथयामास शिष्येभ्यो भगवान् ब्रह्मवित्तमः ॥
Verse 16
अस्मिन् स्थाने पुरा दैत्यो हस्ती भूत्वा भवान्तिकम् / ब्राह्मणान् हन्तुमायातो ये ऽत्र नित्यमुपासते
अस्मिन् स्थाने पुरा दैत्यो हस्ती भूत्वा भवान्तिकम् । ब्राह्मणान् हन्तुमायातो येऽत्र नित्यमुपासते ॥
Verse 17
तेषां लिङ्गान्महादेवः प्रादुरासीत् त्रिलोचनः / रक्षणार्थं द्विजश्रेष्ठा भक्तानां भक्तवत्सलः
तेषां लिङ्गान्महादेवः प्रादुरासीत् त्रिलोचनः । रक्षणार्थं द्विजश्रेष्ठा भक्तानां भक्तवत्सलः ॥
Verse 18
हत्वा गजाकृतिं दैत्यं शूलेनावज्ञया हरः / वसस्तस्याकरोत् कृत्तिं कृत्तिवासेश्वरस्ततः
हत्वा गजाकृतिं दैत्यं शूलेनावज्ञया हरः । वसस्तस्याकरोत् कृत्तिं कृत्तिवासेश्वरस्ततः ॥
Verse 19
अत्र सिद्धिं परां प्राप्ता मुनयो मुनिपुङ्गवाः / तेनैव च शरीरेण प्राप्तास्तत् परमं पदम्
अत्र मुनिपुङ्गवा मुनयः परां सिद्धिं प्राप्ताः; तेनैव शरीरेण तत् परमं पदं प्राप्नुवन्।
Verse 20
विद्या विद्येश्वरा रुद्राः शिवाये च प्रकीर्तिताः / कृत्तिवासेश्वरं लिङ्गं नित्यमावृत्य संस्थिताः
विद्याः विद्येश्वराश्च रुद्राः शिवगणाश्च शिवायेति प्रकीर्तिताः; कृत्तिवासेश्वरलिङ्गं नित्यमावृत्य तत्र संस्थिताः।
Verse 21
ज्ञात्वा कलियुगं घोरमधर्मबहुलं जनाः / कृत्तिवासं न मुञ्चन्ति कृतार्थास्ते न संशयः
कलियुगं घोरमधर्मबहुलं ज्ञात्वा जनाः कृत्तिवासं न मुञ्चन्ति; ते कृतार्था न संशयः।
Verse 22
जन्मान्तरसहस्त्रेण मोक्षो ऽन्यत्राप्यते न वा / एकेन जन्मना मोक्षः कृत्तिवासे तु लभ्यते
अन्यत्र सहस्रजन्मभिः मोक्षः स्यात् वा न वा; कृत्तिवासे तु एकेन जन्मना मोक्षो लभ्यते।
Verse 23
आलयः सर्वसिद्धानामेतत् स्थानं वदन्ति हि / गोपितं देवदेवेन महादेवेन शंभुना
एतत् स्थानं सर्वसिद्धानामालय इति वदन्ति; देवदेवेन महादेवेन शंभुना गोपितं रक्षितं च।
Verse 24
युगे युगे ह्यत्र दान्ता ब्राह्मणा वेदपारागाः / उपासते महादेवं जपन्ति शतरुद्रियम्
युगे युगे ह्यत्र दान्ता ब्राह्मणा वेदपारगाः। उपासते महादेवं जपन्ति शतरुद्रियम्॥
Verse 25
स्तुवन्ति सततं देवं त्र्यम्बकं कृत्तिवाससम् / ध्यायन्ति हृदये देवं स्थाणुं सर्वान्तरं शिवम्
स्तुवन्ति सततं देवं त्र्यम्बकं कृत्तिवाससम्। ध्यायन्ति हृदये देवं स्थाणुं सर्वान्तरं शिवम्॥
Verse 26
गायन्ति सिद्धाः किल गीतकानि ये वाराणस्यां निवसन्ति विप्राः / तेषामथैकेन भवेन मुक्तिर् ये कृत्तिवासं शरणं प्रपन्नाः
गायन्ति सिद्धाः किल गीतकानि ये वाराणस्यां निवसन्ति विप्राः। तेषामथैकेन भवेन मुक्तिर् ये कृत्तिवासं शरणं प्रपन्नाः॥
Verse 27
संप्राप्य लोके जगतामभीष्टं सुदुर्लभं विप्रकुलेषु जन्म / ध्याने समाधाय जपन्ति रुद्रं ध्यायन्ति चित्ते यतयो महेशम्
संप्राप्य लोके जगतामभीष्टं सुदुर्लभं विप्रकुलेषु जन्म। ध्याने समाधाय जपन्ति रुद्रं ध्यायन्ति चित्ते यतयो महेशम्॥
Verse 28
आराधयन्ति प्रभुमीशितारं वाराणसीमध्यगता मुनिन्द्राः / यजन्ति यज्ञैरभिसंधिहीनाः स्तुवन्ति रुद्रं प्रणमन्ति शंभुम्
आराधयन्ति प्रभुमीशितारं वाराणसीमध्यगता मुनिन्द्राः। यजन्ति यज्ञैरभिसंधिहीनाः स्तुवन्ति रुद्रं प्रणमन्ति शंभुम्॥
Verse 29
नमो भवायामलयोगधाम्ने स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् / स्मरामि रुद्रं हृदये निविष्टं जाने महादेवमनेकरूपम्
नमो भवायामलयोगधाम्ने स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुराणम् । स्मरामि रुद्रं हृदये निविष्टं जाने महादेवमनेकरूपम् ॥
It presents the liṅga as the stainless, radiant form of Oṃ itself—both a sacred emblem and a metaphysical disclosure—where remembrance purifies sin and devotion culminates in entry into blissful light.
It is the fivefold sanctuary in which Mahādeva is manifest as the refuge of five deities (beginning with Brahmā) and as a liberating mode of worship tied to the meaning of Oṃ.
Kṛttivāseśvara, Madhyameśvara, Viśveśvara, Oṅkāra, and Kapardeśvara—stated to be truly known only through Śambhu’s grace.
The chapter emphasizes Īśvara as the inner presence (Sthāṇu within the heart) and the goal of final release; liberation is portrayed as entering radiant bliss through exclusive devotion and contemplative establishment in that inner Lord.