एवमुक्तः प्रबुद्धोऽहं पितृभिर्वरवर्णिनि । तेनाहं दुःखमापन्नस्तद्वाक्यं हृदि संस्मरन्
evamuktaḥ prabuddho'haṃ pitṛbhirvaravarṇini | tenāhaṃ duḥkhamāpannastadvākyaṃ hṛdi saṃsmaran
О прекрасноликая, так наставленный моими предками, я пробудился. Потому я пал в скорбь, храня их слова в сердце и непрестанно вспоминая их.
Rājā (king)
True change begins with inner awakening: taking dharmic counsel to heart leads one from negligence toward reform.
No specific tīrtha is mentioned in this verse.
None explicitly; it underscores the psychological readiness for later dharmic acts (worship/offerings/charity).