Adhyaya 13
Purva BhagaAdhyaya 1364 Verses

Adhyaya 13

Svāyambhuva Lineage to Dakṣa; Pṛthu’s Devotion; Pāśupata Saṃnyāsa; Dakṣa–Satī Episode

पूर्वाध्यायान्ते सूतः स्वायम्भुवमन्वन्तरस्य सृष्टिवंशानुक्रमं प्रवर्तयति—उत्तानपादात् ध्रुवः, ततो वंशपरम्परया पृथुः (वैन्यः) प्रादुर्भवति, यः प्रजानां हिताय पृथिवीं ‘दुग्ध्वा’ सर्वोपकारं चकार। ततः सः स्वयम् अपि पौराणिकसूतरूपेण हरिणा प्रादुर्भूत इति स्वोत्पत्तिं निवेदयन् पुराणपाठं धर्म्यं वृत्तिम् इति प्रतिष्ठापयति। अनन्तरं राजवंशजः शिखण्डनः/सुशीलः वैराग्यं प्राप्य संन्यासाय हिमवतः पवित्रदेशं (मन्दाकिनी, धर्मपद) गत्वा वेदजैः स्तोत्रैः शिवं समाराधयति; पाशुपताचार्यः श्वेताश्वतरः तं संन्यासविधौ मोक्षप्रदं मन्त्रं च दीक्षयति। पुनः प्रजाविस्तारः—हविर्धानात् प्राचीनबर्हिः, तस्मात् दश प्रचेतसः, तेषां वंशे दक्षः—इति; उपसंहारे दक्षस्य रुद्रेण विरोधः, सत्याः आत्मदाहः, पार्वत्याः शिवसंयोगः, रुद्रशापश्च कथ्यते, वंशकथां भक्त्यपराधतपसां फलैः सह शैववैष्णवसमन्वयेन संयोजयन्।

All Adhyayas

Shlokas

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे द्वादशो ऽध्यायः सूत उवाच प्रियव्रतोत्तानपादौ मनोः स्वायंभुवस्य तु / धर्मज्ञौ सुमहावीर्यौ शतरूपा व्यजीजनत्

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे द्वादशोऽध्यायः समाप्तः। सूत उवाच—स्वायम्भुवमनोर् धर्मज्ञौ सुमहावीर्यौ प्रियव्रतोत्तानपादौ शतरूपा व्यजीजनत्॥

Verse 2

ततस्तूत्तानपादस्य ध्रुवो नाम सुतो ऽभवत् / भक्तो नारायणे देवे प्राप्तवान् स्थानमुत्तमम्

ततः उत्तानपादस्य ध्रुवो नाम सुतोऽभवत्। स नारायणदेवे भक्तः सन् उत्तमं पदं प्राप्तवान्॥

Verse 3

ध्रुवात् श्लिष्टिञ्च भव्यं च भार्या शम्भुर्व्यजायत / श्लिष्टेराधत्त सुच्छाया पञ्च पुत्रानकल्पषान्

ध्रुवात् भार्या शम्भुः श्लिष्टिं च भव्यं च व्यजायत। श्लिष्टेः सुच्छाया पञ्च पुत्रान् अकल्पषान् अधत्त॥

Verse 4

वसिष्ठवचनाद् देवी तपस्तप्त्वा सुदुश्चरम् / आराध्य पुरुषं विष्णुं शालग्रामे जनार्दनम्

वसिष्ठवचनाद् देवी सुदुश्चरं तपः तप्त्वा। शालग्रामे जनार्दनं पुरुषं विष्णुम् आराध्य तं तोषयामास॥

Verse 5

रिपुं रिपुञ्जयं विप्रं वृकलं वृषतेजसम् / नारायणपरान् शुद्धान् स्वधर्मपरिपालकान्

रिपुं रिपुञ्जयं विप्रं वृकलं वृषतेजसम्। नारायणपरान् शुद्धान् स्वधर्मपरिपालकान्॥

Verse 6

रिपोराधत्त बृहती चक्षुषं सर्वतेजसम् / सो ऽजीजनत् पुष्करिण्यां वैरण्यां चाक्षुषं मनुम् / प्रजापतेरात्मजायां वीरणस्य महात्मनः

रिपोः बृहती चक्षुषं सर्वतेजसम् अधत्त। स पुष्करिण्यां वैरण्यां चाक्षुषं मनुं अजीजनत्, प्रजापतेरात्मजायां महात्मनो वीरणस्य दुहितरि॥

