सरस्वत्युवाच । अहं सरस्वती देवी सदास्मिन्वरपर्वते । निशासुखे त्रयोदश्यां करोमि वसतिं द्विज । तस्मात्त्वं प्रार्थय वरं यदभीष्टं सुदुर्लभम्
sarasvatyuvāca | ahaṃ sarasvatī devī sadāsminvaraparvate | niśāsukhe trayodaśyāṃ karomi vasatiṃ dvija | tasmāttvaṃ prārthaya varaṃ yadabhīṣṭaṃ sudurlabham
Сарасвати сказала: «Я — богиня Сарасвати; я вечно пребываю на этой превосходной горе. В тринадцатый лунный день, при приятном наступлении ночи, о дважды-рождённый, я устраиваю здесь обитель. Потому проси у меня дар — всё желаемое, даже если оно крайне трудно достижимо».
Sarasvatī
Tirtha: Sarasvatī-sthāna on Varaparvata (Arbuda)
Type: kshetra
Scene: Sarasvatī appears on Arbuda at the onset of night on trayodaśī, addressing the brāhmaṇa with reassurance and inviting him to ask a boon; moonrise and deepening blue sky frame her luminous form with vīṇā and swan.
Sacred places have sacred times; aligning devotion with a tithi and site invites exceptional grace and rare boons.
A sacred ‘vara-parvata’ (excellent mountain) in the Arbuda region where Sarasvatī is said to dwell.
Observance connected to Trayodaśī at night (niśā-sukha), implying a special auspicious time for worship/approach at this site.