राजोवाच । केन कर्मविपाकेन ममैतद्राज्यमुत्तमम् । निष्कण्टकं सदा क्षेमं सर्वकामसमन्वितम्
rājovāca | kena karmavipākena mamaitadrājyamuttamam | niṣkaṇṭakaṃ sadā kṣemaṃ sarvakāmasamanvitam
Царь сказал: «По созреванию какой кармы возникло у меня это превосходное царство — всегда без шипов (бед), всегда в безопасности и благости, и наделённое исполнением всякого достойного желания?»
Rājā (the King)
Tirtha: Arbuda-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Listener: Vasiṣṭha
Scene: The king, crowned and radiant, questions Vasiṣṭha with earnest wonder; behind him, an ideal cityscape—orderly streets, flourishing fields—symbolizing ‘niṣkaṇṭaka’ rule.
Worldly stability and success are portrayed as the maturation of prior deeds (karma-vipāka), encouraging ethical living and meritorious acts.
This verse sets up the inquiry within Arbuda-khaṇḍa (Mt. Arbuda region) but does not yet name a specific tīrtha in the line itself.
None directly; the king is asking about the causes—charity, vows, sacrifice, austerity—leading to such prosperity.