Verse 7

मनोरजायन्त दश नड्वलायां महौजसः / कन्यायां सुमहावीर्या वैराजस्य प्रजापतेः

नड्वलायां मनोरजायन्त दश पुत्रा महौजसः। वैराजस्य प्रजापतेः कन्यायां च सुमहावीर्याः प्रजाः प्रसूताः॥

Verse 8

ऊरुः पूरुः शतद्युम्नस्तपस्वी सत्यवाक् शुचिः / अग्निष्टुदतिरात्रश्च सुद्युम्नश्चाभिमन्युकः

ऊरुः पूरुः शतद्युम्नस्तपस्वी सत्यवाक् शुचिः। अग्निष्टुदतिरात्रश्च सुद्युम्नश्चाभिमन्युकः॥

Verse 9

ऊरोरजनयत् पुत्रान् षडाग्नेयी महाबलान् / अङ्गं सुमनसं स्वातिं क्रतुमङ्गिरसं शिवम्

ऊरोरजनयदग्नेयी पुत्रान् षड् महाबलान्। अङ्गं सुमनसं स्वातिं क्रतुमङ्गिरसं शिवम्॥

Verse 10

अङ्गाद् वेनो ऽभवत् पश्चाद् बैन्यो वेनादजायत / यो ऽसौ पृथुरिति ख्यातः प्रजापालो महाबलः

अङ्गाद् वेनोऽभवत् पश्चाद् बैन्यो वेनादजायत। योऽसौ पृथुरिति ख्यातः प्रजापालो महाबलः॥

Verse 11

येन दुग्धा मही पूर्वं प्राजानां हितकारणात् / नियोगाद् ब्रह्मणः सार्धं देवेन्द्रेण महौजसा

येन दुग्धा मही पूर्वं प्रजानां हितकारणात्। नियोगाद् ब्रह्मणः सार्धं देवेन्द्रेण महौजसा॥

Verse 12

वेनपुत्रस्य वितते पुरा पैतामहे मखे / सूतः पौराणिको जज्ञे मायारूपः स्वयं हरिः

वेनपुत्रेण पुरा पैतामहे मखे वितते, स्वयं हरिर्मायारूपं धृत्वा पौराणिकसूतो जज्ञे।

Verse 13

प्रवक्ता सर्वशास्त्राणां धर्मज्ञो गुणवत्सलः / तं मां नित्त मुनिश्रेष्ठाः पूर्वोद्भूतं सनातनम्

अहं सर्वशास्त्राणां प्रवक्ता धर्मज्ञो गुणवत्सलः। मां नित्यं जानीत, मुनिश्रेष्ठाः, पूर्वोद्भूतं सनातनम्॥

Verse 14

अस्मिन् मन्वन्तरे व्यासः कृष्णद्वैपायनः स्वयम् / श्रावयामास मां प्रीत्या पुराणं पुरुषो हरिः

अस्मिन् मन्वन्तरे व्यासः कृष्णद्वैपायनः स्वयम्। प्रीत्या मां श्रावयामास पुराणं; हरिः पुरुषोत्तमः॥

Verse 15

मदन्वये तु ये सूताः संभूता वेदवर्जिताः / तेषां पुराणवक्तृत्वं वृत्तिरासीदजाज्ञया

मदन्वये ये सूताः संभूता वेदवर्जिताः। तेषां पुराणवक्तृत्वं वृत्तिरासीदजाज्ञया॥

Verse 16

स तु वैन्यः पृथुर्धोमान् सत्यसंधो जितेन्द्रियः / सार्वभौमो महातेजाः स्वधर्मपरिपालकः

स तु वैन्यः पृथुः धौमान् सत्यसन्धो जितेन्द्रियः। सार्वभौमो महातेजाः स्वधर्मपरिपालकः॥

Verse 17

तस्य बाल्यात् प्रभृत्येव भक्तिर्नारायणे ऽभवत् / गोवर्धनगिरिं प्राप्य तपस्तेपे जितेन्द्रियः

तस्य बाल्यादारभ्यैव नारायणेऽचलाभक्तिरभवत्। गोवर्धनगिरिं प्राप्य जितेन्द्रियः स तपस्तेपे॥

Verse 18

तपसा भगवान् प्रीतः शङ्खचक्रगदाधरः / आगत्य देवो राजानं प्राह दामोदरः स्वयम्

तपसा तस्य प्रीतो भगवान् शङ्खचक्रगदाधरः। आगत्य स्वयमेव देवो दामोदरः राजानं प्राह॥

Verse 19

ध्रमिकौ रूपसंपन्नौ सर्वशस्त्रभृतां वरौ / मत्प्रसादादसंदिग्धं पुत्रौ तव भविष्यतः / एकमुक्त्वा हृषीकेशः स्वकीयां प्रकृतिं गतः

धार्मिकौ रूपसंपन्नौ सर्वशस्त्रभृतां वरौ। मत्प्रसादादसंदिग्धं पुत्रौ तव भविष्यतः॥ इत्युक्त्वा हृषीकेशः स्वकीयां प्रकृतिं गतः॥

Verse 20

वैन्यो ऽपि वेदविधिना निश्चलां भक्तिमुद्वहन् / अपालयत् स्वकं राज्यं न्यायेन मधुसूदने

वैन्योऽपि वेदविधिना निश्चलां भक्तिमुद्वहन्। अपालयत् स्वकं राज्यं न्यायेन मधुसूदने॥

Verse 21

अचिरादेव तन्वङ्गो भार्या तस्य सुचिस्मिता / खिखण्डनं हविर्धानमन्तर्धाना व्यजायत

अचिरादेव तन्वङ्गो भार्या तस्य सुचिस्मिता। खिखण्डनं हविर्धानमन्तर्धानां च व्यजायत॥

Verse 22

शिखण्डनो ऽभवत् पुत्रः सुशील इति विश्रुतः / धार्मिको रूपसंपन्नो वेदवेदाङ्गपारगः

शिखण्डनोऽभवत् पुत्रः सुशील इति विश्रुतः। धार्मिको रूपसम्पन्नो वेदवेदाङ्गपारगः॥

Verse 23

सो ऽधीत्य विधिवद् वेदान् धर्मेण तपसि स्थितः / मतिं चक्रे भाग्ययोगात् संन्यां प्रति धर्मवित्

सोऽधीत्य विधिवद् वेदान् धर्मेण तपसि स्थितः। मतिं चक्रे भाग्ययोगात् संन्यासं प्रति धर्मवित्॥

Verse 24

स कृत्वा तीर्थसंसेवां स्वाध्याये तपसि स्थितः / जगाम हिमवत्पृष्ठं कदाचित् सिद्धसेवितम्

स कृत्वा तीर्थसंसेवां स्वाध्याये तपसि स्थितः। जगाम हिमवत्पृष्ठं कदाचित् सिद्धसेवितम्॥

Verse 25

तत्र धर्मपदं नाम धर्मसिद्धिप्रदं वनम् / अपश्यद् योगिनां गम्यमगम्यं ब्रह्मविद्विषाम्

तत्र धर्मपदं नाम धर्मसिद्धिप्रदं वनम्। अपश्यद् योगिनां गम्यमगम्यं ब्रह्मविद्विषाम्॥

Verse 26

तत्र मन्दाकिनी नाम सुपुण्या विमला नदी / पद्मोत्पलवनोपेता सिद्धाश्रमविभूषिता

तत्र मन्दाकिनी नाम सुपुण्या विमला नदी। पद्मोत्पलवनोपेता सिद्धाश्रमविभूषिता॥

Verse 27

स तस्या दक्षिणे तीरे मुनीन्द्रैर्योगिभिर्वृतम् / सुपुण्यमाश्रमं रम्यमपश्यत् प्रीतिसंयुतः

स तस्या दक्षिणतीरे मुनीन्द्रयोगिभिर्वृतं सुपुण्यं रम्यमाश्रमं प्रीतिसंयुतोऽपश्यत्।

Verse 28

मन्दाकिनीजले स्त्रात्वा संतर्प्य पितृदेवताः / अर्चयित्वा महादेवं पुष्पैः पद्मोत्पलादिभिः

मन्दाकिनीजले स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः। अर्चयित्वा महादेवं पुष्पैः पद्मोत्पलादिभिः॥

Verse 29

ध्यात्वार्कंसंस्थमीशानं शिरस्याधाय चाञ्जलिम् / संप्रेक्षमाणो भास्वन्तं तुष्टाव परमेश्वरम्

ध्यात्वार्कसंस्थमीशानं शिरस्याधाय चाञ्जलिम्। संप्रेक्षमाणो भास्वन्तं तुष्टाव परमेश्वरम्॥

Verse 30

रुद्राध्यायेन गिरिशं रुद्रस्य चरितेन च / अन्यैश्च विविधैः स्तोत्रैः शांभवैर्वेदसंभवैः

रुद्राध्यायेन गिरिशं रुद्रस्य चरितेन च। अन्यैश्च विविधैः स्तोत्रैः शांभवैर्वेदसंभवैः॥

Verse 31

अथास्मिन्नन्तरे ऽपश्यत् तमायान्तं महामुनिम् / श्वेताश्वतरनामानं महापाशुपतोत्तमम्

अथास्मिन्नन्तरेऽपश्यत् तमायान्तं महामुनिम्। श्वेताश्वतरनामानं महापाशुपतोत्तमम्॥

Verse 32

भस्मसंदिग्धसवाङ्गं कौपीनाच्छादनान्वितम् / तपसा कर्षितात्मानं शुक्लयज्ञोपवीतिनम्

भस्मना लिप्तसर्वाङ्गः कौपीनाच्छादनान्वितः । तपसा कर्शितात्मा च शुक्लयज्ञोपवीतवान् ॥

Verse 33

समाप्य संस्तवं शंभोरानन्दास्त्राविलेक्षणः / ववन्दे शिरसा पादौ प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्

समाप्य शम्भोः संस्तवं हर्षाश्रुपूर्णलोचनः । शिरसा पादयोर्वन्दे प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् ॥

Verse 34

धन्यो ऽस्म्यनुगृहीतो ऽस्मि यन्मे साक्षान्मुनीश्वरः / योगीश्वरो ऽद्य भगवान् दृष्टो योगविदां वरः

धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यन्मे साक्षान्मुनीश्वरः । योगीश्वरोऽद्य भगवान् दृष्टो योगविदां वरः ॥

Verse 35

अहो मे सुमहद्भाग्यं तपांसि सफलानि मे / किं करिष्यामि शिष्यो ऽहं तव मां पालयानघ

अहो मे सुमहद्भाग्यं तपांसि सफलानि मे । किं करिष्यामि शिष्योऽहं तव मां पालयानघ ॥

Verse 36

सो ऽनुगृह्याथ राजानं सुशीलं शीलसंयुतम् / शिष्यत्वे परिजग्राह तपसा क्षीणकल्पषम्

सोऽनुगृह्याथ राजानं सुशीलं शीलसंयुतम् । शिष्यत्वे परिजग्राह तपसा क्षीणकल्मषम् ॥

Verse 37

सांन्यासिकं विधिं कृत्स्नं कारयित्वा विचक्षणः / ददौ तदैश्वरं ज्ञानं स्वशाखाविहितं व्रतम्

सांन्यासिकं विधिं कृत्स्नं सम्यगनुष्ठाप्य विचक्षणः। ततोऽैश्वरं ज्ञानं ददौ स्वशाखाविहितं व्रतम्॥

Verse 38

अशेषवेदसारं तत् पशुपाशविमोचनम् / अन्त्याश्रममिति ख्यातं ब्रह्मादिभिरनुष्ठितम्

अशेषवेदसारं तत् पशुपाशविमोचनम्। अन्त्याश्रममिति ख्यातं ब्रह्मादिभिरनुष्ठितम्॥

Verse 39

उवाच शिष्यान् संप्रेक्ष्य ये तदाश्रमवासिनः / ब्राह्मणान् क्षत्रियान् वैश्यान् ब्रह्मचर्यपरायणान्

उवाच शिष्यान् संप्रेक्ष्य ये तदाश्रमवासिनः। ब्राह्मणान् क्षत्रियान् वैश्यान् ब्रह्मचर्यपरायणान्॥

Verse 40

मया प्रवर्तितां शाखामधीत्यैवेह योगिनः / समासते महादेवं ध्यायन्तो निष्कलं शिवम्

मया प्रवर्तितां शाखामधीत्यैवेह योगिनः। समासते महादेवं ध्यायन्तो निष्कलं शिवम्॥

Verse 41

इह देवो महादेवो रममाणः सहोमया / अध्यास्ते भगवानीशो भक्तानामनुकम्पया

इह देवो महादेवो रममाणः सहोमया। अध्यास्ते भगवानीशो भक्तानामनुकम्पया॥

Verse 42

इहाशेषजगद्धाता पुरा नारायणः स्वयम् / आराधयन्महादेवं लोकानां हितकाम्यया

इह पुरा स्वयमेव नारायणोऽशेषजगद्धाता लोकानां हितकाम्यया महादेवं समाराधयत्।

Verse 43

इहैव देवमीशानं देवानामपि दैवतम् / आराध्य महतीं सिद्धिं लेभिरे देवदानवाः

इहैव देवानां दैवतम् ईशानं देवमीश्वरम् आराध्य देवदानवा महतीं सिद्धिं लेभिरे।

Verse 44

इहैव मुनयः पूर्वं मरीच्याद्या महेश्वरम् / दृष्ट्वा तपोबलाज्ज्ञानं लेभिरे सार्वकालिकम्

इहैव पूर्वं मरीच्यादयो मुनयो महेश्वरं दृष्ट्वा तपोबलाज्ज्ञानं लेभिरे सार्वकालिकम्।

Verse 45

तस्मात् त्वमपि राजेन्द्र तपोयोगसमन्वितः / तिष्ठ नित्यं मया सार्धं ततः सिद्धिमवाप्स्यसि

तस्मात् त्वमपि राजेन्द्र तपोयोगसमन्वितः नित्यं मया सार्धं तिष्ठ; ततः सिद्धिमवाप्स्यसि।

Verse 46

एवमाभाष्य विप्रेन्द्रो देवं ध्यात्वा पिनाकिनम् / आचचक्षे महामन्त्रं यथावत् स्वार्थसिद्धये

एवमाभाष्य विप्रेन्द्रो देवं पिनाकिनं ध्यात्वा यथावत् महामन्त्रं स्वार्थसिद्धये आचचक्षे।

Verse 47

सर्वपापोपशमनं वेदसारं विमुक्तिदम् / अग्निरित्यादिकं पुण्यमृषिभिः संप्रवर्तितम्

‘अग्निरित्यादि’ इति प्रारभ्यमाणं पवित्रं जपकर्म ऋषिभिः प्रवर्तितम्। तत् सर्वपापोपशमनं वेदसारं च, मोक्षप्रदं च भवति॥

Verse 48

सो ऽपि तद्वचनाद् राजा सुशीलः श्रद्धयान्वितः / साक्षात् पाशुपतो भूत्वा वेदाभ्यासरतो ऽभवत्

तद्वचनं श्रुत्वा स राजा सुशीलः श्रद्धयान्वितः। साक्षात् पाशुपतो भूत्वा पश्चाद् वेदाभ्यासरतोऽभवत्॥

Verse 49

भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गः कन्दमूलफलाशनः / शान्तो दान्तो जितक्रोधः संन्यासविधिमाश्रितः

भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गः कन्दमूलफलाशनः। शान्तो दान्तो जितक्रोधः संन्यासविधिमाश्रितः॥

Verse 50

हविर्धानस्तथाग्नेय्यां जनयामास सत्सुतम् / प्राचीनबर्हिषं नाम्ना धनुर्वेदस्य पारगम्

हविर्धानस्तथाग्नेय्यां जनयामास सत्सुतम्। प्राचीनबर्हिषं नाम्ना धनुर्वेदस्य पारगम्॥

Verse 51

प्राचीनबर्हिर्भागवान् सर्वशस्त्रभृतां वरः / समुद्रतनयायां वै दश पुत्रानजीजनत्

प्राचीनबर्हिर्भागवान् सर्वशस्त्रभृतां वरः। समुद्रतनयायां वै दश पुत्रानजीजनत्॥

Verse 52

प्रचेतसस्ते विख्याता राजानः प्रथितैजसः / अधीतवन्तः स्वं वेदं नारायणपरायणाः

प्रचेतसस्ते विख्याता राजानः प्रथितैजसः। स्वं वेदमधीतवन्तो नारायणपरायणाः॥

Verse 53

दशभ्यस्तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां प्रजापतिः / दक्षो जज्ञे महाभागो यः पूर्वं ब्रह्मणः सुतः

दशभ्यस्तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां प्रजापतिः। दक्षो जज्ञे महाभागो यः पूर्वं ब्रह्मणः सुतः॥

Verse 54

स तु दक्षो महेशेन रुद्रेण सह धीमता / कृत्वा विवादं रुद्रेण शप्तः प्राचेतसो ऽभवत्

स तु दक्षो महेशेन रुद्रेण सह धीमता। कृत्वा विवादं रुद्रेण शप्तः प्राचेतसोऽभवत्॥

Verse 55

समायान्तं महादेवो दक्षं देव्या गृहं हरः / दृष्ट्वा यथोचितां पूजां दक्षाय प्रददौ स्वयम्

समायान्तं महादेवो दक्षं देव्या गृहं हरः। दृष्ट्वा यथोचितां पूजां दक्षाय प्रददौ स्वयम्॥

Verse 56

तदा वै तमसाविष्टः सो ऽदिकां ब्रह्मणः सुतः / पूजामनर्हामन्विच्छन् जगाम कुपितो गृहम्

तदा वै तमसाविष्टः सोऽधिकां ब्रह्मणः सुतः। पूजामनर्हामन्विच्छन् जगाम कुपितो गृहम्॥

Verse 57

कदाचित् स्वगृहं प्राप्तां सतीं दक्षः सुदुर्मनाः / भर्त्रा सह विनिन्द्यैनां भर्त्सयामसा वै रुषा

कदाचित् सती स्वगृहं प्राप्ता; तदा दक्षः सुदुर्मनाः सन् भर्त्रा सह ताम् अवमन्य, रोषेण तीव्रं भर्त्सयामास।

Verse 58

अन्ये जामातरः श्रेष्ठा भर्तुस्तव पिनाकिनः / त्वमप्यसत्सुतास्माकं गृहाद् गच्छ यथागतम्

अन्ये जामातरः श्रेष्ठाः; तव भर्ता तु पिनाकी स्वयम्। त्वमप्यसत्सुता अस्माकं—गृहाद् गच्छ यथागतम्।

Verse 59

तस्य तद्वाक्यमाकर्ण्य सा देवी शङ्करप्रिया / विनिन्द्य पितरं दक्षं ददाहात्मानमात्मना

तद्वाक्यमाकर्ण्य सा देवी शङ्करप्रिया; दक्षं पितरं विनिन्द्य, आत्मना स्वदेहं ददाह।

Verse 60

प्रणम्य पशुभर्तारं भर्तारं कृत्तिवाससम् / हिमवद्दुहिता साभूत् तपसा तस्य तोषिता

पशुपतिं कृत्तिवाससं भर्तारं प्रणम्य; हिमवद्दुहिता तपसा तं तोषयित्वा तस्य भार्या बभूव।

Verse 61

ज्ञात्वा तद्भागवान् रुद्रः प्रपन्नार्तिहरो हरः / शशाप दक्षं कुपितः समागत्याथ तद्गृहम्

एतज्ज्ञात्वा भगवान् रुद्रः प्रपन्नार्तिहरः हरः; कुपितः समागत्य दक्षगृहं दक्षं शशाप।

Verse 62

त्यक्त्वा देहमिमं ब्रह्मन् क्षत्रियाणां कुलोद्भवः / स्वस्यां सुतायां मूढात्मा पुत्रमुत्पादयिष्यसि

ब्रह्मन्, इमं देहं त्यक्त्वा क्षत्रियकुलसमुद्भवोऽपि त्वं मूढात्मा स्वस्यां सुतायां पुत्रमुत्पादयिष्यसि।

Verse 63

एवमुक्त्वा महादेवो ययौ कालासपर्वतम् / स्वायंभुवो ऽपि कालेन दक्षः प्राचेतसो ऽभवत्

एवमुक्त्वा महादेवः कैलासपर्वतं ययौ। स्वायंभुवोऽपि दक्षः कालेन प्राचेतसोऽभवत्॥

Verse 64

एतद् वः कथितं सर्वं मनोः स्वायंभुवस्य तु / विसर्गं दक्षपर्यन्तं शृण्वतां पापनाशनम्

एतद् वः कथितं सर्वं मनोः स्वायंभुवस्य तु। विसर्गं दक्षपर्यन्तं शृण्वतां पापनाशनम्॥

← Adhyaya 12Adhyaya 14

Frequently Asked Questions

It models rājarṣi kingship as a cosmic service: the king, under Brahmā’s mandate and with deva-support, draws prosperity from Earth for all beings—an emblem of dharma-protection and ordered creation rather than mere conquest.

The chapter presents Śiva-worship (Rudrādhyāya, ash-bearing asceticism, mantra, saṃnyāsa) as a valid liberating discipline while repeatedly affirming Nārāyaṇa as the supreme goal/refuge for devotees, expressing Kurma Purana’s samanvaya framework.

He appears as a foremost Pāśupata sage who accepts the king as disciple, performs the saṃnyāsa-vidhi, and transmits aiśvara-jñāna and a great mantra—linking Vedic authority with Śaiva yogic liberation.